Gengilbeina, það er eldfugl í vindlingaskálinni minni

Ég get eiginlega ekki annað en tekið hluta af þessari auðmjúku bón um auglýsingu til mín, svona í ljósi alls sem á undan er gengið. Og mér er það heldur ekkert óljúft. Þrátt fyrir að hafa sjálfur ekki lesið bókina alla ætla ég að treysta á þrennt; að vinir mínir sem dásamað hafa bókina hafi á efninu eitthvað vit, að höfundurinn hafi ekki púllað Ingólf Margeirsson varðandi þá hæfileika sem bersýnilega voru til staðar og loks ætla ég að treysta því að ég hafi mig — fyrr en seinna — í að bera mig eftir bókinni sjálfur.

M.ö.o.: kaupið helvítis bókina. Ef þið viljið.

Það eru smáu hlutirnir sem pirra mig mest varðandi hrun harðdisksins. Að hafa ekki aðgang að bókamerkjum, vistuðum lykilorðum á hinar og þessar síður og þvíumlíku. Leiðindi og vesen. Nú er t.a.m. alveg stolið úr mér hvaða bloggsíður ég heimsótti reglulega. Sem er kannski ágætt — megnið af þeim var rusl. Af næstum þráhyggjukenndri elju skiptist ég því nú á að skoða sömu sjö síðurnar eða svo milli þess sem ég tékka á tölvupósti og reyki. Og tölvuna mína fæ ég eflaust ekki úr viðgerð fyrr en eftir helgi. Spennan felst í hvort einhverjum gagnanna sé viðbjargandi.

Ef ekki held ég því að sjálfsögðu fram við hvern sem hlusta vill að á brakinu hafi verið hálfkláraðir vísar að óbætanlegum meistaraverkum á sviði rit-, mynd- og jafnvel tónlistar. Ef tekst að bjarga gögnunum dreg ég það til baka.

Reykingar valda skalla

Það skemmtilega við að velja yfirleitt á færslur fyrirsagnir sem tengjast innihaldinu ekki vitund er að ég fæ óeðlilega mikið af heimsóknum gegnum Google frá fólki sem vill t.d. fræðast um refaskyttur, lamadýr eða gláku. Gott á það.

Það hlýtur að vera jákvætt ef það góðir hlutir eru að gerast í kringum mann að hættan á að tapa öllum rafrænum gögnum síðustu tveggja ára og leiðindaviðgerðir á bílhræinu mínu virðast húmbúkk og hjóm eitt.

Áhugavert verkefni með þekktum tónlistarmanni (ég líð ekkert neimdropp á þessu bloggi) á teikniborðinu m.a. — sem gæti orðið skemmtilegt. Önnur „verkefni” eru jafnvel enn skemmtilegri en algjör óþarfi að fara ítarlega í þau hér.

En hvað sem því líður ætla ég að fara að leggja mig (á launum) og lesa.

Ooog: hefur fólk í alvöru ekkert betra að gera en eyða öllum vökustundum í „hver er maðurinn” leiki á Moggablogginu? Ég hugsa mér mann.

Blöhh

Helvítis skítaviðbjóðshorngrýtisfokkdrasl. Harði diskurinn minn er dauður. Í þriðja skipti hrynur harður diskur í tölvu sem ég á og aldrei virðist ég ætla að læra að bakka draslið mitt almennilega upp. Frábært alveg hreint. Magnað.

Ef einhver furðar sig því á skyndilegri fjarveru minni frá Netinu, MSN og öðrum þess háttar tímaþjófum er þetta ástæðan.

Haarschnitt

Fyrstu mistökin voru augljóslega að halda eitt augnablik að það gæti verið góð hugmynd að spara sér tíma og fara bara í klippingu í Breiðholti.

Önnur mistökin að snúa ekki við og segjast hafa valið rangar dyr þegar kom í ljós að hárgreiðslumeistarinn var sjálfur klipptur eins og Hitler.

Þriðju og kannski stærstu mistökin að glopra út úr sér að „mér er í raun alveg sama um síddina, svo lengi sem útkoman er boðleg”. Ég reyndar bjóst við að umrædd sídd yrði nokkuð júniform svona yfir höfuðið — ekki stutt í hliðunum með pólsku fuglshreiðri á toppnum.

Eftir að vera búinn að reykja kartonið af Marlboro 100's úr fríhöfninni finnst mér eins og ég sé að kveikja í öskubakkastubbum þegar ég reyki eðlilegar sígarettur.

Fríir drykkir bragðast betur

Úff. Líkaminn er búinn að eyða deginum í að mótmæla harðlega þeirri ákvörðun minni að fara út á lífið í gær. Þynnka er vitagagnslaust fyrirbæri. Reyndar verður að viðurkennast að það hefði alveg verið hugsanlegt að drekka aðeins minna. Svona eftir á að hyggja.

En djöfulli var þetta samt skemmtilegt kvöld. Minnir mig.

