Trú, vantrú, rök og rökleysur

Svona í tilefni þess að nafn mitt dróst inn í „rökræðu” Mengellu og Vantrúar er kannski rétt að ég skrifi aðeins um málið líka. Reyndar finnst mér umræðan frekar leiðinleg — en það er ekki bundið við akkúrat þessa rimmu (og hér er nokkuð frjálslega farið með orðin „rökræða” og „rimma”; því í raun og veru hefur mest lítið gerst í þessum samskiptum þeirra). Rökræður um trúmál — og þá sér í lagi á Netinu — finnast mér gjarnan leiðinlegar og tilgangslausar.

Rökræður um trúmál verða eðli málsins samkvæmt alltaf rökræða, rökræðunnar vegna. Það er enginn wannabe Jón Valur líklegur til að afneita Guði eftir orðastríð við Vantrú, og að sama skapi er mér mjög til efs að harður trú-/guðleysingi eigi eftir að sjá villu síns vegar og leggjast á bæn eftir innblásinn pistil fyrrnefnds Jóns um fósturdeyðingar (n.b., af hverju er trúfólki svo í mun að endurnefna fóstureyðingar á þennan hátt? Nú hefði maður haldið að -eyðing væri mun groddalegri en -deyðing — og betur til þess fallin að vekja viðbjóð lesenda). Debatt um trúmál milli trú-/guðleysingja annars vegar og trúaðs manns hins vegar er á svipuðu plani og rifrildi um hvort sé gómsætara; nautasirloin eða hnetusteik.

Mergurinn málsins er að það er jafn erfitt fyrir sannfærðan guðsmann að afneita trú sinni á guðið og það er fyrir efahyggjumanninn að sleppa skynseminni og rökvísinni. Guðslambið, sem hefur að öllum líkindum notið náinna samvista með guðinum sínum gegnum bænir og fínerí, mun aldrei láta sannfærast af rökum. Það er jafn ólíklegt og að guð birtist guðleysingjanum skyndilega og biðji hann um að smíða örk. Rök hins trúaða er Guð. Guð hins trúlausa eru rök.

Ég gæti satt best að segja trúað því að greinaskrif Vantrúar hafi snúið álíka mörgum til trúleysis og dyrabjölluat Votta Jehóva hafa snúið til trúar á sama tímabili. Ekki mörgum. Enda vill Vantrú iðulega gera skýran greinarmun á sinni starfsemi og trúboði. Sem hlýtur að þýða að þeir hafa í raun engan áhuga á að auka við fjölda trú-/guðlausra (sem er eflaust ágætt, þar sem taktík þeirra hefur — eins og áður segir — ekki mikla von til að gera það hvort eð er).

Eins írónískt og það nú er þá væri tilgangurinn með Vantrú mun greinilegri, og jafnvel göfugri, ef þeir gengjust við því að reyna að snúa fólki yfir á sitt band. En þá myndu þeir um leið missa helstu og skýrustu rökin sem þeir eiga fyrir því að vera ekki sjálfir trúflokkur. Fyrst svo er klárlega ekki — og tilgangurinn getur ekki verið að boða trú-/guðleysi — er í raun bara eitt eftir. Þeir hafa gaman af því að rökræða. Og ekkert að því. Rökræður geta verið skemmtilegar, þroskandi og fræðandi. Ekki samt svo mjög þegar alltaf er rætt um sama hlutinn, með sömu rökum, sífellt og alltaf. Það hlýtur að verða einhæft og þreytandi. Í raun get ég ekki annað en dáðst að þrjóskunni í Vantrúarliðum að nenna þessu yfir höfuð — rökræðum rökræðunnar vegna — síknt og heilagt. Ég efast um að ég myndi nenna slíku (sem er ein af nokkrum ástæðum fyrir því, þrátt fyrir að eiga hreint ágætlega saman með Vantrú skoðanalega séð, að ég sæi mig ekki sem félagsmann. En ástæðurnar eru fleiri, og flestar eiga rætur í ákveðnum karaktereinkennum mínum, en ekki því að eitthvað sé að Vantrú) — mér myndi líða eins og ég væri fastur í endalausri Morfís-keppni.

En þeir nenna þessu. Og ég ítreka að það er allrar aðdáunar vert. Mér fyndist lífið fátæklegra án vantrúarseggja. Mér fyndist það reyndar jafnvel enn fátæklegra án trúarnöttera — en það er kannski bara ég. En fyrst þeir hafa nennt að rökræða hingað til án þess að með því sé einhver ljós tilgangur — trekk í trekk — finnst mér furðulegt að þeir séu núna argir út í Mengellu. Fyrir að gera nákvæmlega það sama; stofna til rökræðna án tilgangs (sem snúast að mér virðist mest um semantík og skilgreiningar).

