Síðbúinn mansöngur

Síðustu dagar hafa verið viðburðaríkir. Þegar mann er farið að dreyma ímyndaða persónu er líklega nóg komið.

Sigrún Ósk á Fréttablaðinu á annars skilið hrós fyrir einstaka elju við að reyna að hafa uppi á mér — MySpace skilaboð, tölvupóstar, bögg við vini og vandamenn. Glæsileg frammistaða.

Það er líka gaman að fá umræður um sig á Barnalandi.

• Þetta þótti mér fyndið:

  ég á afar bágt með að trúa því að Mengella sé uppspuni ljóðarúnkara með nafn eins og 3 ára leikskóladrengur

  Foreldrar mínir hafa greinilega verið á undan sinni samtíð í nafnavali.

• Þetta þótti mér undarlegt:

  hann skrifaði eitt sinn pistil í blaði þar sem hann gagnrýndi mig meðal annarra blaðamanna fyrir að vera fýlupoki en ég get ekki betur séð en að hann sé einn mesti kverúlantinn í íslenskum fjölmiðlum :)

  Ég ætla ekki að útiloka að ég hafi skrifað þannig pistil einhvern tímann, en mig rekur hreinlega ekki minni til þess. Þó er til möguleg skýring. Ég á nefnilega nafna sem deilir bölvun leikskólanafnsins með mér. Sá er reyndar Helgason, held ég, en ég kalla hann auðvitað bara Moriarty í daglegu tali. Ég fann hann einhvern tíma þegar ég púllaði léttan ÁBS og gúgglaði sjálfan mig.

• Þetta þótti mér svo nokkuð lýsandi:

  hver er annars þessi Óli Sindri?

Ég ætla samt að hryggja gesti þessarar tilteknu síðu (sem voru yfir þúsund síðasta sólarhringinn) með því að þetta blogg er ekkert að fara að breytast í mini-Mengellu. Þetta verður áfram einstaklega stopult og yfirgengilega lókalt blogg. Hins vegar var ég með í hrávinnslu allavega eina Konna og Nonna sögu og mögulegan jólabol fyrir Nýlenduvöruverzlun Mengellu. Það getur vel verið að ég ljúki við það.

En hvað sem öllu því líður á ég frí í kvöld og ætla mér að nota það í eitthvað skemmtilegt.