Gengilbeina, það er eldfugl í vindlingaskálinni minni

Ég get eiginlega ekki annað en tekið hluta af þessari auðmjúku bón um auglýsingu til mín, svona í ljósi alls sem á undan er gengið. Og mér er það heldur ekkert óljúft. Þrátt fyrir að hafa sjálfur ekki lesið bókina alla ætla ég að treysta á þrennt; að vinir mínir sem dásamað hafa bókina hafi á efninu eitthvað vit, að höfundurinn hafi ekki púllað Ingólf Margeirsson varðandi þá hæfileika sem bersýnilega voru til staðar og loks ætla ég að treysta því að ég hafi mig — fyrr en seinna — í að bera mig eftir bókinni sjálfur.

M.ö.o.: kaupið helvítis bókina. Ef þið viljið.

Það eru smáu hlutirnir sem pirra mig mest varðandi hrun harðdisksins. Að hafa ekki aðgang að bókamerkjum, vistuðum lykilorðum á hinar og þessar síður og þvíumlíku. Leiðindi og vesen. Nú er t.a.m. alveg stolið úr mér hvaða bloggsíður ég heimsótti reglulega. Sem er kannski ágætt — megnið af þeim var rusl. Af næstum þráhyggjukenndri elju skiptist ég því nú á að skoða sömu sjö síðurnar eða svo milli þess sem ég tékka á tölvupósti og reyki. Og tölvuna mína fæ ég eflaust ekki úr viðgerð fyrr en eftir helgi. Spennan felst í hvort einhverjum gagnanna sé viðbjargandi.

Ef ekki held ég því að sjálfsögðu fram við hvern sem hlusta vill að á brakinu hafi verið hálfkláraðir vísar að óbætanlegum meistaraverkum á sviði rit-, mynd- og jafnvel tónlistar. Ef tekst að bjarga gögnunum dreg ég það til baka.