Leti

Já, ég er verulega latur bloggari. Það er hins vegar ekki vegna þess að ég hef lítið að segja, heldur aðallega vegna þess að ég er aldrei á netinu. Að borga fyrir ADSL slagar upp í að vera jafn mikil peningasóun fyrir mig og áðurnefnd málninga- og strigakaup (hef sem sagt ekki enn fest ódauðlega listaverkið mitt á striga). Þegar ég er ekki að vinna er ég yfirleitt sofandi, étandi, eða sinnandi öðrum grunnþörfum líkamlegrar starfsemi minnar. Þessa dagana er ég að reyna eftir fremsta megni að vera í 100% vinnu á Domino's og 85% vinnu á sambýli, auk nokkurra aukavakta á báðum stöðum. Og svo var ég að taka að mér að teikna nokkrar myndir í næstu Carminu, sem þarf víst að skila fyrir 15. desember. Ég hlýt náttúrulega að vera blússandi geðveikur. Þetta var tilgangslaus bloggfærsla með öllu, en þó kannski nokkru skárri en engin, eða öllu heldur væri engin færsla lakari. Ef engin færsla er verri en þessi, hlýtur þessi færsla að vera verst. En samt skárri en engin. Ég er farinn í rúmið.

Humm

Síðasta færsla hefur fært þessa bloggsíðu ískyggilega nálægt því fyrirbæri sem ég hata hvað mest - innihaldslausu gelgjubloggi sem snýst aðallega um að tíunda afrek helgarinnar. Mér þykir bráðnauðsynlegt að afstýra því að síðan endi í því fari; jafnvel þó ég hafi svo sem ekkert áhugavert að segja í staðinn. Í bjartsýniskasti um daginn keypti ég mér málaratrönur, liti, pensla og striga. Mig hefur lengi grunað að einhvers staðar inni í mér búi lítill listamaður sem þráir að komast út. Nú, ef ekki, þá get ég alltaf þakið strigann með grænni málningu, sett hvítan blett í eitt hornið og kallað verkið Firringu nútímakonunnar. Ég verð næsti Da Vinci. Pottþétt. Talandi um Da Vinci, þá las ég The Da Vinci Code nýlega. Ég lýg því að vísu, því ég hlustaði á hana á hljóðbók (eins og ég hef áður sagt er ég háður hljóðbókum). Venjulega forðast ég í lengstu lög að lesa svona bölvaða reyfara, og eftir að hafa hlustað á þetta drasl man ég af hverju. Fléttan var fyrirsjáanleg, tilgerðarleg og blátt áfram leiðinleg. Persönusköpun vond, stíll afleitur og kápan ljót. Eini bjarti punkturinn var sá að leikarinn sem las bókina var magnaður, allir Frakkar í sögunni hljómuðu til dæmis eins og Inspector Clouseu. Annars fer þessi bók í sama flokk og óhroðinn sem Arnaldur Indriðason er að dæla út. Hvað fleira... Jú, ég er að fara að byrja að vinna á sambýli á næturvöktum. Er að reyna að gera það upp við mig hvort ég eigi að skella mér í skóla eftir áramót (finnst það líklegt), og þá hvort ég eigi að halda áfram í tölvunarfræðinni eða fara í eitthvað annað; eitthvað sem krefst þess ekki að ég viti hvað einindi, vensl, yfirklasi og sextándakerfi eru. Svona eftir á að hyggja sýnist mér að þessi færsla hafi fært mig enn nær þessum bloggstíl sem ég fyrirlít; en það verður þá bara að hafa það. Redda því næst með ódauðlegum pósti. Ábyggilega.

Linsur

Í gærkvöldi var boðað til teiti (teiti er kvenkyns orð) fyrir hinn gamla 4.GH í MA. Ég mætti þangað og fór á kostum, að eigin áliti. En að áliti annarra var ég ábyggilega hundleiðinlegur, enda er það mjög venjulegt fyrir mig að vera hundleiðinlegur. Á Hverfisbarnum bauð falleg (verulega gullfalleg, aldrei þessu vant) stúlkukind mér upp í dans og vildi auðsjáanlega kynnast mér nánar. En ég sagði nei, enda þekktur fyrir gífurlega heimsku í kvennamálum (ég virðist alltaf vera staðráðinn í að slá met hvað varðar aldur eða þyngd hjásvæfu (metið mitt er u.þ.b. 42 og 90, respectively (sem er enska, en ég man ekki eftir íslensku orði sem þjónar sama tilgangi))). Þannig að kvöldið endaði með því að ég týndi linsu á leið út (sem er náttúrulega í engu samhengi við það sem ég var að skrifa, en samt satt), og þar sem ég hef ekki efni á að kaupa linsur, né á ég gleraugu sem ekki eru brotin, neyddist ég til að kafa ofan í ruslafötuna þegar ég kom heim, finna gamla uppþornaða linsu og mýkja upp í linsuvökva. Svona getur maður orðið gáfaður eftir 13 bjóra. Æi, ég veit það ekki. En ég held að nýjum botni sé náð í lífi Ólafs Sindra.

Þáttaskil

Í gær sagði ég upp vinnunni. Hvað gerist í framhaldinu hef ég ekki hugmynd um. Ég þarf allavega að vinna út nóvember, þar með talið eina megaviku sem hefst í næstu viku (það á ábyggilega að vera leyndarmál, en það er svo sem ekki eins og ég sé hræddur um að missa vinnuna). Í öðrum fréttum er það helst að Búskmaðurinn var endurkjörinn sem forseti Bandaríkjanna, og ætti það svo sem ekki að koma neinum á óvart. Það er vonandi að Demókrötum takist að grafa upp almennilegan frambjóðanda fyrir næstu kosningar; það er í raun með ólíkindum að þessu krípi skuli hafa tekist að standa upp í hárinu á Bush. Segir sitt um yfirburðasigurinn sem Demókratar hefðu getað fagnað ef þeir hefðu teflt fram einhverjum af viti.