Ódámur
Mér dámar ekki.
Sjálfsgagnrýni maðurinn
Sjálfsgagnrýni maðurinn eyddi miskunnarlaust út eigin bloggfærslum ef þær stóðust ekki væntingar.
Morrinn er kvenkyns
Ég er hættur við að hætta og ætla að gefa listforminu bloggi annað tækifæri.
Elías var sigurvegari í gátukeppninni. Hér var að sjálfsögðu um að ræða stórvirikið Vetrarundur í Múmíndal, sem er einhver besta bók sem gefin hefur verið út. A.m.k. á finnsku. Hann fær því að tróna efst á tenglalistanum hér til vinstri.
Hættur
Ég hef ákveðið að leggja þessari síðu. Blogg er ekki lengur sniðugt í nútímasamfélagi og það eina viturlega í stöðunni er að ég gefi gott fordæmi og hætti netskrifum. Kannski byrja ég aftur einhvern tíma, en ekki búast við því.
Gáta
Í tilefni dagsins er hér gáta. Hvaða skáldsaga hefst svo:
Himinninn var nánast svartur, en snjórinn virtist blátindrandi í tunglskininu.
Hafið lá sofandi undir ísnum, og djúpt ofan í jörðinni dreymdi smádýrin öll um vorið. En það var langt þangað til, því að þetta var rétt eftir nýár.
Einmitt þar sem dalurinn byrjaði að rísa í mjúkum boga upp til fjallanna stóð hús á kafi í snjónum. Það leit út eins og skringilegur skafl og var ósköp einmana að sjá. Skammt frá hlykkjaðist kolsvört áin milli frosinna bakka; straumurinn var svo þungur, að hana hafði ekki lagt allan veturinn. En nú lágu engar slóðir yfir brúna, og ekki sáust heldur nein spor í snjónum umhverfis húsið.
Verðlaunin eru fyrsta sætið á tenglalistanum mínum. Hver getur staðist slík dýrindi?
Þess þá heldur
Sum orðasambönd þýða ekki neitt í raun en hafa samt áunnið sér magnþrunginn sess í íslensku máli. Ég ætlaði að láta mynd fylgja þessari færslu, en ég kann ekki að setja inn myndir. Enda myndu þær bara stangast á við framtíðaráform mín með þessa síðu — að safna saman færslunum og semja útfrá þeim tónverk.