Hróarskelda?

Já, fjandinn hafi það! Við erum að tala um Dark Side of the Moon í flutningi Roger Waters (megi holdsveiki éta börn þeirra sem vilja rukka 9000 kall fyrir miða á tónleikana hans hérna á Íslandi), Guns 'N Roses og sjálfan Robert Allen Zimmerman í allri sinni dýrð! Þetta er ekki spurning. Helgin 29. júní til 2. júlí er hér með tekin frá. Hver er með? Annars er lítið nýtt að frétta. Skóli, vinna, skóli, vinna, bjór, skóli, vinna, skóli skóli. Þannig er lífið. Helvítis verkefni alltaf hreint. Það eru alltaf í gangi einhverjir bölvaðir bloggleikir - nefna 4 atriði af hinu og þessu, einhverjir bévítans fegurðartrukkar og guð má vita hvað. Mér leiðist svoleiðis, vegna þess að ég er andfélagslegur leiðindapúki. Ég ætla samt að búa til minn eigin bloggleik: Segðu frá vandræðalegasta (eða a.m.k. mjög vandræðalegu) augnabliki í lífi þínu, og drekktu einn bjór á meðan þú skrifar. Það er mjög mikilvægt að þessi bjór sé drukkinn, því annars er leikurinn ónýtur. Síðan skorarðu á nokkra aðra að gera það sama, en þú verður að drekka aukabjór fyrir hvern einstakling sem þú skorar á. Hér er mín saga:

Veturinn 2000-2001 bjó ég í lítilli kjallarholu á Akureyri. Það voru góðir tímar. Venjulega átti ég ekki pening fyrir mat, eða nokkru öðru, og lá vannærður upp í rúmi og skorti þrek til að mæta í skóla. Stundum lá ég þó vannærður frammi í sófa og horfði á sjónvarpið, og iðulega voru þá einhverjir kunningjar viðstaddir - t.a.m. meðleigjendur mínir. Sama vetur (eða fyrri hluta hans, réttara sagt) vann ég á myndbandaleigu, sem sum ykkar kannast við. Því fylgdu ýmis fríðindi. Stuttu eftir að ég byrjaði að vinna þar var til dæmis ákveðið að hætta að leigja út myndir úr hinu stórmerkilega safni blárra mynda sem til var á leigunni (þeirra á meðal voru gullmolar á borð við Lesbische Spiegel sem var himnasending fyrir fólk með blæti fyrir 200 kílóa lesbískum eldri borgurum, og Grandpa's Bum - sem ég vil helst ekki tala um). Okkur starfsfólkinu bauðst sem sagt að hirða úr þessu safni það sem vildum, því það færi hvort eð er á haugana. Auðvitað slær enginn hendinni á móti fríum varningi, hvað þá fátækur námsmaður með 50 kall og stolna Síríuslengju í vasanum. Nokkur þessara myndbanda rötuðu því heim í kjallaraholuna, þar sem þeim var almennt vel tekið. Nú vill svo til að einhverjum vikum seinna var safnast saman fyrir framan sjónvarpið og ákveðið að horfa á einhverjar þessara mynda. Þarna voru sem sagt 3 eða 4 strákar að horfa saman, og skeggræddu um gæði söguþráða og dýpt persónusköpunar. Ég lá þá í stofusófanum, og fyrir einhverja rælni hafði ég stungið símanum mínum undir púðann sem ég hafði undir hausnum. Ólæstum. Það var ekki fyrr en kvöldið eftir, þegar ég mætti í matarboð heim til ömmu að hinn hryllilegi sannleikur varð ljós. Fyrir slysni hafði síminn tekið upp á að hringja í fyrsta númerið í símaskránni (Amma og afi auðvitað, hvað annað) mitt í myndbandagagnrýninni góðu. Amma mín elskuleg, sem ekki hafði geð í sér að skella á barnabarnið sitt, stóð í náttsloppnum í stofunni klukkan 3 að nóttu og hlustaði í stundarfjórðung á nákvæmar frásagnir af því sem var að gerast í Seymour Butt's Voyeur 7. Hún endursagði samtalið meðan ég kyngdi lambakjöti, maísbaunum og virðingu minni. Og hún endursagði það líka hverjum þeim sem hlusta vildi næstu viku á eftir.

Hana nú. Og ég skora á Silla, Stebba, Ella og Lalla að halda leiknum áfram. Því miður á ég ekki fleiri bjóra, en treysti á að þeir haldi þessu lifandi og komi áleiðis til þeirra sem ég hafði ekki nægan bjór til að skora á. Skál!