Refaskytta

Sunnudagseftirmiðdegi er tilvalið að eyða í að sitja á kaffihúsi og lesa bók. Sem er það sem ég gerði í dag fyrir slysni. Þar sem ég á erfitt með að fara í bókabúðir án þess að kaupa eitthvað smáræði gekk ég út úr Eymundsson í Austurstræti með þrjár bækur og þar sem ég var aukinheldur svangur endaði ég á kaffihúsi í Bankastræti lesandi eina bókina. Fínt stöff.

Þegar ég skrapp út að reykja eftir máltíðina varð mér litið yfir götuna og þóttist ég sjá konu sem ég þekki. Jújú, ljóshærð og tvær stelpur með henni. Passar. Að sjálfsögðu veifaði ég til þeirra, enda rómaður fyrir kurteisi og alþýðlegheit. Leit svo betur á litlu stelpurnar tvær og áttaði mig á því að þetta voru ekki dætur konunnar sem ég þekki. Furðulegt. Hvað er hún að gera þarna með mér ókunnugum stúlkubörnum? Þegar ég pírði svo augun, þreytt eftir lestur í hálfrökkvuðu kaffihúsinu, sá ég að þetta var alls ekkert kona sem ég þekki. Þarna stóð ég sem sagt, skeggjaður og úldinn með sígarettu í munnvikinu í porti fyrir utan Prikið og veifaði ókunnugum litlum stelpum sem áttu leið hjá. Ég var orðinn sá náungi.

Konan flýtti sér enda að grípa í dætur sínar og storma úr augsýn. Ég drap hins vegar í sígarettunni og flýtti mér aftur í öruggt skjól til bókarinnar og kaffibollans.

Tónlist: Sage Francis.