Eipsjitt

White Trash

Ber að ofan, berfættur, nývaknaður með bjór og sígarettu sitjandi í sólstofu í Breiðholti. Klukkan hálffimm á þriðjudegi. Það er skilgreiningin á White Trash, og ég uppfylli hana fullkomlega.

Já og þetta er sjötta bloggfærslan mín í mars 2007. Fokk.

Ragnar bróðir átti afmæli í gær. Ég fletti honum upp á Google í tilefni dagsins en fann ekkert merkilegt. Eða jú, ég fann þessa bráðskemmtilegu og uppbyggilegu umræðu á Femin.is um bókina Svartaskóla:

Ég mátti til með að senda inn smá af bók sem ég ligg í kasti yfir hérna! Hún heitir Svartiskógur og Æskan gaf þessa bók út, hún er eftir Ólaf Sindra Ólafsson og Ragnar Þór Pétursson.

Ekki alveg, en nógu nálægt. Sem minnir mig á að ég á ennþá einhver 30 plöstuð eintök af þessu meistaraverki hérna einhvers staðar. Klárlega verðlaun fyrir næsta bloggleik.

Ekkert krot með þessari færslu - ég sé ekki á skjáinn til að teikna í þessari sól. Mig langar í skanna.

GSUSM™: Ég er með 10 cm ör á vinstri kinn eftir að ég hljóp á gaddavírsgirðingu sem krakki.

Tónlist: Á kránni með Mánum. Væmnasta lag sem hefur verið samið á íslensku.

Píanóið var að drekka - ekki ég

Ég hlakka til sunnudagskvölds. Þá er þessari vaktatörn lokið og ég get fengið mér bjór. Ekki það að ég hafi neitt sérstakt á móti næturvöktunum. Þær eru fínar. Trufla mig aðallega í þeirri viðleitni minni að fá mér bjór. Ég hef enn ekki lagt í að vera drukkinn í vinnunni nefnilega. Það gæti verið kostur í stöðunni.

Réttara sagt hef ég ekki lagt í að vera drukkinn í akkúrat þessari vinnu. Þegar ég var 17 ára var ég einu sinni drukkinn að vinna á vídjóleigu á Akureyri. Það var skemmtilegt. Hinn aðilinn sem var með mér á vakt skuldaði mér bjór, minnir mig, og kom með kippu eða tvær í vinnuna til að borga mér til baka. Af einhverjum sökum fannst okkur bráðsniðugt að fá okkur aðeins af veigunum, og það endaði sem sagt þannig að ég var drafandi og slefandi að reyna að skanna inn Kærleiksbjarnaspóluna sem saklausa 10 ára stelpan, sem aldrei hafði séð drukkinn mann á ævinni, ætlaði að leigja. Og svo velti ég snakkstandinum. Það er reyndar eitthvað ýkt í þessari frásögn hjá mér.

Allavega var ég drukkinn að afgreiða spólur.

GSUSM™: Blóðþrýstingurinn minn akkúrat núna er 135/68 og púlsinn 81.

Tónlist: Tom Traubert's Blues. Ef hægt væri að tiltaka einhverjar plötur sem bestu plötur Tom Waits þá yrði Small Change pottþétt í hópnum. Depurð og drykkja. Það hentar mér vel.

