Köngulær

Púff. Síðustu tvær vikur hef ég eytt meiri peningum við það eitt að hanga heima á Íslandi heldur en ég hafði hugsað mér að eyða á sama tíma í útlöndum. Merkilegt. Reyndar fór slatti í lækniskostnað - magaspeglanir og beinmergstökur eru greinilega ekki ókeypis. Hnuss.

Annars er enn ekkert heilsteypt komið út úr öllum þessum rannsóknum. Ef til vill fæ ég að vita eitthvað á fimmtudaginn, en ég geri þó svo sem ekkert frekar ráð fyrir því.

Ég er orðinn 24 ára. Ég hef enn ekki fundið öldrunarbletti, en er samt með augun opin. Gigtin hlýtur að fara að kikka inn bráðlega líka. Afmælisgjafir voru meðal annars blátt hjól með bleikri bjöllu frá Imbu (eðall), hellingur af bókum um myndlist og anatómíu frá ástkærum bróður mínum, eitthvað fatadót, peningar, sturtuútvarpsfroskur og hvaðeina. Hef ekki fengið svona mikið af afmælisgjöfum lengi - það er augljóst að fólk býst ekki við að háaldraður maðurinn eigi langt eftir og vill því gera vel við mig.

Ég ákvað að vera sniðugur daginn eftir afmælið mitt og hjóla úr Breiðholtinu og niður í miðbæ. Steig því á hjól í fyrsta skipti í 5 ár eða svo - eða síðan Birkir Örn lánaði mér hjólið sitt á Akureyri svo ég gæti hjólað í skólann. Það var frekar hresst. Að vísu er rassinn minn ekki alveg vanur hjólhestahnökkum enn þá - í tvo daga á eftir leið mér eins og ég hefði misst sápuna í fangelsissturtu.

Síðasta helgi var ígulhress - vandræðaleg teiti, Megasartónleikar, dans á Bar 11, hitta fólk sem ég hef ekki séð í fleiri ár, pöbbarölt með pabba á sunnudeginum, Björn Jörundur að snappa fyrir utan Thorvaldsen. Stórkostlegt.

Ble, gelgjublogg sem þetta er. En það trekkir að. Fokk það að ég nenni að vera menningarlegur eða gáfulegur hérna. How I Became Stupid er líka skítsæmileg bók sem ég var að klára að lesa og gæti alveg verið um mig. Nema hún er það ekki, og ef einhver hefði lesið hana sæi hann hversu hrikalega egósentrísk þessi staðhæfing mín er.

Humarhátíð á Höfn um næstu helgi? Jájá.

Tónlist færslunnar er uppáhaldslagið þitt. Ódýr redding.