Linsur

Í gærkvöldi var boðað til teiti (teiti er kvenkyns orð) fyrir hinn gamla 4.GH í MA. Ég mætti þangað og fór á kostum, að eigin áliti. En að áliti annarra var ég ábyggilega hundleiðinlegur, enda er það mjög venjulegt fyrir mig að vera hundleiðinlegur. Á Hverfisbarnum bauð falleg (verulega gullfalleg, aldrei þessu vant) stúlkukind mér upp í dans og vildi auðsjáanlega kynnast mér nánar. En ég sagði nei, enda þekktur fyrir gífurlega heimsku í kvennamálum (ég virðist alltaf vera staðráðinn í að slá met hvað varðar aldur eða þyngd hjásvæfu (metið mitt er u.þ.b. 42 og 90, respectively (sem er enska, en ég man ekki eftir íslensku orði sem þjónar sama tilgangi))). Þannig að kvöldið endaði með því að ég týndi linsu á leið út (sem er náttúrulega í engu samhengi við það sem ég var að skrifa, en samt satt), og þar sem ég hef ekki efni á að kaupa linsur, né á ég gleraugu sem ekki eru brotin, neyddist ég til að kafa ofan í ruslafötuna þegar ég kom heim, finna gamla uppþornaða linsu og mýkja upp í linsuvökva. Svona getur maður orðið gáfaður eftir 13 bjóra. Æi, ég veit það ekki. En ég held að nýjum botni sé náð í lífi Ólafs Sindra.