Jólafól

Jólin nálgast og ég hef ekkert að skrifa um. Hef ekkert uppbyggilegt gert allan mánuðinn - vinna og ofur-nördalegur hlutverkaleikur hafa átt hug minn allan. Og ég á enn eftir að kaupa einhverjar gjafir, fara í klippingu og í raun gera flest sem gera þarf fyrir þessi jól. Og fer svo að vinna aftur strax á annan í jólum. Ekki mikið jólafrí það. En hvaða hvaða, ekki nennir maður að velta sér upp úr því. Ég held ég opni bjór og fari í sturtu. Það er ákveðin list að drekka bjór í sturtu án þess að bjórinn verði vatnsblandaður. Ég er því líklega listamaður. Með bjórvömb. Það er vonlaust að vera ekki lengur barn, og ekki enn búinn að stofna fjölskyldu. Refsingin er vægðarlaus skortur á jólagjöfum. Ekki að gjafirnar skipti öllu máli. En þær skipta máli. Mun meira máli en fæðing Jesú og þannig lagað, sem hræsnarar nefna þegar þeir eru spurðir um tilgang jólanna. Ég held jól til að éta, drekka og rífa græðgislega upp gjafir. Ekki til að halda upp á 2005 ára afmæli gyðingastráks. Að vísu held ég ekki jól, þau eru einfaldlega haldin í kringum mig og ég tek þátt. Eins og huglaus jólaþræll án sjálfstæðs vilja tek ég þátt í kaupæði og kyrjun (kyrji? kyrningu? kaurn?) klisjukenndra jólasöngva. Gott mál. Gleðileg jól.

Raflát

Fallegi, blýantsgrái iMakkinn í næsta herbergi varð bráðkvaddur í nótt. Ég slökkti á honum í gærkvöldi áður en ég fór í vinnuna, þar sem snepill frá Orkuveituapparatinu hafði boðað rafmagnsleysi síðustu nótt. Annars hefur hann fengið að malla óáreittur svo dögum, vikum og mánuðum skiptir. Þegar ég svo freista þess að vekja hann aftur í morgun - þrýsti munúðarfullt á litla hnappinn - er hann látinn. Ljósið logar örstutt, og lágværir smellir heyrast í hátölurunum. Að öllum líkindum er um að ræða viðgerð upp á 35.000 krónur eða svo - og það á tölvu hverrar markaðsvirði í dag er réttur fimmtungur af því. Sveiattan og synd að leggja þessari 6 ára hetju sem hefur þjónað mér svo vel. Saman brölluðum við ýmislegt; skrifuðum bók og sögur, fleygðum saman ritgerðum marga nóttina í MA og útbjuggum verkefni í HR. Vöfruðum um Netið, lékum okkur, hlustuðum á tónlist og höfðum það kósí. En nú er því lokið. Það er altént hægt að hugga sig við að hann fór í friði - og átti rólegt ævikvöld síðustu mánuðina sína. Þetta þýðir að öll lög sem ég hef sett inn á síðuna til þessa, og ef til vill eitthvað fleira, eru hætt að virka. iMakkinn trausti var vefþjónninn sem umrætt dót var geymt á. Einnig þýðir þetta að skálmöld ríkir á heimilinu þar sem mamma kemst ekki í að leggja kapal, skjóta kúlur og dunda við fleira uppbyggilegt í þeim dúr. Hvíl í friði.

Megawhat?

Var að koma í vinnuna, öllu seinna en ætlast er til, eftir að hafa setið í Þjóðleikhúskjallaranum síðustu 3 tíma eða svo. Þar fóru fram útgáfutónleikar Megasukks. Það var eins og við var að búast - lagasmíðar á toppmælikvarða, hljóðfæraleikur með ágætum, en framburður söngvara öllu lakari. En annað yrði náttúrulega stórkostleg vonbrigði á tónleikum með þessum listamönnum. Að vísu er ekki slæmt að hlusta á Hr. Súkkat (sem ég man ekki hvað heitir, en er nokkuð viss um að nafnið hefst á Haf-) eða Megas - hvorn í sínu lagi. En þegar þeir syngja saman dúett er engu líkara en raddirnar útiloki hvor aðra og útkoman er einhvers konar kosmískt óhljóð - hljóðupptaka útvarpssjónauka miðuðum á Andrómedu. En tónleikarnir voru fínir. Upp úr stóð samt fúlskeggjaður maður í blárri skyrtu sem af og til líkamnaðist úr reykmettuðu hliðarherbergi og dansaði af mikilli innlifun og einlægni (synd væri að segja kunnáttu) beint fyrir framan borð heldri hjóna. Þau kunnu greinilega ekki við að trufla sálardans sjúklingsins og brostu því í staðinn vandræðalega til viðstaddra og dreyptu á rauðvíni. Það fannst mér fyndið. Eitthvað var líka um frægt fólk á staðnum - ég hjó t.a.m. sérstaklega eftir Heru, enda hafði hún gleymt að krota framan í sig í kvöld. Lag kvöldsins og næturinnar er Rauðar rútur - ekki bláar rútur.