Lemúr

Furðulegt. Fékk símtal frá vinnunni um kvöldmatarleytið í gær - einn íbúinn dó í gærdag. Ekki það - þetta var eiginlega viðbúið, en samt kom þetta einhvern veginn að óvörum. Furðulegt hvað þetta getur haft mikil áhrif á mann þó að það eigi ekki að gera það. Eða hvað? Allavega var ég frekar dofinn í gærkvöldi. Kannski af því að ég vakti yfir honum sárþjáðum síðustu nóttina hans. Erfiðasta næturvakt sem ég hef tekið. Var eitthvað sem ég hefði getað gert fyrir hann, þó ekki væri nema til að létta honum síðustu stundirnar? Nei, ábyggilega ekki. En samt hugsar maður um það.

Hver hefði trúað því að ég hefði tilfinningar.

Allavega, Elli, ljóðabloggið um þig, leigumóðurina og rommið kemur seinna. Það verður epískt.