24. desember 2007 - Ég hermi eftir bloggtitlum Vélstýrunnar

Það gleður mig á einhverju plani að bloggið mitt skuli aftur vera orðið svo stopult og óáreiðanlegt að heimsóknirnar á það eru komnar úr Mengellufjölda og í eðlilegra horf.

Desember hefur liðið afskaplega átakalaust og þægilega. Ein besta aðventa sem ég man eftir lengi, jafnvel. Sem útskýrir að einhverju leyti bloggleysi — ég hef einfaldlega verið of upptekinn við að vera í félagsskap skemmtilegs fólks, borða góðan mat og drekka bjór. Um kvöldmatarleyti á Þorláksmessu ákvað ég svo að sumir gætu talið sterkan leik að kaupa jólagjafir og annað smálegt. Svo ég gerði það. Og fékk mér svo bjór.

Hápunktur aðventunnar hlýtur samt að vera þetta. Annað væri lygi.

Túrkmenbasi hélt í gær upp á að eitt ár er liðið frá því að hann kom í mína vörslu. Hann hélt upp á afmælið með því að velta matardallinum sínum og rækta grænþörunga í vatnsskálinni sinni. Hann er svo flippaður.

Ég fæ ekki af mér að birta bréf Símonar Birgissonar til mín. Ekki vegna þess að hann eigi það einhvern veginn skilið að sú ósk hans sé sérstaklega virt (mér þætti gaman að sjá hvernig hann hefði höndlað slíkt á DV), heldur aðallega vegna þess að bréfið inniheldur upplýsingar um aðila sem koma málinu ekkert við. Upplýsingar sem koma mér síður en svo við heldur — og ég veit ekki alveg hvað honum gekk til með þessu langa bréfi til mín.

Eða jú; hann vildi að ég kæmi eftirfarandi á framfæri: Símon Birgisson tók ekki þátt í að míga og skíta á aðra listnema í LHÍ. Þar með er það komið á hreint. Hvers vegna hann þurfti 643 orð til að segja það veit ég hins vegar ekki.

Gleðileg jól, annars.