Sukk?
Það er að ég held löngu orðið tímabært að ákveðinn hópur fólks (þið vitið hver þið eruð) skelli sér í viðbjóðslega sveitta sumarbústaðaferð sem fyrst. Ég sting upp á
helgi í Húsafelli. Hver er með og hvaða helgar henta hverjum? Látið orðið berast.
Arg
Ég er við það að verða hoppandi pirraður yfir vinnunni minni. Vinnan er svo sem ágæt, en það virðist alltaf hitta þannig á að ég er að vinna þegar eitthvað merkilegt gerist, og svo þegar ég fer í frí í viku er allt dautt og ekkert um að vera.
Októberfest? Er að vinna. Iceland Airwaves? Vinnuvika hjá mér. Árshátíð í vinnunni? Nei, hver skollinn - er ég ekki á næturvakt. Jólahlaðborð? Gettu. Áramót? Jú, jú, þú mátt bölva þér upp á það.
Lag dagsins:
Say It's Not True. Queen og Paul Rodgers. Af tónleikum fyrr á árinu. Sungið af Roger Taylor. Samið fyrir Nelson Mandela. Í minningu Freddie Mercury. Stolið og sett ólöglega á Netið af Ólafi Sindra.
Þið báðuð um það...
Ég veit ekki hvort ég fyrirlít sjálfan mig meira fyrir að vera svona lélegur bloggari, eða fyrir að lifa svo óáhugaverðu lífi að ekkert er til að blogga um.
Hér er samt ýmislegt sem gerst hefur og ég hef ekki bloggað um, í tímaröð frá hinu elsta til hins nýjasta, og ríkulega myndskreytt.
Ég keypti mér bíl. Nánar tiltekið sænskan skriðdreka; Volvo 244 GL frá árinu 1981. Þetta var gullfallegur, niðurgangslitur múrsteinn, sem mér þótti ansi skemmtilegur. Hann var meira að segja sjálfskiptur, og frekar lítið ekinn, sér í lagi miðað við þá staðreynd að gripurinn var tveimur árum eldri en ég sjálfur. Þetta gerðist í byrjun júlímánaðar.
Nokkrum dögum seinna var svo komið að utanlandsferðinni sem ég hef imprað á hér á síðunni áður. Ég og Ragnar bróðir skruppum til London að morgni 7. júlí 2005. Athugulir lesendur hafa kannski áttað sig á því að það er sami dagur og nokkrir arabar frá Leeds ákváðu að athuga sprengjuþol neðanjarðarlesta Lundúnaborgar. Enda varð þetta ansi merkileg ferð fyrir margra hluta sakir.
Á föstudeginum, 8. júlí, áttu Queen að halda tónleika í Hyde Park. Hins vegar var þeim frestað um viku í kjölfar hryðjuverkanna. Og við áttum að fljúga heim á þriðjudeginum, 12. júlí. Það var því bara um eitt að ræða, og dvölin var snarlega lengd úr 5 dögum í 10 svo aðalmarkmið ferðarinnar næðist. Sem var í raun alls ekki svo slæmt, því 5 dagar í London er allt of stuttur tími. Í London fæst nefnilega bjór. Og enskt öl. Og nautakjöt. Svo er líka eitthvað um sögufræga staði og eitthvað, en það er að sjálfsögðu ekki hálft eins merkilegt og bjórinn. Og enska ölið. Og geðveika nautakjötið. Ef ég fæ ekki Creutzfeld Jacob eftir þessa ferð fæ ég hann aldrei.
Til að hugga daprar sálir og hita upp fyrir tónleikana sem var seinkað fórum við á We Will Rock You söngleikinn á West End. Venjulega fæ ég grænar bólur og fjólublá sortuæxli af svona klisjukenndum söngleikjum (sem ég gerði svo sannarlega nokkrum dögum seinna á hroðaverkinu Chicago með Brooke Shields í aðalhlutverki) - en þessi söngleikur var hins vegar hin fínasta skemmtun og fullkomlega ferðarinnar virði.
Til að hita enn meira upp í Queen-katlinum fyrir tónleikana litum við svo inn á Tate-safnið og kíktum meðal annars á The Fairy Feller's Master-Stroke málverkið eftir Richard Dadd,
sem Freddie Mercury samdi einmitt lag upp úr árið 1974. Magnað stöff.
Næstsíðasta daginn var svo loksins komið að hápunktinum; að sjá hina goðsagnakenndu Queen troða upp ásamt örverpinu Paul Rodgers í Hyde Park. Tónleikarnir voru hrein snilld, þrátt fyrir nokkra örlitla annmarka, sem fyrst og fremst sköpuðust vegna þess að Paul Rodgers hefur engan skilning á hópsöng eða hvernig á að gleðja mannfjölda yfir höfuð (líklega vegna þess að hann hefur aldrei sungið fyrir fleiri en 15 manns í reykmettuðum næturklúbbi, fyrr en núna). En hlutverk hans á tónleikunum var sem betur fer minna en jafnvel ég þorði að vona.
Allt í allt fínasti endir á enn betri ferð. Stuttu eftir heimkomuna var svo aftur komið að mér að fara að vinna. Ég gæti svo sem bloggað heilan helling um ýmislegt sem gerist í vinnunni, ef ekki væri fyrir það að ég skrifaði undir samning þegar ég byrjaði sem skyldar mig til að þegja. Svona er nú starfið mitt mikilvægt.
