Megawhat?

Var að koma í vinnuna, öllu seinna en ætlast er til, eftir að hafa setið í Þjóðleikhúskjallaranum síðustu 3 tíma eða svo. Þar fóru fram útgáfutónleikar Megasukks. Það var eins og við var að búast - lagasmíðar á toppmælikvarða, hljóðfæraleikur með ágætum, en framburður söngvara öllu lakari. En annað yrði náttúrulega stórkostleg vonbrigði á tónleikum með þessum listamönnum. Að vísu er ekki slæmt að hlusta á Hr. Súkkat (sem ég man ekki hvað heitir, en er nokkuð viss um að nafnið hefst á Haf-) eða Megas - hvorn í sínu lagi. En þegar þeir syngja saman dúett er engu líkara en raddirnar útiloki hvor aðra og útkoman er einhvers konar kosmískt óhljóð - hljóðupptaka útvarpssjónauka miðuðum á Andrómedu. En tónleikarnir voru fínir. Upp úr stóð samt fúlskeggjaður maður í blárri skyrtu sem af og til líkamnaðist úr reykmettuðu hliðarherbergi og dansaði af mikilli innlifun og einlægni (synd væri að segja kunnáttu) beint fyrir framan borð heldri hjóna. Þau kunnu greinilega ekki við að trufla sálardans sjúklingsins og brostu því í staðinn vandræðalega til viðstaddra og dreyptu á rauðvíni. Það fannst mér fyndið. Eitthvað var líka um frægt fólk á staðnum - ég hjó t.a.m. sérstaklega eftir Heru, enda hafði hún gleymt að krota framan í sig í kvöld. Lag kvöldsins og næturinnar er Rauðar rútur - ekki bláar rútur.