Gjörningur

Það er viðurstyggilega mikið að gera hjá mér. Viðurstyggilega, segi ég. Verkefni á verkefni ofan í skólanum, miðannarpróf þessa vikuna, vinnan á sínum stað - og nú er þrýst á mig að fara að láta til mín taka í hlutverki mínu sem öryggistrúnaðarmaður í vinnunni. Titill sem ég lét plata upp á mig fyrir ári síðan, grunlaus um að ég ætti eftir að þurfa að gegna honum í tvö ár, og að ég þyrfti yfir höfuð að gera eitthvað. Áhættumat, rýmingaráætlanir, brunaæfingar og fleira skemmtilegt. Fari það hoppandi sem. Mér finnst annars fínt að vera á næturvöktum með skóla. Finnst það eiginlega betra en að vinna þessa klassísku kvöld- og helgarvinnu með námi. A.m.k. á ég frí aðra hverja viku, og að mæta í skólann strax eftir vakt er alls ekki svo slæmt. Jafnvel auðveldara en ella, þar sem slæm mæting mín í skóla hefur yfirleitt helgast af því hversu illa mér gengur að hafa mig á fætur. Sem er ekki vandamál strax eftir vinnu. Bla bla. Alltaf fer ég í sama farið, kjaftavaðal um ekki neitt. Sem er líklega óhjákvæmilegt þegar ég á að skrifa um líf mitt, þar sem það snýst einmitt um ekki neitt. Ég er að lesa ævisögu Tolkiens. Aðallega vegna þess að íslenska þýðingin fær Heiðursverðlaun Óla Sindra fyrir verztu þýðingu allra tíma. Stórkostlega skemmtileg lesning þess vegna. Og hver er svo er þýðandinn frábæri? Jú, enginn annar en mikilmennskubrjálæðingurinn Ágúst Borgþór Sverrisson. Einhvern tímann á ég eftir að skrifa meira um hann - en það er efni í heila bók út af fyrir sig. Ævi Tolkiens má hins vegar fara norður og niður sem fyrir mér; saga laumuhomma úr Oxford heillar mig ekkert sérstaklega. Jújú, hann eyddi heilli ævi í að búa til tungumál. Gott hjá honum. Mér er alveg sama. Ef hann hefði haft betri ritstjóra, sem hefði verið óhræddur við að stytta bækurnar hans duglega (um svona 90%) þá þætti mér kannski meira til karlsins koma. Ég var í prófi í Viðmótshönnun í morgun. Veit ekki af hverju ég minntist á það, því ég nenni alls ekki að skrifa um það. Ég er ekki enn byrjaður að reykja pípu. En bjórátakið gengur ágætlega. Magnús Skarphéðinsson hringdi í Þórhall miðil í gær. Það var skemmtilegt samtal, það litla sem ég náði af því á bílferð minni í vinnuna. Risastór lirfa með mannshöfuð kom við sögu. Djöfull og dauði að hafa misst af því. Maggi er minn maður. Hann spurði mig einu sinni hvort ég væri samkynhneigður. Það þótti mér skondið. Reyndar þótti mér það líklega frekar óhugnanlegt en skondið, en svona er heilinn sniðugur við að bæla niður slæmar minningar. Lag dagsins er Yesterday í flutningi eins meðlims Móngólítakórs. Þegiði, ég vinn á sambýli svo ég má grínast með mongólíta.