Stofnað 2004

Raunveruleg andlit kennara

21.9.04
Ef kennarar hafa einhvern vilja til að ná sáttum í þessari kjaradeilu ætti þeirra fyrsta verk að vera að losa sig við þennan úrkynjaða tannálf sem formaður Kennarasambandsins er. Það merkilegasta sem Eiríkur Jónsson hefur látið út úr sér við fjölmiðla er að hann telji barnagæslu verkfallsbrot. Hann er með öðrum orðum að viðurkenna að hlutverk kennara sé barnapössun, og gerir þar með sjálfur lítið úr háskólanámi þeirra sem hann þykist berjast fyrir. Þegar hann er svo spurður að því hvað hann hyggist gera í þessu alvarlega máli, sem barnapössun auðsjáanlega er, bregst hann við með hótunum. Ef ég væri kennari myndi ég strax beina viðskiptum mínum til Íslandsbanka og Sjóvár Almennra til að lýsa frati á þennan vanvita. Kennsluskylda kennara er innan við 30 tímar á viku. Jafnvel þó við gerum ráð fyrir rausnarlegum tíma í heimavinnu og fundarsetu eru þeir að sleppa ágætlega miðað við flesta aðra starfsmenn. Þeir fá hátt á þriðja mánuð í sumarfrí, auk óslitins jólafrís og langs páskafrís. Meðallaun þeirra hafa verið reiknuð út sem rúmar 210.000 krónur á mánuði. Sumir fá meira, aðrir eitthvað minna. Leikskólakennarar, sem búa við lengri vinnudag og mun styttri frí - en hafa að baki jafnlangt nám - fá nokkrum tugum þúsunda lægri laun, og hafa ekki kost á sömu aukasporslum og yfirvinnu og flestir grunnskólakennarar. Samt eru leikskólakennarar að vinna sömu vinnu og grunnskólakennarar (ef eitthvað er að marka Eirík Jónsson) - barnapössun. Sáttatilboð kennara rétt fyrir verkfall var að sjálfsögðu stórfyndið. Nálægt 24% launahækkun, og samningur aðeins út skólaárið. Og þegar þessu kostaboði var hafnað mátti heyra á forystusauðum Kennarasambandsins að það væri ?greinilega enginn vilji til að ná sáttum? af hálfu sveitarfélaganna. Já, það er furðulegt að þessu hafi ekki verið betur tekið. Fyrsta skilyrði viðsemjenda kennara ætti að vera niðurfelling verkfallssjóðs. Kennarar borga mánaðarlega dágóða upphæð af launum sínum í þennan sjóð, og eiga engan möguleika á endurheimt þessara peninga nema að fara í verkfall. Meðan kennarar búa að nærri milljarði í ?auka-orlof? er ekkert skrítið að þeir finni fyrir hvatningu til að fara í gott frí og fá eitthvað af þessum peningum aftur. Og svo væri náttúrulega hærri laun í kjölfar frísins bara bónus. Það þarf ekki að hugsa mikið eða lengi til að sjá hví kennarar hafi bara viljað semja út þetta skólaár. Því styttri samninga sem þeir gera, því fyrr komast þeir aftur í verkfallsútópíuna, þar sem þeir geta flatmagað á launum - jafnvel unnið einhverja skemmtilega aukavinnu til að drýgja tekjurnar meira - og beðið eftir enn betri kjörum. En svo er ágætt að kenna svona eitthvað smáræði inn á milli, svo þeir geti heilaþvegið nýjan skammt af nemendum (aðallega með hræðsluáróðri um að enginn geti náð samræmdum prófum nema með hjálp alviturra grunnskólakennara) til að styðja sig í enn einu kjarabaráttufríinu. Því, eru það kennarar sem standa fyrir utan Karphúsið með mótmælaspjöld? Nei, það er nemendurnir þeirra sem vinna þá skítavinnu fyrir þá, með hjálp grunlausra foreldra - sem eru ekki svo heppnir að vinna hjá Íslandsbanka eða Sjóvá.

Athugasemdir:

Anonymous Nafnlaus:
Hér verður þér á í messunni. Þú segir að það merkilegasta sem "úrkynjaði tannálfurinn" hafi látið út úr sér væri að kennsla væri barnapössun.

Það er auðvitað augljóst öllum sæmilega rökvísum mönnum að barnapössun og kennsla skarast á, að ekki er hægt að kenna tuttugu manna hópi nema hafa einhver tök á hópnum, vita hvar hann er, sjá til þess að einstaklingar fari sér ekki að voða o.s.frv. - allt einkenni barnapössunar.

Segjum sem svo að eitt af hlutverkum þínum sem pizzubakara sé að opna sjálfur dósir af þistilhjörtum áður en þær eru notaðar. Í sjálfu sér vandalaust verk og á engan hátt til marks um það að þú búir ekki yfir fjöldamörgum hæfileikum í bakstri.

Nú ferð þú í verkfall.

Og þar sem þistilhjörtu eru þeirrar sérkennilegu náttúru gæddir (ekki ólíkt skólabörnum - en mjög ólíkt grænfóðri) að þeir skemmast ef þeir eru geymdir í dós of lengi en verða sprækir ef dósirnar eru opnaðar (hafðu þolinmæði fyrir líkingunni) - þá kemur ræður framkvæmdastjórinn fólk til að koma inn á staðinn og opna allar dósirnar.

