Föstudagurinn þrettándi

Ég nenni yfirleitt ekki að skrifa um neitt merkilegt á þetta blogg. Það hefur hingað til (og eflaust hér eftir) verið hugsað sem útrás fyrir hversdagslega atburði, þunglyndisröfl og almennan ónytjungshátt. Ígildi dagbókar 13 ára stelpu.

En ég hef samt skoðanir, þó ég nenni ekki að reifa þær hér. Raunar finnst mér yfirleitt leiðinlegt að tala um þjóðfélagsmál og þvíumlíkt, nema við örfáa útvalda. Umræður um innflytjendamál til dæmis eru undantekningalítið hundleiðinlegar og tilgangslausar. Fólk skiptist jafnan í tvær fylkingar; misvel dulbúna þjóðernissinna sem trúa því að "frjálst flæði" skuggalegra skeggjaða útlendinga eigi eftir að ganga af landinu dauðu annars vegar og útlendingavini sem telja að lausnin sé bara betri og aðgengilegri íslenskukennsla hins vegar.

Þó að ég eigi meira sammerkt með seinni hópnum er ég samt ekki sammála. Mér finnst það sjálfsagður réttur einhvers sem flytur hingað til lands að læra ekki tungumálið. Þessi áhersla á að allir sem flytji eitthvert verði að "aðlagast" samfélaginu finnst mér fásinna. Við gerum ekki einu sinni sömu kröfu til okkar sjálfra. Flestir eru sammála um að fjölbreytni sé af hinu góða; við samþykkjum ólíkar skoðanir, trúarbrögð, lífsviðhorf og -gildi því okkur finnst það sjálfsagður réttur hvers og eins að fá að ráða (upp að vissu marki) hvernig hann lifir sínu lífi. Svo lengi sem viðkomandi er Íslendingur, það er að segja. Aðrir geta bara drullast til að aðlagast norminu.

Ég held að það sé fráleitt neinum til góðs að steypa alla í sama mótið. Fjölþjóðasamfélag þrífst ekki best á því að reyna að gera alla eins heldur að leyfa fólki að halda í eigin hefðir og menningu. Að reyna að búa til "góða og gegna Íslendinga" úr öllum sem flytja til landsins er svipað og málari sem blandar öllum litunum sínum saman í grábrúna klessu áður en hann byrjar að mála. Eina mögulega listaverkið sem kemur út úr því er grábrúnt, litlaust og menningarsnautt klessuverk.

Í staðinn fyrir að leggja ofuráherslu á að allir blandist fyndist mér skynsamlegra að gera innflytjendum auðveldara fyrir að stofna fyrirtæki (ef þeir vilja), koma sér fyrir, og lifa lífinu á eigin forsendum. Crash course í að koma á fót eigin atvinnustarfsemi í staðinn fyrir að skylda fólk í íslenskukennslu. Eða eitthvað. Pólskt hverfi í Vesturbænum með verslunum og börum í staðinn fyrir 20 Pólverja í stúdíóbúð sem vinna í álverinu á daginn og fara á íslenskunámskeið á kvöldin. Litla-Tæland í Fossvoginum með veitingastöðum og götulistamönnum í staðinn fyrir að hrúga öllum Tælendingum í blokk í Írabakka.

Innræktuð smáþjóð sem lifir til að vinna og vinnur til að gleyma því að hún lifir til að vinna þarf ekki á fleiri meðvirkum samfélagsþegnum að halda. Við þurfum fjölbreytni og snertingu við aðra menningu. Þeir sem vilja hlúa að öðrum menningarkimum með því að gera þeim auðveldara að breytast í okkur eru ekki fjölmenningarsinnaðir í alvöru eða sannir útlendingavinir. Þeir eru litlu skárri en þeir sem vilja alls ekki hleypa fólkinu hingað til að byrja með. Jafnvel verri.

Tónlistin: Nazi Punks Fuck Off með Dead Kennedys er viðeigandi.