Efnahefnirinn

Lítið að frétta. Lífið gengur sinn vanagang, býst ég við. Skrapp norður um síðustu helgi, þar sem ég hitti nokkra fjölskyldumeðlimi, drakk meira en nokkra bjóra og varð mér til skammar í pöbbaspurningakeppni á Dalvík. Endaði síðan á að skilja bílinn minn eftir fyrir norðan með bilað púst. Skili hann samt ekki eftir bara út af pústinu, heldur aðallega vegna þess að eftir frámunalega góða tíð tók veðrið upp á því að kólna, heiðarnar lagði, og ég var strandaglópur á sumardekkjunum mínum. Flaug því suður, og samdi við þau gömlu, sem áttu leið norður þessa helgi í fermingarveislu, um að þau kæmu honum heilum heim annað kvöld. Annars er mögnuð kvikmyndahátíð hafin hérna, urmull af góðum myndum. Held að það séu 65 myndir á hátíðinni, og þar af einhverjar 50 frumsýningar. Til gamans má geta þess að þema hátíðarinnar er Troma (sex eða sjö Troma myndir á hátíðinni), og situr Lloyd Kaufman fyrir svörum eftir nokkrar sýningar á Citizen Toxie núna um helgina. Því miður er ég að vinna og kemst því ekki á þessar kvöldsýningar. Ég skellti mér á Hotel Rwanda í dag, og keypti mér í leiðinni 10 mynda passa á hátíðina. Rwanda var fín, gef henni þrjár og hálfa stjörnu, sem er mjög gott á minn mælikvarða. Þessi hálfa stjarna er samt aðallega vegna þess að Bobby Fischer sat við hliðina á mér í bíóinu, sem var einstaklega gefandi reynsla. Það hlakkaði mjög í honum þegar Vesturlöndin, og þá sérstaklega Bandaríkin voru sýnd í slæmu ljósi. Hann var þarna staddur með yfiröryrkjanum Garðari Sverris, og virtust þeir kumpánar skemmta sér hið besta. Ég er nú þegar búinn að ráðstafa flestum myndunum á passanum mínum, t.a.m. er nokkuð ljóst að ég ætla að sjá nýju Moodysson myndina, Ett hål i mit hjärta og mannlegu hlið Hitlers í Der Untergang. Svo var ég búinn að hringa utan um margt fleira í dagskránni, en hef ekki tíma né áhuga að rifja það upp að svo stöddu. Nú þarf ég nefnilega að tygja mig af stað í vinnuna. Lifið heil.