2007

Ég klikkaði á janúarfærslunni. Ég er gráti næst. Ástæðan er hins vegar að sjálfsögðu sú að ég hef hreinlega ekkert að segja. Það er alltaf jafn gaman að blogga um að hafa ekkert að blogga um. Hrikalega frumlegt. Þrettándagleði Stefáns var hins vegar vel heppnuð. Spilavítisþema, póker, viskí, kvenfólk og rúlletta. Það gerist vart betra. Jú jú, sumir gætu sagt að það væri betra ef ég hefði unnið pókerinn eða haft eitthvað af umræddu kvenfólki til umráða (fallega orðað hjá mér). En, húmbúkk segi ég! Málið er að vera með en ekki vinna. Æ, hvern er ég að reyna að blekkja. Ég er þunglyndur, einstæður, óheppinn ömurleikinn uppmálaður - með bjórvömb. Snökt. Eina fróun mín í lífinu er að drekka mig dauðadrukkinn og vera skallaður á skemmtistöðum. Kæra svo mannhelvítin sem það gera fyrir líkamsárás. Sérstaklega ef um er að ræða þrítuga Borgnesinga sem ramba á barmi þess að vera löglega þroskaheftir. Skemmtileg saga það - sem ég ætla ekki að segja hér. Í dag mæli ég með Herb Alpert and the Tijuana Brass. Whipped Cream and Other Delights Re-Whipped er yndisleg plata. Hvað fleira get ég sagt? Ekkert.