Lífið...

...er eins og hafragrautsskál sem gleymdist á eldhúsbekknum í viku. Jamm, líf mitt er tilbreytingarsnautt, leiðinlegt og blátt áfram mannskemmandi. Ég bókstaflega verð að fara að gera eitthvað af viti - eitthvað róttækt. Það þýðir lítið að ætla að benda mér á að fara í sund, finna mér áhugamál eða reyna á annan hátt að gauka að mér einhverjum klausum úr sjálfshjálparbókum doktors Phil. Að tjasla eitthvað upp á þessa ömurlegu afsökun fyrir tilveru er svipað og að eiga vélarlausan bíl og kaupa á hann spoilerkitt og neon-ljós. Nei, ég þarf nýjan bíl. Djöfull var þetta ömurleg viðlíking. Hverjum er ekki skítsama um bíla? Ég þarf heldur ekkert nýjan bíl. Bíllinn minn er ágætur. Að vísu er hann á sumardekkjum (og ef eitthvað er að marka síðustu daga þá er ísöld í vændum), samlæsingin hefur sjálfstæðan vilja og bensínmælirinn fer ekki neðar en sem svarar hálfum tanki. Jú, og stundum endurstillir mælaborðsklukkan sig þegar ég ræsi fákinn. En það er enginn fullkominn. Nú sit ég klukkan hálfþrjú að nóttu við tölvuna, með fráhneppta skyrtu og hámandi í mig fullan poka af ódýrum sykurpúðum úr Krónunni. Þarf frekari sannana við varðandi ömurleika lífs míns? En stóra spurningin er; hvað á ég að gera, hvert á ég að fara? (Þetta voru að vísu tvær spurningar, en stórar samt sem áður). Ég hef ekki glóru. En til skemmri tíma litið er ég hins vegar að spá í að skella mér norður á bóginn eftir helgi, og eyða þá líklega þarnæstu helgi við drykkju og annan saurlifnað á Akureyri. Já, og meðan ég man, einhver vísir að gestabók er kominn upp þarna til hliðar. Ég er viðþolslaus af gleði.