Í byrjun ágúst skrapp ég norður á Fiskidaginn mikla, nokkrar helgar eftir það drakk ég bjór, og þónokkra virka daga (og morgna) líka. Stuttu eftir fiskiferðina seldi ég svo barnaskítslita Volvoinn fyrir 1,6 falda þá upphæð sem ég keypti hann á, og var orðinn bíllaus á ný. En um síðustu mánaðarmót sló ég til og keypti bíl sem var ekki búið að framleiða þegar Berlínarmúrin féll, né þegar Cyndi Lauper átti síðast lag á vinsældalista. 1998 árgerðina af Mitsubishi Galant.
Í grófum dráttum er þetta sem sagt líf mitt síðan ég skrifaði síðast eitthvað af viti hérna inn. Að vísu tel ég ekki með nokkur skemmtileg fyllerí, sér í lagi ansi gott trúnaðarskeið með Stebba á Akureyri, hryllilega fullan Ólaf á Dalvík og margt fleira, en það verður bara að bíða betri tíma. Eða þess að það verði endurtekið eða jafnvel toppað.
Hafið svo það. Og hættið að kvarta.
Ég keypti mér bíl. Nánar tiltekið sænskan skriðdreka; Volvo 244 GL frá árinu 1981. Þetta var gullfallegur, niðurgangslitur múrsteinn, sem mér þótti ansi skemmtilegur. Hann var meira að segja sjálfskiptur, og frekar lítið ekinn, sér í lagi miðað við þá staðreynd að gripurinn var tveimur árum eldri en ég sjálfur. Þetta gerðist í byrjun júlímánaðar.
Nokkrum dögum seinna var svo komið að utanlandsferðinni sem ég hef imprað á hér á síðunni áður. Ég og Ragnar bróðir skruppum til London að morgni 7. júlí 2005. Athugulir lesendur hafa kannski áttað sig á því að það er sami dagur og nokkrir arabar frá Leeds ákváðu að athuga sprengjuþol neðanjarðarlesta Lundúnaborgar. Enda varð þetta ansi merkileg ferð fyrir margra hluta sakir.
Á föstudeginum, 8. júlí, áttu Queen að halda tónleika í Hyde Park. Hins vegar var þeim frestað um viku í kjölfar hryðjuverkanna. Og við áttum að fljúga heim á þriðjudeginum, 12. júlí. Það var því bara um eitt að ræða, og dvölin var snarlega lengd úr 5 dögum í 10 svo aðalmarkmið ferðarinnar næðist. Sem var í raun alls ekki svo slæmt, því 5 dagar í London er allt of stuttur tími. Í London fæst nefnilega bjór. Og enskt öl. Og nautakjöt. Svo er líka eitthvað um sögufræga staði og eitthvað, en það er að sjálfsögðu ekki hálft eins merkilegt og bjórinn. Og enska ölið. Og geðveika nautakjötið. Ef ég fæ ekki Creutzfeld Jacob eftir þessa ferð fæ ég hann aldrei.
Til að hugga daprar sálir og hita upp fyrir tónleikana sem var seinkað fórum við á We Will Rock You söngleikinn á West End. Venjulega fæ ég grænar bólur og fjólublá sortuæxli af svona klisjukenndum söngleikjum (sem ég gerði svo sannarlega nokkrum dögum seinna á hroðaverkinu Chicago með Brooke Shields í aðalhlutverki) - en þessi söngleikur var hins vegar hin fínasta skemmtun og fullkomlega ferðarinnar virði.
Til að hita enn meira upp í Queen-katlinum fyrir tónleikana litum við svo inn á Tate-safnið og kíktum meðal annars á The Fairy Feller's Master-Stroke málverkið eftir Richard Dadd, sem Freddie Mercury samdi einmitt lag upp úr árið 1974. Magnað stöff.
Næstsíðasta daginn var svo loksins komið að hápunktinum; að sjá hina goðsagnakenndu Queen troða upp ásamt örverpinu Paul Rodgers í Hyde Park. Tónleikarnir voru hrein snilld, þrátt fyrir nokkra örlitla annmarka, sem fyrst og fremst sköpuðust vegna þess að Paul Rodgers hefur engan skilning á hópsöng eða hvernig á að gleðja mannfjölda yfir höfuð (líklega vegna þess að hann hefur aldrei sungið fyrir fleiri en 15 manns í reykmettuðum næturklúbbi, fyrr en núna). En hlutverk hans á tónleikunum var sem betur fer minna en jafnvel ég þorði að vona.
Allt í allt fínasti endir á enn betri ferð. Stuttu eftir heimkomuna var svo aftur komið að mér að fara að vinna. Ég gæti svo sem bloggað heilan helling um ýmislegt sem gerist í vinnunni, ef ekki væri fyrir það að ég skrifaði undir samning þegar ég byrjaði sem skyldar mig til að þegja. Svona er nú starfið mitt mikilvægt.
Í byrjun ágúst skrapp ég norður á Fiskidaginn mikla, nokkrar helgar eftir það drakk ég bjór, og þónokkra virka daga (og morgna) líka. Stuttu eftir fiskiferðina seldi ég svo barnaskítslita Volvoinn fyrir 1,6 falda þá upphæð sem ég keypti hann á, og var orðinn bíllaus á ný. En um síðustu mánaðarmót sló ég til og keypti bíl sem var ekki búið að framleiða þegar Berlínarmúrin féll, né þegar Cyndi Lauper átti síðast lag á vinsældalista. 1998 árgerðina af Mitsubishi Galant.
Í grófum dráttum er þetta sem sagt líf mitt síðan ég skrifaði síðast eitthvað af viti hérna inn. Að vísu tel ég ekki með nokkur skemmtileg fyllerí, sér í lagi ansi gott trúnaðarskeið með Stebba á Akureyri, hryllilega fullan Ólaf á Dalvík og margt fleira, en það verður bara að bíða betri tíma. Eða þess að það verði endurtekið eða jafnvel toppað.
Hafið svo það. Og hættið að kvarta.