Áttu kött?

Skráði mig í gær í HR. Aftur. Nú er stefnan tekin á að klára þetta nám og geta titlað sig tölvunarfræðing í símaskránni eftir 2 ár. Í dag er ég ekki einu sinni í símaskránni, þannig að þetta verður mikil upphefð. Á leiðinni í vinnuna í gærkvöldi heyrði ég fyrir slysni glefsur úr hinum sívinsæla þætti Lífsauganu með Þórhalli miðli. Það þótti mér skemmtilegt. Hjá honum var gestamiðill - einhver kerlingarálka sem var einmitt í miðjum samræðum við húsmóður úr Vesturbænum (auk náttúrulega hóps af framliðnum) þegar ég stillti mig inn:

Miðill: Svo sé ég hérna skó.. Það er eitthvað með skó. Fórnarlamb: Ha? Miðill: Ertu að spá í að fá þér nýja skó? Fórnarlamb: Nei, alls ekki. Miðill: En þú ert á nýjum skóm... Fórnarlamb: Nei, nei. Miðill: Þú ert ekki á sömu skóm og í sumar. Fórnarlamb: Nei, auðvitað ekki. Nú er vetur. Miðill: Já, takk. Þú verður að passa þig í hálkunni. Fórnarlamb: Já, ég geri það... Miðill: Því þú hefur nefnilega dottið... Fórnarlamb: Nei, ég hef aldrei dottið. Miðill: Einhver í kringum þig hefur dottið? Fórnarlamb: Nei, aldrei. Miðill: Já... Jæja... Fórnarlamb: Eða, jú vinkona mín lærbrotnaði, en það var nú bara inni í eldhúsi - ekki í hálkunni. Miðill: Já, einmitt! Það er nefnilega nauðsynlegt að vera á góðum skóm... Bæði úti og inni.

En orðstír deyr aldregi

Ég veit aldrei hvað ég á að skrifa hér. Þegar ég er búinn að renna yfir þessi helstu blogg sem ég les reglulega þá finnst mér fáu við að bæta, og mitt líf frekar óspennandi. Elli sér um að halda útlendingunum á mottunni; ef einhver á eftir að bjarga heiminum með bloggi, þá er það Lalli; Nesi passar upp á kellingarnar og Atli... ja, Atli sér um flest annað. Það er svo ekki fyrr en ég fer inn á síðuna hjá Silla og Stebba að ég átta mig á að það er líka frátekið að eiga óuppfært og gleymt blogg. Þeir eru líka miklu betri í því en ég, þannig að það er eins gott að ég reyni að skrifa eitthvað. Rétt eins og ég get ómögulega áttað mig á hvað ég vil skrifa um, get ég engan veginn fengið botn í hvað ég vil gera í framtíðinni. Ja, eða svona allavega næstu misserin. Ég veit mig langar í skóla, en það er nokkurn veginn það eina sem ég veit. Mig langar að læra eitthvað tengt grafík og hönnun, en hefði líka áhuga á hefðbundnari myndlist. En svo verður á vegi mínum fólk sem hefur helgað líf sitt listagreinum, og þá sannfærist ég um að ég vilji frekar vinna á kassa í Bónus en umgangast þær manneskjur - hvað þá verða ein slík sjálfur. Síðan er möguleiki að halda áfram að læra tölvunarfræði, sem ég hefði að mörgu leyti mikinn áhuga á, en að sumu leyti sé ég mig ekki vinna við það í framtíðinni. Síðan væri ég til í að leggja stund á ýmsar fræðigreinar, lesa allan andskotann, skoða allan fjárann, skrifa fullt af meistarastykkjum og ferðast. En á endanum sit ég bara hér og bíð eftir að þurfa að leggja af stað á næturvakt. Í raun skiptir þetta svo engu máli - hvað sem ég ákveð verður eflaust fínt. Það sem ég vil helst er einfalt líf sem býður mér upp á njóta góðs matar og drykkjar, umgangast fólk sem mig langar að hitta og hafa tíma til að sinna ýmsum áhugamálum. Peningar skipta ekki máli - nema að því leyti að það er víst nauðsyn að eignast þá einhvern veginn til að geta átt möguleika á ofangreindu. Ósköp er þetta orðin eitthvað innileg og væmin færsla. Ég lofa að þetta kemur ekki fyrir aftur. Skil ykkur eftir með lagi í stíl - I Get a Kick Out of You með Sinatra sjálfum. Minnir mig alltaf á síðkvöld við barinn á Ruby Tuesday eftir lokun og langa vakt - með nýblandaðan Manhattan í glasi fyrir framan mig, og glæstar vonir í kollinum. Skál.