Vatn, malt, maís og humlar...

...er einföld uppskrift að hamingju. Sit klukkan níu að morgni og renni niður barmafullri krús af freyðandi, gullnu öli og skammast mín ekkert fyrir það. Það er fjandanum furðulegra að vinna á næturvöktum. Maður hlustar á morgunútvarpið allt öðrum eyrum þegar maður heyrir það á leið frá vinnu og í háttinn - það breytist í stórfurðulegt kvöldútvarp. Það er annar dagur þegar þú ferð úr vinnunni heldur en var þegar þú komst - stundum önnur vika, annar mánuður og af og til annað ár. Ég verð til dæmis að vinna á nýársnótt. Það þýðir að ég fer í vinnuna árið 2004 og kem heim 2005. Skála svo við sjálfan mig í ylvolgu og flötu freyðivíni áður en ég geng til náða með púðurbrúnan árámótahatt á höfði, undir seiðandi röddu forsætisráðherra í endursýndu áramótaávarpi. Þannig sé ég allavega fyrir mér að ég kveðji gamla árið í þetta skiptið. Annars er þetta fín vinna. Það er ólíkt öllu sem ég á að venjast að vera á launum við að liggja í sófa og horfa á sjónvarpið. Ég hugsa að frívikan mín verði mun erfiðari, þar sem sjö Carminumyndir vofa yfir mér eins og sverð fest í pendúl, og ég þarf að ljúka þeim á sjö dögum, áður en næsta vinnuvika tekur við. Það er furðulegt hvað sumt fólk þarf að troða miklu á Carminumyndirnar sínar; bílnum sínum, nokkrum píramídum, uppáhaldsveitingastaðnum, fötum, görðum, klifurjurtum og ég veit ekki hvað og hvað. Og svo þarf náttúrulega að troða þessum klassíska staur einhvers staðar með nokkrum skiltum sem benda á Subway, Bautann, Vopnafjörð eða aðra álíka frumlega staði. Ég hélt einu sinni að ófrumleiki og klisjur Carminumyndanna væri sök teiknaranna, en nú veit ég að fólk vill hafa þetta svona. Stórmerkilegt. Ég er að spá í að hafa tvöfalda verðskrá næst, ef ég held áfram að teikna fyrir Carminu. Fólk myndi þá fá góðan afslátt ef myndirnar mættu vera frumlegar. Hvað er svo málið með Þjóðarhreyfinguna og þessa auglýsingu í New York Times? Hvers konar blábjánar eru þetta sem láta sér detta í hug að orða auglýsinguna svona. Þeir mótmæla því að ríkisstjórnin skuli hafa stutt innrásina í Írak í nafni íslensku þjóðarinnar allrar (þrátt fyrir að hér ríki náttúrulega fulltrúalýðræði), og gera það með því að birta auglýsingu í nafni þjóðarinnar allrar! Hræsnarar og vanvitar. Ef ég væri fylgjandi innrásinni yrði ég ævareiður yfir því að svona auglýsing birtist í mínu nafni, en þar sem ég var á móti henni er ég bara nett pirraður yfir svona hálfvitaskap. Það var eitthvað fleira sem ég hafði hugsað mér að agnúast út í í þessari færslu, en freyðandi mjöðurinn hérna á borðinu (í glasi sem er ekki barmafullt lengur) á líklega einhverja sök á að ég er búinn að gleyma því. Sem er kannski eins gott, því þetta er orðið alveg nógu langt. Nú ætla ég að fara að opna glugga númer 3 á jóladagatalinu mínu. Það er tvöföld skemmtun; inniheldur ekki bara súkkulaði, heldur líka litla þýska stöku fyrir hvern dag. Og í dag:

Aus weißem Schnee ein Mann, der nur im Winter lachen kann.

Sem, ef menntaskólaþýskan svíkur ekki (og ég var annálaður þýskumaður í menntaskóla) útleggst eitthvað á þessa leið: Úr hvítri mjöll er maður, sem einungis er hægt að skapa að vetri til. Og svo var súkkulaðimolinn eins og snjókarl í laginu. Kynngimagnað.