Hinn Stebbi leysir málið

Símon Birgisson, fyrrum skjaldsveinn Eiríks Jónssonar sem snéri sér frá því að ausa táknrænum úrgangi yfir þjóðina að því að úða raunverulegum úrgangi yfir ringlaða listnema, hefur í tvígang séð ástæðu til að helga mér pláss á bloggsíðu sinni — sem ber yfirskriftina „Þetta er ekki pípa” eða eitthvað í svipuðum dúr.

Í fyrra skiptið til að lýsa því hvernig brjáluð þörf þjóðarinnar fyrir selebb yrði til þess að ég hlyti að fá (óverðskuldað að sjálfsögðu) spjallþátt í sjónvarpi — í seinna skiptið dró hann mig fram sem ábendingarskilgreiningu. Hann var að reyna að útskýra hvernig gjörningur Vífils Veikgeðjasonar væri til marks um heimsku. Svona eins og áhuginn á mér og minni persónu.

Mér finnst raunar engin skömm fólgin í því að vera dreginn í dálk með Vífli. Þeir bræðurnir eru að mínu mati alveg helvíti efnilegir og ég kann að meta húmorinn þeirra. Bréf þeirra til Velvakanda á sínum tíma hafa ekki notið þeirrar virðingar sem þau verðskulda og þótt mér þyki lítið til þess koma að gera símaat í Búss, þá fannst mér þrælfyndið að senda einhvern bjálfa í viðtal við Stöð 2. Ég vænti mikils af bræðrunum í framtíðinni.

Hinu hlýt ég að mótmæla að vera brigslað um daður við heimskuna undan kömpum nagdýrsins SB og það þótt öllum sé ljóst að vissulega hljóti heimskan að vera hans sérsvið. Ég kýs þó að beygja mig ekki undir expertisma hans í þessu tilfelli. Mengella var miklum mun gáfaðri en SB og þeir sem höfðu gaman af henni voru það líka. Mengella hafði nefnilega eitt til að bera sem SB skortir. Næga greind til að hafa efni á því að skjóta eitruðum pillum umhverfis sig. Það var vitsmunaleg nærsýni sem hélt SB svamlandi um í forarvilpu sinni þar sem hann ól grísina umhverfis sig á lágkúru og eymd. Það var ekki til svo aumt fyrirbæri að SB hefði það ekki að vinsælda- og féþúfu. Hann trúði því vissulega að hann væri smurður með óvægnum anda upplýsingarinnar og trúir því enn, því blogg hans er ekkert annað en orðabókarlegur afréttari, þar sem vitringurinn SB ljær öllum sköpuðum hlutum sinn rétta stað, raðar í rétta hillu og mun aldrei stíga niður af hásæti sína nema til að sjá örlítið betur það sem hann er hér á jarðríki til að dæma.

Hringir þetta einhverjum bjöllum?

Jú, SB er tvíburabróðir Mengellu. Það var þetta sem setti koffínið í kaffið hennar líka. Að grípa kverkataki alla viðburði sem sveifluðust fram fyrir sjónir hennar og neyða sína túlkun á þeim upp á umheiminn. Svona er þetta en hinsegin ekki, tertium non datur!

Munurinn á SB og Mengellu er þó grundvallarmunur, sem sýnir hví Mengella var að virka en SB ekki. Til að byrja með er Mengella gáfaðri en SB og því var glóra í hennar dómum. Hinn munurinn (og ég leyfi mér að segja sá afgerandi); Mengella var ekki í alvöru — en SB er ekkert djók.

Samkvæmt eðlisfræðinni geta oggulitlir hlutir, nái þeir að skreppa saman í nógu litla einingu, valdið bjögun í tímarúminu. Heimurinn verpist til, beygist og bognar. Til verða litlar, myrkar holur. Það er í mjög bjöguðum heimi sem skítpenninn og hlanddýrkandinn SB þykist þess umkominn að gagnrýna fjölmiðla fyrir að ala á heimsku — sá hinn sami SB og byggði sér alabastursstólpann sem hann hampar sér á fyrir aura þess viðurstyggilegasta og heimskasta múgs sem landið hefur alið. Sá hinn sami SB og barðist gegn allri viðleitni til að varpa oki heimskunnar af andlegu smáfuglum þessa lands, með því að henda stöðugt í þá forheimskandi æsifregnum, lygum og rógi.

Ég veit ekki hvort SB hefur áttað sig á því, en skora á hann að stunda dálitla innhverfu (lesendur hans geta gert sér að leik að gera þetta líka): lestu færslurnar á bloggsíðunni þinni, SB, dragðu svo að þér andann og leyfðu sannleikanum að fljóta upp úr grugguðu hafinu umhverfis þig. Sjáðu hina sönnu mynd sköpunarverks þíns. Og sjá, þér mun opinberast að þú ert ekkert annað en Stefán Friðrik með mokkabragði.