Það er fyrst núna, þegar Mengellufárið er að baki, sem maður áttar sig almennilega á því hversu mikill tímaþjófur þetta var. Ég þarf að finna mér hobbí eða eitthvað til að fylla skarðið. Spurning hvort maður geti skráð sig á námskeið í ljósmyndagreiningu hjá Agli. Annars er svo sem fullt af hlutum sem hafa setið á hakanum upp á síðkastið sem er fínt að fá tóm til að sinna; t.a.m. að svipast um eftir nýrri vinnu. Tek við hugmyndum.

Fari það hoppandi sem, ég er farinn aftur að leggja mig — þetta gengur ekki.

Síðbúinn mansöngur

Síðustu dagar hafa verið viðburðaríkir. Þegar mann er farið að dreyma ímyndaða persónu er líklega nóg komið.

Sigrún Ósk á Fréttablaðinu á annars skilið hrós fyrir einstaka elju við að reyna að hafa uppi á mér — MySpace skilaboð, tölvupóstar, bögg við vini og vandamenn. Glæsileg frammistaða.

Það er líka gaman að fá umræður um sig á Barnalandi.

• Þetta þótti mér fyndið:

  ég á afar bágt með að trúa því að Mengella sé uppspuni ljóðarúnkara með nafn eins og 3 ára leikskóladrengur

  Foreldrar mínir hafa greinilega verið á undan sinni samtíð í nafnavali.

• Þetta þótti mér undarlegt:

  hann skrifaði eitt sinn pistil í blaði þar sem hann gagnrýndi mig meðal annarra blaðamanna fyrir að vera fýlupoki en ég get ekki betur séð en að hann sé einn mesti kverúlantinn í íslenskum fjölmiðlum :)

  Ég ætla ekki að útiloka að ég hafi skrifað þannig pistil einhvern tímann, en mig rekur hreinlega ekki minni til þess. Þó er til möguleg skýring. Ég á nefnilega nafna sem deilir bölvun leikskólanafnsins með mér. Sá er reyndar Helgason, held ég, en ég kalla hann auðvitað bara Moriarty í daglegu tali. Ég fann hann einhvern tíma þegar ég púllaði léttan ÁBS og gúgglaði sjálfan mig.

• Þetta þótti mér svo nokkuð lýsandi:

  hver er annars þessi Óli Sindri?

Ég ætla samt að hryggja gesti þessarar tilteknu síðu (sem voru yfir þúsund síðasta sólarhringinn) með því að þetta blogg er ekkert að fara að breytast í mini-Mengellu. Þetta verður áfram einstaklega stopult og yfirgengilega lókalt blogg. Hins vegar var ég með í hrávinnslu allavega eina Konna og Nonna sögu og mögulegan jólabol fyrir Nýlenduvöruverzlun Mengellu. Það getur vel verið að ég ljúki við það.

En hvað sem öllu því líður á ég frí í kvöld og ætla mér að nota það í eitthvað skemmtilegt.

Quark!

Danmörk var mjög næs. Hendi kannski einhverjum myndum úr ferðinni inn á Mæspeis eða eitthvað ef ég nenni. Eins og staðan er akkúrat núna, hins vegar, nenni ég óskaplega litlu.

Gaman líka að koma beint heim í alvöru netdrama — Mengella bara búin að afhjúpa sig og svona. Skemmtilegust eru þó viðbrögð Ruddanna. Þetta eru langræknir andskotar. „Ritstjórn” Mengellu þarf eflaust að passa sig á að taka stóra sveiga framhjá mótorhjólaumboðum, hjólhýsum og Bar 11 hér eftir.

Ég sé enn eftir að við Stebbi skyldum ekki hafa snætt á pólsk/þýska veitingastaðnum í Flensburg. Er til verri möguleg matarmenningarblanda en það? Verð að tékka á því næst bara; rússneskt gúllas með Quark á pólsk/þýskum veitingastað. Fusion.

Mig blóðlangar í eldbakaða pizzu. Held hreinlega að ég gangi í að gera eitthvað í því.

Á ég virkilega að trúa því að það hafi ekki verið til neinn annar íslenskur texti við If You're Happy and You Know It... heldur en „Sértu glaður skaltu klappa höndunum”? Bölvaður leirburður. Af hverju minnir mig endilega að til hafi verið einhver önnur útgáfa sem innihélt meira af Jesúsum og dóti? Bara ef ég gæti grafið upp Kátt í kirkju kassettuna síðan úr sunnudagaskólanum í gamla daga. Seisei.

Rattlesnake

Tequila, tabasco og pipar. Viðbjóður. En hvað drekkur maður ekki?

Crazy Daisy

Hressandi mynd frá gærkvöldinu, stuttu áður en ég klifraði upp í tré og borðaði kebab. Fyrir æsta aðdáendur þessa bloggs.

Flensburg

Flensburg Pilsener! Jawohl!

The Beast Whore Slayers

Þriðja sæti í Pub Quiz. Á dönsku! Knud's Garage er klárlega málið.

Strik

Á brautarstöðinni var róni að æla í sturtu. Það var hresst.