Sýlaust verkfallsbrot og réttmæt andmæli þín við þeim gæfu engan veginn til kynna að þú lititr svo á að starf þitt fælist í að opna dósir eða rífa ost EINGÖNGU.

Þú værir heldur ekki að gera lítið úr annarri þekkingu þinni.
24. september 2004 10:48 
Blogger Óli Sindri:
Mér finnst nú aumt af þér að merkja þetta innlegg ekki með nafni ;) En gott og vel.

Ef við höldum okkur við þessa (vægast sagt fáránlegu) þistilhjartalíkingu þína, skulum við byrja á að bæta hana þannig að hún lýsi því sem hér er verið að tala um.

Ef sjálfstæður aðili byðist til að taka að sér dósirnar og opna þær; ekki í þeim tilgangi að gera úr þeim pizzu, heldur bara til að bjarga þistilhjörtunum, þá getur varla verið um verkfallsbrot að ræða, er það? Rétt eins og þeir fjölmörgu sem eru að opna dósir af þistilhjörtum til að nota í annars konar matseld en flatbökugerð eru ekki að ganga inn á verksvið pizzubakara; þá eru öll þau fyrirtæki, dagmömmur, leikskólar og fleiri, ekki að ráðast inn á verksvið kennara þegar umræddir bjóða barnapössun.
24. september 2004 20:42 
Anonymous Nafnlaus:
Það skiptir engu máli hvort þistilhjörtun eru opnuð á staðnum, úti í bæ eða hvar sem er - ef það er hluti af þínu starfi að "sjá um dósirnar" þá er hver sá sem það gerir á meðan þú ert í verkfalli að ganga inn á starfssvið þitt - ergo: hann er verkfallsbrjótur.

Þú getur gert athugasemd við það og (hér er aðalatriðið og gallinn í pistli þínum) værir samt EKKI að gefa á nokkurn hátt í skyn að starf þitt væri vesæl dósaopnum og þú værir EKKI að gera lítið úr starfskunnáttu þinni.
24. september 2004 21:25 
Blogger Óli Sindri:
Ahh, en þú misskilur (aftur). Nú verðum við að gera ráð fyrir að þegar séu til fyritæki eða aðilar sem sérhæfa sig í opnun þistilhjartadósa (alveg eins og til eru aðilar sem sérhæfa sig í og vinna við barnapössun). Þeir eru alls óskyldir þeim sem fara í verkfall. Og þó að ?Þistilhjartaopnunarmiðstöð Einars? sé stofnuð eftir að til verkfalls kemur er ekki þar með sagt að um verkfallsbrot sé að ræða, enda engin ákvæði til sem setja skorður um hvernær stofna má til þjónustu ýmiss konar.

Og svo við hverfum nú frá þessum þistilhjartahugleiðingum (loksins); Af hverju má ekki nýr aðili koma á markaðinn sem býður upp á barnapössun? Svarið: Af því það kemur kennurum illa! Er það ólöglegt? Nei. Er það ósiðlegt? Nei.
24. september 2004 23:44 
Anonymous Nafnlaus:
Nei, nei. Ég misskil ekki. Í raun er tvennt til umræðu. var EJ að gera lítið ur háskólamenntun með ummlum sínum. Ég segi nei, þú hefur lítið hreyft við því.

Nr. 2. Ef þistilhjartaopnun Einars tekur að sér að opna þær dósir sem er í þínum verkahring að opna, þá getur vel verið um verkfallsbrot að ræða.

taktu eftir að aðili sem byði upp a pössun fyrir börn á skólatíma væri ekki ðeins að bjóða upp á gagnslitla þjónustu, heldur beinlínis vafasama lagalega séð (þar sem börn eru skólaskyld). Þessi tiltekna pössun er viðbrögð við verkfalli kennara.

Það er alls ekki víst að neitt sé að henni (enda hef ég ekki sagt það) - ég hef aðeins sagt að það er afar eðlilegt að menn geti haft eitthvað út á hana að setja (og kalla jafnvel verkfallsbrot) án þess að vera þar með að segja að starf verkfallsbrjótanna og þeirra sjálfra séu fyllilega sambærileg.

Ekki satt!?
25. september 2004 00:01 
Blogger Óli Sindri:
Þó svo að umrædd barnapössun sé viðbragð við verkfalli kennara er hún ekki verkfallsbrot. Það er tvennt ólíkt. Ef ég í verkfalli mjólkurfræðinga byði bændum þá þjónustu mína að hella niður fyrir þá mjólkinni, svo þeir þurfi ekki að ómaka sig við það, væri ég á engan hátt að ganga inn á verksvið mjólkurfræðinga - jafnvel þó þeir þurfi stundum að hella niður mjólk í sínu starfi.

Ef formaður sambands mjólkurfræðinga amaðist svo við þessari þjónustu minni, og hótaði jafnvel fjöldaaðgerðum sinna félagsmanna, hlyti ég að líta svo á að honum fyndist alvarlega að sinni stétt vegið - ergo; hann er að gefa í skyn að það að hella niður mjólk sé ábyrgðarstarf og stór hluti af vinnu mjólkurfræðinga. Í kjarabaráttu er ekki sniðugt að gera lítið úr starfi eigin félagsmanna, hvort sem það er viljandi gert eður ei, og hlýtur því að vera um ábyrgðarlaust tal að ræða.
27. september 2004 16:08 
Gera athugasemd