Næturvakt

Glænýr reglulegur liður. Auk þess að tilgreina tónlist hverrar færslu mun héðan í frá líka fylgja krot færslunnar. Munurinn er reyndar sá að krotið mun verða eftir mig, en tónlistin ekki. Allavega ekki fyrr en Codename: Bagína fer að láta til sín taka - bíðið spennt. Krot þessarar færslu er sem sagt þessi frábæra mynd. Af manni. Blehh. Mig langar í tablet við tölvuna. Það er ekki hægt að teikna með mús. Mér telst til að þetta sé fjórða bloggið mitt í marsmánuði. Ég hef ekki bloggað svona reglulega síðan... ja, ég held ég hafi bara aldrei bloggað svona reglulega. Fyrst dansárátta og svo þetta. Stórfurðulegt. Ég á fyrir höndum erfitt val þegar kemur að því að úthluta verðlaunum fyrir lyklakippu Megasar. Silli og Gústi svangi eiga báðir góðar tillögur (reyndar er vafamál hvort Gústi hafi svindlað með því að þrítryggja sína tillögu). Lalli rétt missir af pottinum sökum skorts á baksögu - en tillagan er vissulega góð. Sem betur fer gerði ég ráð fyrir þessum möguleika, þar sem ég luma á tveimur Don Tómas smávindlum. Hah! Geisladiskahulstrunum er svo hægt að skipta bróðurlega milli vinningshafanna. Ég þarf að fara að huga að því að selja bílinn minn. Ef einhvern vantar ágætis Mitsubishi Galant af árgerð 1998 má hann hafa samband (eins og það er nú líklegt að einhvern vanti akkúrat það). Keyrður eitthvað tæplega 170.000 kílómetra og skoðaður út árið. Örlítil stuðarabeygla eftir að ég bakkaði á sendibíl á Laugaveginum, en ekkert sem ætti að vera erfitt að lagfæra. Geislaspilari sem vill bara spila original diska, en ekki skrifaða - mér til mikillar ánægju. Sjálfskiptur, krúttlegur og traustur bíll. Vá, hvað ég er góður sölumaður. Furðulegt að ég skuli ekki vinna á bílasölu. Ég ætla að kynna til sögunnar enn einn reglulegan lið á blogginu. Af því það er svo gaman að þeim. Héðan í frá mun fylgja hverri færslu ein gagnslaus staðreynd um sjálfan mig (GSUSM™). Og þetta verða sannarlega algjörlega gagnslausar og ómerkilegar staðreyndir. Síðar meir mun þeim verða safnað saman og þær gefnar út í prósaljóðabók. Sem sagt; GSUSM™ fyrir þessa færslu: Ég sef yfirleitt með koddann ofan á andlitinu en ekki undir hausnum. Tónlistin: Guns of Brixton með The Clash. Svona fyrst ég minntist á Clash fyrir einhverjum færslum síðan.

Lyklakippa Megasar

Þarf að fara að vinna eftir svona klukkutíma. Kvöldvakt og svo næturvakt strax í framhaldi. Ég vinn eiginlega aldrei neitt annað en næturvaktir - er eins og algjör byrjandi þegar kemur að hinum vöktunum. Búinn að vinna þarna í að verða 3 ár og þarf samt að spyrja nýju stelpurnar hvað ég á að gera næst. En djöfull er ég magnað góður að skúra. En, já, lyklakippa Megasar. Af einhverjum orsökum skaut hún upp kollinum í umræðum í gær. Hvaða lyklar skyldu vera á henni? Sá sem á besta svarið við því fær stafla af hulstrum utan af Megasardiskum í verðlaun. Diskunum sjálfum var auðvitað stolið frá mér (ég kenni þér um, Ragnar, þú veist það). Kannski ég kryddi verðlaunapottinn með einum Don Tómas smávindli líka. Tónlist þessarar færslu er Lily of the Valley með Queen (linkurinn er á smekklaust unofficial fan vídjó við lagið).

Ráðuneyti kjánalegra göngulaga

Andskotinn. Ég sveik loforðið við sjálfan mig og dansaði líka um síðustu helgi. Hvað er í gangi? Ég er að breytast í dansfífl. Fín stemmning í Keflavík annars. Er samt svekktur að hafa farið á mis við allar lögreglurassíurnar sem voru víst í gangi í bænum, og líka fyrrverandi bekkjarfélagann sem ætlaði að berja einhvern þarna um kvöldið. Hef líklega verið í móki á dansgólfinu á meðan allt fjörið var. Svo var ég í öðru sæti í stólaleik. Þvílík dúndrandi gleði. Nú er klukkan rúmlega 6 á þriðjudagskvöldi og ég sit með bjór og tóbak og blogga á bloggið mitt sem enginn les meðan ég hlusta á Squirrel Nut Zippers, þegar ég ætti í raun að drullast til að teikna skjaldarmerkistattúið sem ég lofaði Stebba. Töff ég. Ég og Stebbi ákváðum að stofna hljómsveit í gær. Ég ætla að hafa það skriflegt hérna á blogginu svo það verði ekki guggnað á því. Silli fær kannski að vera með líka ef hann biður fallega. Vinnutitill er Bagína og aðalsmerki sveitarinnar verður algert, fullkomið hæfileikaleysi. Og eiturlyfjaneysla. Eins og alvöru gelgja fer ég fram á það við alla (báða?) lesendur þessarar síðu að þeir kommenti hérna fyrir neðan. Og svo vil ég bjórblautt gamaldags Akureyrarlegt djamm á föstudagskvöldið næsta. Og frið á jörð. Og plakat með mynd af róbótaskjaldböku. Tónlist færslunnar eru ofangreindir Squirrel Nut Zippers.