Ég er með þá tilgátu að þeir hefðu tekið þessum rökræðum fagnandi ef einhver annar en Mengella ætti í hlut. Ekki vegna þess að Mengella sé svo afskaplega gáfuð eða hörð í horn að taka eða whatever (nóg er til af dæmum um hið gagnstæða). Heldur vegna þess að Mengella er karakter. Og hún er ekki trúuð. Þvert á móti tekur hún sér stöðu í rökræðunum eftir eigin geðþótta — velur hlið B bara til að vera á móti hlið A. Það líkar Vantrúarmönnum augljóslega ekki. Það er nefnilega lítið fútt í rökræðunum (finnst þeim) ef viðmælandinn hefur engu að tapa; ef ritræn náðarhögg þeirra hafa engan möguleika til þess að skekja heimsmynd andstæðingsins. Að sjálfsögðu hefur sá möguleiki alltaf verið blekking. Greinar á Vantrú.is skekja einskis heimsmynd. En það er góð blekking — sem jafnvel ljær mörgum meðlimum Vantrúar tilgang með félagsskapnum.

En þetta er sem sagt ekki fyrir hendi í títtnefndum samskiptum við Mengellu. Og það virðist ergja. Búllíar grunnskólanna nærast á að vita að aumingjanum sem þeir dýfðu í klósettið sveið lífsreynslan. Gamanið væri ekkert gaman lengur ef nördinu væri alveg sama, og hefði jafnvel unun af sundferðinni.

Ég ætlaði að skrifa um ýmislegt fleira, t.a.m. aðeins um The God Delusion, eins og ég minntist á fyrir nokkrum vikum að ég hygðist gera. Það er líka ástæða fyrir því að ég talaði um trú-/guðleysi í þessum pistli hingað til, en ekki bara trúleysi. Sú ástæða verður hins vegar að bíða betri tíma, því þetta er orðið nógu helvíti langt.

Merkilegt

Ég man ekkert eftir að hafa skrifað bloggfærsluna á undan þessari. Sem hlýtur að þýða að hún sé sönn.

Ég held ég hafi brákað á mér olnbogann niðri í bæ síðustu nótt. Djöfuls óþægindi.

Ég ætla að nota tækifærið og þakka Ella fyrir gott partí á föstudagskvöldið. Heimapartí sem endist til rúmlega 5 um morguninn er gúdsjitt. Enn meira gúdsjitt er að fara yfir myndirnar á símanum sínum daginn eftir og finna myndaseríu af sjálfum sér og Apla hálfberum að neðan að syngja Sam Cooke lög. Áhugavert.

Ég er að velta fyrir mér hvort ég ætti að panta flug til Danmerkur á næstu dögum. Hmm. Ég ætla að velta því fyrir mér ögn lengur. Og fá mér eins og einn bjór til að ljúka góðri helgi.

Fokk!

Hvað ég er fokking fullur. Vildi bara koma því á hreint. Bæ.

Snoppufríðindi

Ég er fúll út í MSN fyrir að leyfa ekki hreyfimyndir sem display myndir. Ég sem var búinn að eyða gífurlegum tíma og orku í að búa til þessa frábæru hreyfimynd hérna til hliðar, en hún hreyfist ekkert í MSN. Svekkelsi.

Alabama Thunderpussy á Gauknum voru fínir tónleikar. Redneck rokk. Hreint ágætt. Drakk kannski helst til mikið. Allavega það mikið að ég var farinn að stuðla að uppreisn leigubílstjóra á leiðinni heim. Eyddi löngum tíma í að ræða við leigubílstjórann um það hvernig núverandi kerfi, þar sem leigubílstjórar þurfa að tilheyra stöð og geta ekki verið sjálfstæðir, væri í raun kommúnískt. Ég held að hann hafi verið orðinn sannfærður undir lokin um að þetta væri allt satt hjá mér. Ég sé fram á stóra leigubílstjórabyltingu á næstunni.

Talandi um kommúnisma; ég var að fá skemmtilega hettupeysu í pósti. Pönslænið er samt ekki alveg að virka jafn vel á íslensku og það gerir á ensku. Ojæja.

