Jólafól

Jólin nálgast og ég hef ekkert að skrifa um. Hef ekkert uppbyggilegt gert allan mánuðinn - vinna og ofur-nördalegur hlutverkaleikur hafa átt hug minn allan. Og ég á enn eftir að kaupa einhverjar gjafir, fara í klippingu og í raun gera flest sem gera þarf fyrir þessi jól. Og fer svo að vinna aftur strax á annan í jólum. Ekki mikið jólafrí það. En hvaða hvaða, ekki nennir maður að velta sér upp úr því. Ég held ég opni bjór og fari í sturtu. Það er ákveðin list að drekka bjór í sturtu án þess að bjórinn verði vatnsblandaður. Ég er því líklega listamaður. Með bjórvömb. Það er vonlaust að vera ekki lengur barn, og ekki enn búinn að stofna fjölskyldu. Refsingin er vægðarlaus skortur á jólagjöfum. Ekki að gjafirnar skipti öllu máli. En þær skipta máli. Mun meira máli en fæðing Jesú og þannig lagað, sem hræsnarar nefna þegar þeir eru spurðir um tilgang jólanna. Ég held jól til að éta, drekka og rífa græðgislega upp gjafir. Ekki til að halda upp á 2005 ára afmæli gyðingastráks. Að vísu held ég ekki jól, þau eru einfaldlega haldin í kringum mig og ég tek þátt. Eins og huglaus jólaþræll án sjálfstæðs vilja tek ég þátt í kaupæði og kyrjun (kyrji? kyrningu? kaurn?) klisjukenndra jólasöngva. Gott mál. Gleðileg jól.