Ég dansa ekki. Stelpur dansa.

Karlmenn sitja við bar eða borð og drekka og reykja. Þöglir þar sem það er ómögulegt að tala undir dynjandi Dátatónlist. Eða standa við klósett og æla. Ég geri það stundum. Sleppti því samt um helgina. En ég braut dansbindindið og dansaði á sveittum Bar 11 eftir starfsmannapartý á laugardagskvöldið. Hneyksli. Sérstaklega þar sem ég hef ekki stigið inn á Ellefuna í 2 eða 3 ár. Eða meira? Stebbi man það kannski. Ég var nefnilega með honum þá og hann bjargaði mér frá því að vera laminn af svitastorknum rokkara sem stal sætinu af Stebba. Ég var ekki sáttur þá en eftir á að hyggja var kannski hyggilegra að láta kyrrt liggja. En ég dansaði sem sagt um helgina. Ég ætla samt ekki að dansa um næstu helgi. Þá á víst að vera 10 ára fermingarafmæli. Sem er frábært því ég er svo stoltur af því að vera fermdur og staðfestur íbúi guðsríkis að ég gríp hvert tækifæri til að halda upp á það. Narta í hold Krists og sötra blóð hans. Yndislegt. Ég veit ekki alveg hvað 10 ára fermingarafmæli er. Hef aldrei heyrt um svoleiðis áður. Og á víst að fara að hitta fólk sem ég hef flest hvert ekki séð síðan í grunnskólaútskrift. Árið 1999. Fyrir 8 árum. Djöfull er ég orðinn gamall. Einbúakrabbinn minn gerði heiðarlega tilraun til sjálfsmorðs áðan. Ég leyfi honum stundum að viðra sig. Hann hefur gaman að því að rölta um rúmið mitt, fela sig inni í sængurfellingum og klifra á topp koddafjalla. Í þetta skiptið tók hann á rás, fleygði sér fram af bríkinni og hlunkaðist niður á spónaparketið svo small í. Ég komst að því að ég er ekki alveg tilfinningalaus því það vottaði næstum fyrir tári á hvarmi mínum eitt augnablik. Aumingja Túrkmenbasi. Sem betur fer virðist honum ekki hafa orðið meint af. En þetta er kannski vísbending um að ég þurfi að fara að þrífa búrið hans. Eða redda honum maka. Metnaðarfullt sjálfshjálparblogg Atla (Apla) Sigþórs frá 2. mars kveikti í mér smá neista til að reyna að gera kannski eitthvað merkilegra eða gáfulegra við líf mitt. Dusta rykið af litlu svörtu skissubókinni og sjá hvort ég hef einhvern vott af listrænum hæfileikum? Borða hollara fæði, fleiri sojabaunaafurðir? Fara út að skokka, taka armbeygjur? Lesa meira, drekka minna, labba oftar, sofa sjaldnar? Óskhyggja að sjálfsögðu. Nema þetta með sojabaunirnar auðvitað. Tónlist þessa mánaðar? Pönkpopprokk. Heyrði í fyrsta skipti í Exploding Hearts um helgina og þótti skítsæmilegt og þónokkuð Clash-legt. En ég var náttúrulega fullur, svo hver veit. 3 af 4 meðlimum drápust víst í bílslysi stuttu eftir að fyrsta og eina platan þeirra, Guitar Romantic kom út. Verður varla meira pönk en það.