Ég dustaði rykið af stórkostlegum forritunarhæfileikum mínum við að endurhanna þessa síðu. Uppáhalds fídusinn minn er klárlega að geta valið haus að eigin vali á síðuna. Mergjað dót. Bakgrunnslitur að eigin vali er líka sniðugt. Ohh, ég er svo sniðugur. Dótið sem fylgist með því hvað ég er að spila er meira að segja líka hannað af mér. JavaScript forrit sem les XML skrá sem crontab á servernum mínum afritar frá Last.fm á 10 mínútna fresti. Þetta er líklega það nördalegasta sem ég hef skrifað á þetta blogg - og ég hef greinilega of lítið að gera á næturvöktunum. Splæsti svo meira að segja 583 krónum til að tryggja mér olisindri.com. Enn nördalegra.

GSUSM™: Ég er búinn að drekka 3 lítra af appelsínusafa í dag.

Húðsepi

Megasartónleikarnir í Höllinni voru frábærir. Ég ætlaði reyndar ekki einu sinni að fara, var búinn að ákveða að þetta væri fokking dýrt. En rétt fyrir mánaðamót frétti ég að það væri búið að kaupa miða fyrir mig fyrir löngu. Sem var ágætt, því tónleikarnir voru þeir bestu sem ég hef heyrt með Megasi - og hef ég heyrt þá nokkra. Er ekki frá því að þeir slái við bæði Drögum að sjálfsmorði og upprisu. Kallinn í fantaformi og hljómsveitin óaðfinnanleg. Settlistinn var líka kræsilegur. Gef þessu 4 og hálfa bjóra af fimm mögulegum.

Þetta er þriðja árið í röð sem ég er að vinna meðan Airwaves er. Botnlangatota. Fullt af dóti sem ég hefði verið til í að sjá, en í staðinn sé ég ekkert nema sofandi þroskaheft fólk.

Brass Eye er frekar fyndið dót. Verð að þakka Dodda fyrir að kynna mig fyrir því á síðustu Humarhátíð, sem varð til þess að ég ákvað að henda DVD disknum með í síðustu Amazon pöntun. Svo kostaði hann bara 4 pund. Ódýr dýrindi. Ódýrindi.

GSUSM™: Ég sakna þess hálfpartinn að fara á fáránleg fyllirí, æla í glös, hálffótbrjóta mig við að detta af barstólum eða á frystikistur og vakna með fjólubláan maskara í skegginu og sígarettuösku í augnkrókunum. En, alas, ég er víst orðinn fullgamall til að pulla slíkt lengur án þess að líta út eins og viðbjóðslegur róni. Sem ég reyndar gerði eflaust líka þá. En já. Fokk.

Tónlist: Paradísarfuglinn með Megasi, tekið upp í Laugardalshöll 13. október - í hörmulegum hljómgæðum á símann minn.

Blóðljóð

Skellti mér í ljóðapartí Nýhils í Þjóðleikhúskjallaranum í gærkvöldi. Það var sérstaklega áhugavert. Ég skemmti mér reyndar bráðvel; ekki endilega yfir kveðskapnum sjálfum, sem var frekar ódýr í flestum tilfellum, heldur aðallega yfir stemmningunni. Átti líka langt spjall við Kristian Guttesen t.a.m., sem var hressandi. Að mörgu leyti var þetta samt eins og að vera kominn aftur á skólaball í grunnskóla með tilheyrandi klíkum, óvinsæla nördinu, baknagi og slúðri. Guðbergur Bergsson var reyndar aldrei á skólaböllunum mínum svo ég muni eftir, svo þar liggur helsti munurinn.

Mætingin var betri en ég bjóst við - ef til vill hefur fríi bjórinn haft eitthvað með það að gera (sem n.b. var Foster's, ekki Tuborg Classic eins og Guttesen heldur fram á sínu bloggi. Hann heldur reyndar fram ýmsu fleiru sem ég nenni ekki að eltast við að leiðrétta, enda skiptir það engu máli). Ég á ekki að venjast því að mér sé borgað fyrir að mæta á samkomur og það er kannski að vissu leyti sorglegt ef það þarf að gera það til að fá fólk til að mæta og hlusta á ljóð.

En já, fínt kvöld, þó ég hafi þurft að hverfa frá snemma. Verð bara lengur næst. En ekki í kvöld, því þá er það Megas.

Tónlist: What Difference Does It Make? með The Smiths.

