Sörur, sörur, lakkrís, lakkrís!
Jæja, það kom uppúr krafsinu að Stebbi hafði rétt fyrir sér varðandi kyn farþegans á myndinni. Það getur einungis þýtt annað tveggja &mdash hann þekkir ökuníðinginn (var sjálfur í farþegasætinu) eða gerir sér grein fyrir þeirri sjálfsögðu staðreynd að alvöru pabbar leyfa ekki stelpuskjátum að sitja í framsætinu.
Hin epíska saga af harðdiskvandamálum mínum heldur áfram. Ég var ekki fyrr búinn að ná síðustu skránum af deyjandi draslinu en ég ákvað að tengja flakkarann minn til að taka öryggisafrit. Þá neitar flakkarinn að virka. Æðisgengið. Ef ég væri ekki að eðlisfari kátur maður með jafnaðargeð hefði ég eflaust hefnt mín á óréttlæti heimsins með einhvers konar listgjörningi. Það hefði verið freistandi að breyta sandkassa leikskólans hérna í næstu götu í kviksyndi t.a.m.
Már Örlygsson á ágætan pistil. Það er auðvelt að finna fleiri (öfga)samtök sem enda á að skemma málstaðinn frekar en hitt, þrátt fyrir góðar meiningar. Tekur t.d. einhver mark á Saving Iceland lengur?
Og aldrei hef ég verið stoltari af tengslum mínum við Suðurnes en síðustu daga. Það er samt eitthvað absúrd við að sama fólkið og nærst hefur á skvapandi spena Bandaríkjanna í 50 ár og smyglað sér undir girðingar 4. júlí og 31. október ár hvert til að sníkja M&M og velta sér um í úrkynjaðri „fjölmenningu” skuli núna keyra um með ÍFÍ límmiða klastraðan á afturrúðu kittaða bílalánsins síns, leitandi að útlendingum til að dangla í. Fábjánar. Nikkelmengaður jarðvegurinn virðist ekki duga til að leysa vandamálið fyllilega, það fer að koma tími á að hjálpa aðeins til. Radíum í ljósabekki, klór í Smirnoff Ice.
