Humar og vítamín

Humarhátíð á Höfn var alger snilld. Að vísu verður hún frekar dýr þar sem ég ákvað að láta lögguna stoppa mig á 111 km hraða rétt fyrir utan Höfn á föstudagskvöldið, en skítt með það. Það er þess virði - þó ekki væri nema bara fyrir gómsætu humarlokuna.

Annars já - ekki mikið meira um það að segja. Helgin fór í að drekka, reykja, dansa og borða humar. Sem getur ekki verið slæmt. Það jafnast ekkert á við að sitja á sólpalli í góðum félagsskap (jafnvel í nuddhring) og með kaldan bjór.

Í öðrum fréttum er sem sagt búið að finna út hvað er að mér. Ég er með einhvers konar sjálfsofnæmi sem veldur því að líkaminn minn ræðst á frumur sem vinna B12 vítamín úr mat og drepur þær miskunnarlaust. Sem þýðir að ég þjáist af krónískum B12 skorti. Það skemmtilega við alvarlegan B12 skort er að ef hann er ekki meðhöndlaður eyðileggjast taugafrumur og sjúklingurinn fær vitglöp eins og Alzheimer sjúklingur. Síðan deyr hann. En ég er sem sagt í stífri sprautumeðferð þessa viku og þarf svo að fá eins og eina sprautu á 2-3 mánaða fresti þar til ég hrekk upp af.

Nokkuð gott.

Og já, ég keypti mér síma í dag, eins og sannast á færslunni hérna fyrir neðan. Pabbi í banastuði að grilla.

Svo er stefnan sett á að skella sér norður til Akureyrar um eða eftir miðjan júlí. Enda orðið allt of langt síðan ég kíkti þangað. Og Atli, ég mun taka þig á orðinu og býst fastlega við koníakslögg og vindlingum. Jafnvel undir flókateppi og með útsýni yfir akureyrsku Alpana.

Sei sei já. Meira seinna.