Sígandi lukka

Kannski er eitthvað til í öllum keðjubréfunum og MySpace búlletínunum sem hóta manni einstæðingslífi, ólukku og dauða ef þau eru ekki send áfram eða ef maður kveikir ekki á kerti fyrir krabbameinssjúku stelpuna í Arizona. Ég hef allavega alltaf hent þeim eða hunsað, og það gæti vel stemmt við líf mitt almennt. Guð, hvað hef ég gert? Örlögin eru klárlega að hafa uppi á mér.

Reyndar hef ég átt hómóerótíska göngutúra í Kjarnaskógi. Það er þó eitthvað.

Ég var að átta mig á því að einbúakrabbinn minn er einn heima. Sjitt, ég vona að hann fari ekki sömu leið og ónefnda músin mín sem ég skildi eftir um helgi meðan ég var veðurtepptur á Dalvík. Blessuð sé minning hennar.

Ef þú lest þetta og kveikir ekki á kerti fyrir einbúakrabbann minn muntu missa veskið þitt í drullupoll og missa útlim í lyftaraslysi. Feis.

Kalt

Samt næs.

Tyggjó

Hressandi að vera í fríi, slappa af, spila körfubolta í fyrsta skipti í einhver ár, mara í hálfu kafi í sundlaugum, heimsækja óáhugaverð söfn, vaða um í skóglendi, drekka kaldan bjór og reykja volgar sígarettur. Akureyri er alltaf ágæt.

Mig hefur dreymt ákaflega undarlega drauma undanfarið. Ég man þá alltaf þegar ég vakna en er svo búinn að gleyma þeim þegar ég ætla að rifja þá upp seinna um daginn. Þannig að ég get ekkert farið nánar út í þá hér. Það var þá til mikils að minnast á þá yfir höfuð. Piff.

Annars hef ég svo sem ekkert merkilegt að blogga um. Vildi bara nota tækifærið fyrst ég fann nettengingu á förnum vegi og skrifa eitthvað. Hver veit nema maður hendi svo inn einhverjum myndabloggum úr símanum - ég veit að æstir aðdáendur mínir bíða þess í ofvæni.

1408 er hörmuleg mynd.

GSUSM?: Þegar ég var 6 ára stakk ég notuðu tyggjói bak við eyrað til að geyma það meðan ég væri í kennslustund. Það festist í hárinu og kennslukonan þurfti að klippa hárlokk í burtu. Þegar ég kom heim sagði ég mömmu að ég hefði dottið á tyggjó á gangstéttinni. Hún trúði því, held ég.

Víí

Já já.

Brynjuís

Þrjár næturvaktir eftir og svo 3 vikna frí. Gleði gleði. Ætli ég keyri ekki norður á Akureyri einhvern tíma um miðja næstu viku og hangi svo jafnvel þar framyfir verslunarmannahelgi. Hver veit. Það er þá eins gott að það verði skemmtilegt þar. Suss.

Annars er ekkert að frétta. Tja, jú B12 sprauturnar eru farnar að kikka inn. Það er óneitanlega skemmtilegt að vera kominn með matarlyst í fyrsta skipti í 3 eða 4 mánuði. Það er eitthvað.

Leiðindablogg. Það vantar bara að ég fari að blogga um hægðir eða eitthvað. Átti t.d. fínar hægðir í vinnunni síðustu nótt - áferð og klísturleiki minnti mest á súkkulaðiís úr Brynju. Bragðið hefur eflaust ekki verið ósvipað heldur, þó ég hafi ekki sannreynt það.

Þarna. Þetta var andartakið þar sem þetta blogg fór í ruglið. Best að hætta.

Vandræðalegt djamm

Sei sei.

Húllumhæ

Upper-class twitterism!

Prikið

Jess.

Humar og vítamín

Humarhátíð á Höfn var alger snilld. Að vísu verður hún frekar dýr þar sem ég ákvað að láta lögguna stoppa mig á 111 km hraða rétt fyrir utan Höfn á föstudagskvöldið, en skítt með það. Það er þess virði - þó ekki væri nema bara fyrir gómsætu humarlokuna.

Annars já - ekki mikið meira um það að segja. Helgin fór í að drekka, reykja, dansa og borða humar. Sem getur ekki verið slæmt. Það jafnast ekkert á við að sitja á sólpalli í góðum félagsskap (jafnvel í nuddhring) og með kaldan bjór.

Í öðrum fréttum er sem sagt búið að finna út hvað er að mér. Ég er með einhvers konar sjálfsofnæmi sem veldur því að líkaminn minn ræðst á frumur sem vinna B12 vítamín úr mat og drepur þær miskunnarlaust. Sem þýðir að ég þjáist af krónískum B12 skorti. Það skemmtilega við alvarlegan B12 skort er að ef hann er ekki meðhöndlaður eyðileggjast taugafrumur og sjúklingurinn fær vitglöp eins og Alzheimer sjúklingur. Síðan deyr hann. En ég er sem sagt í stífri sprautumeðferð þessa viku og þarf svo að fá eins og eina sprautu á 2-3 mánaða fresti þar til ég hrekk upp af.

Nokkuð gott.

Og já, ég keypti mér síma í dag, eins og sannast á færslunni hérna fyrir neðan. Pabbi í banastuði að grilla.

Svo er stefnan sett á að skella sér norður til Akureyrar um eða eftir miðjan júlí. Enda orðið allt of langt síðan ég kíkti þangað. Og Atli, ég mun taka þig á orðinu og býst fastlega við koníakslögg og vindlingum. Jafnvel undir flókateppi og með útsýni yfir akureyrsku Alpana.

Sei sei já. Meira seinna.

Grill!

Töfrar nútímatækni. Nýi síminn minn tekur myndir og bloggar sjálfur. Vá maður.