Humm

Síðasta færsla hefur fært þessa bloggsíðu ískyggilega nálægt því fyrirbæri sem ég hata hvað mest - innihaldslausu gelgjubloggi sem snýst aðallega um að tíunda afrek helgarinnar. Mér þykir bráðnauðsynlegt að afstýra því að síðan endi í því fari; jafnvel þó ég hafi svo sem ekkert áhugavert að segja í staðinn. Í bjartsýniskasti um daginn keypti ég mér málaratrönur, liti, pensla og striga. Mig hefur lengi grunað að einhvers staðar inni í mér búi lítill listamaður sem þráir að komast út. Nú, ef ekki, þá get ég alltaf þakið strigann með grænni málningu, sett hvítan blett í eitt hornið og kallað verkið Firringu nútímakonunnar. Ég verð næsti Da Vinci. Pottþétt. Talandi um Da Vinci, þá las ég The Da Vinci Code nýlega. Ég lýg því að vísu, því ég hlustaði á hana á hljóðbók (eins og ég hef áður sagt er ég háður hljóðbókum). Venjulega forðast ég í lengstu lög að lesa svona bölvaða reyfara, og eftir að hafa hlustað á þetta drasl man ég af hverju. Fléttan var fyrirsjáanleg, tilgerðarleg og blátt áfram leiðinleg. Persönusköpun vond, stíll afleitur og kápan ljót. Eini bjarti punkturinn var sá að leikarinn sem las bókina var magnaður, allir Frakkar í sögunni hljómuðu til dæmis eins og Inspector Clouseu. Annars fer þessi bók í sama flokk og óhroðinn sem Arnaldur Indriðason er að dæla út. Hvað fleira... Jú, ég er að fara að byrja að vinna á sambýli á næturvöktum. Er að reyna að gera það upp við mig hvort ég eigi að skella mér í skóla eftir áramót (finnst það líklegt), og þá hvort ég eigi að halda áfram í tölvunarfræðinni eða fara í eitthvað annað; eitthvað sem krefst þess ekki að ég viti hvað einindi, vensl, yfirklasi og sextándakerfi eru. Svona eftir á að hyggja sýnist mér að þessi færsla hafi fært mig enn nær þessum bloggstíl sem ég fyrirlít; en það verður þá bara að hafa það. Redda því næst með ódauðlegum pósti. Ábyggilega.