Upp með mér

Sjálfur Kristian Guttesen bara búinn að semja ljóð um ómerkilega mig. Reyndar hef ég hann grunaðan um að hafa tileinkað mér þetta ljóð þónokkru eftir á, þar sem það er ekki nýtt, en hin mikla uppljóstrun hans á því að ég skuli vera Mengella er hins vegar "ný". Að vísu stolin frá Gísla, en við fyrirgefum svoleiðis. Ég er enda þekktur fyrir hégómleika og þykir mikil fróun í að sjá nafnið mitt á vefjum stórskálda.

Nóg um það. Fékk mér langþráð sushi í gærkvöldi. Sushibarinn á Laugavegi er með skuggalega gott sushi. Ekkert sérlega ódýrt hins vegar, og stór galli að ekki skuli vera hægt að fá sér bjór með. En þá röltir maður bara á Prikið eftir á, fær sér bjór þar og fylgist með 17 ára krökkum þykjast vera fullorðnir.

Blabla. Ég þarf að nota helgina vel þar sem ný 7 daga vinnutörn hefst á sunnudagskvöldið. Megas og Senuþjófarnir annað kvöld, en annað óráðið. Suss.

Tónlist: Adieu Capital eftir Megas. Frábær texti.

Grís

Ég lét verða af því að fara út í sjoppu og kaupa mér nammi eftir að ég skrifaði síðustu færslu. Eftir nokkra bita rifjaðist upp fyrir mér að mér finnst nammi bara alls ekkert gott - raunar frekar vont. Ég er kannski ekki óléttur eftir allt saman.

MySpaceið mitt er í einhverju fokki, allavega í Firefox, og ég nenni ekki að laga það. Kalla þetta bara list og segi að það eigi að vera svona. MySpace er asnalegt kerfi.

Svarið við gátunni ógurlegu í síðustu færslu var hálft komið. Meðan Queen var að taka upp fyrstu plötuna tóku þeir upp tvö ábreiðulög í hjáverkum; I Can Hear Music eftir Beach Boys og téð Goin' Back. Þetta var gefið út á smáskífu. Hins vegar fannst fólki stíllinn á þessum ábreiðum of fjarri því sem fyrsta platan boðaði, svo ákveðið var að gefa smáskífuna út undir dulnefninu Larry Lurex (sem var vísun til Gary Glitter). Þar er sú tenging. Gilmore Girls tengingin er einföld; Goin' Back var samið af Carole King sem samdi líka þemalagið í þessum æðislega sjónvarpsþætti.

Ég hef ekki hugmynd um neina tengingu við Orkuveituna, hins vegar.

Ég er farinn að bora í nefið.

Kryppa

Ég svaf í tæpa 16 tíma síðustu nótt - fyrstu nóttina í rúma viku sem ég sef meira en 4 eða 5 tíma í röð. 16 tímar eru samt kannski fullmikið, því í stað þess að vera endurnærður er ég bara með hausverk, þurr augu og hár sem stendur 15 sentimetra út í loftið að aftan.

Hellingur sem ég nenni ekki að skrifa um, svo ég sleppi því. Þetta er hundraðasta bloggfærslan á þessari síðu, samkvæmt Blogger. Magnað. Það þýðir að ég skrifa innihaldslausa færslu að meðaltali á 12 daga fresti, ef stærðfræðin bregst mér ekki.

Og já, af hverju í ósköpunum samþykkti ég að vera öryggistrúnaðarmaður á sambýlinu? Hefði ég vitað að því fylgdu 6 tíma fundir á Grand Hótel, skýrslugerðir og önnur almenn leiðindi hefði ég haldið mig fjarri. Fokksjitt.

Viðbót tveim tímum seinna: Ég er ekki hrifinn af sælgæti, finnst það yfirleitt vont. En akkúrat núna hef ég furðulega löngun til að skreppa út í sjoppu og kaupa mér slíkt. Kannski af því ég sé fram á að þurfa að vaka fram eftir nóttu og nördast við vefsíðugerð og krapp. Hvað er í gangi? Er ég óléttur? Jesús.

GSUSM™: Ég horfi stundum á Gilmore Girls.

Tónlist: Goin' Back með The Byrds. Bónusstig og bjór handa þeim sem bendir á tenginguna við Queen. Tveir bjórar fyrir þann sem tekst að tengja þetta líka við Gilmore Girls. Þrír bjórar fyrir þann sem tekst líka að tengja þetta við Orkuveitu Reykjavíkur. Ég veit ekki hvernig ætti að fara að síðustu tengingunni, en hinar tvær eru vel mögulegar.