Bloggblómstur

Ég vona að ég sé ekki að móðga neinn á Fréttablaðinu. Nei, annars, mér er eiginlega alveg sama — þetta er borðleggjandi; myndin sem var látin fylgja þessari grein minni er hörmung. Eins og fótósjoppverkefni fyrstaársnema í Iðnskólanum. Sem á ekki Photoshop og notaði því Paint. Og drakk tréspíra meðan hann klippti þetta saman. Nei, nei, ég ýki reyndar — það er ekki hægt að blanda saman layerum í Paint. Þetta með tréspírann er samt næsta öruggt.

Andskoti var þetta samt lúmsk aðferð hjá mér til að koma þessum annál á framfæri hér. Ég er ekki þekktur sem athyglissjúkur egórúnkari fyrir ekki neitt.

Næs jól fylgdu notalegri aðventu. Ég bind vonir við nærfullkomin áramót. Vegna þess að mér datt ekkert annað lýsingarorð sem byrjar á n í hug.

Ég fékk í jólagjöf tvær bækur frá útgáfulíkinu Skruddu (í sömu merkingu og bjór- og smjörlíki, ekki líkamsleifar. Og þó.). Ég hlakka mikið til að skrifa um þær hér. Einhvern tímann. Hvorug þeirra var samt Hliðarspor — staðreynd sem sparar mér ferð í bókabúð.

24. desember 2007 - Ég hermi eftir bloggtitlum Vélstýrunnar

Það gleður mig á einhverju plani að bloggið mitt skuli aftur vera orðið svo stopult og óáreiðanlegt að heimsóknirnar á það eru komnar úr Mengellufjölda og í eðlilegra horf.

Desember hefur liðið afskaplega átakalaust og þægilega. Ein besta aðventa sem ég man eftir lengi, jafnvel. Sem útskýrir að einhverju leyti bloggleysi — ég hef einfaldlega verið of upptekinn við að vera í félagsskap skemmtilegs fólks, borða góðan mat og drekka bjór. Um kvöldmatarleyti á Þorláksmessu ákvað ég svo að sumir gætu talið sterkan leik að kaupa jólagjafir og annað smálegt. Svo ég gerði það. Og fékk mér svo bjór.

Hápunktur aðventunnar hlýtur samt að vera þetta. Annað væri lygi.

Túrkmenbasi hélt í gær upp á að eitt ár er liðið frá því að hann kom í mína vörslu. Hann hélt upp á afmælið með því að velta matardallinum sínum og rækta grænþörunga í vatnsskálinni sinni. Hann er svo flippaður.

Ég fæ ekki af mér að birta bréf Símonar Birgissonar til mín. Ekki vegna þess að hann eigi það einhvern veginn skilið að sú ósk hans sé sérstaklega virt (mér þætti gaman að sjá hvernig hann hefði höndlað slíkt á DV), heldur aðallega vegna þess að bréfið inniheldur upplýsingar um aðila sem koma málinu ekkert við. Upplýsingar sem koma mér síður en svo við heldur — og ég veit ekki alveg hvað honum gekk til með þessu langa bréfi til mín.

Eða jú; hann vildi að ég kæmi eftirfarandi á framfæri: Símon Birgisson tók ekki þátt í að míga og skíta á aðra listnema í LHÍ. Þar með er það komið á hreint. Hvers vegna hann þurfti 643 orð til að segja það veit ég hins vegar ekki.

Gleðileg jól, annars.

Hinn Stebbi leysir málið

Símon Birgisson, fyrrum skjaldsveinn Eiríks Jónssonar sem snéri sér frá því að ausa táknrænum úrgangi yfir þjóðina að því að úða raunverulegum úrgangi yfir ringlaða listnema, hefur í tvígang séð ástæðu til að helga mér pláss á bloggsíðu sinni — sem ber yfirskriftina „Þetta er ekki pípa” eða eitthvað í svipuðum dúr.

Í fyrra skiptið til að lýsa því hvernig brjáluð þörf þjóðarinnar fyrir selebb yrði til þess að ég hlyti að fá (óverðskuldað að sjálfsögðu) spjallþátt í sjónvarpi — í seinna skiptið dró hann mig fram sem ábendingarskilgreiningu. Hann var að reyna að útskýra hvernig gjörningur Vífils Veikgeðjasonar væri til marks um heimsku. Svona eins og áhuginn á mér og minni persónu.

Mér finnst raunar engin skömm fólgin í því að vera dreginn í dálk með Vífli. Þeir bræðurnir eru að mínu mati alveg helvíti efnilegir og ég kann að meta húmorinn þeirra. Bréf þeirra til Velvakanda á sínum tíma hafa ekki notið þeirrar virðingar sem þau verðskulda og þótt mér þyki lítið til þess koma að gera símaat í Búss, þá fannst mér þrælfyndið að senda einhvern bjálfa í viðtal við Stöð 2. Ég vænti mikils af bræðrunum í framtíðinni.

Hinu hlýt ég að mótmæla að vera brigslað um daður við heimskuna undan kömpum nagdýrsins SB og það þótt öllum sé ljóst að vissulega hljóti heimskan að vera hans sérsvið. Ég kýs þó að beygja mig ekki undir expertisma hans í þessu tilfelli. Mengella var miklum mun gáfaðri en SB og þeir sem höfðu gaman af henni voru það líka. Mengella hafði nefnilega eitt til að bera sem SB skortir. Næga greind til að hafa efni á því að skjóta eitruðum pillum umhverfis sig. Það var vitsmunaleg nærsýni sem hélt SB svamlandi um í forarvilpu sinni þar sem hann ól grísina umhverfis sig á lágkúru og eymd. Það var ekki til svo aumt fyrirbæri að SB hefði það ekki að vinsælda- og féþúfu. Hann trúði því vissulega að hann væri smurður með óvægnum anda upplýsingarinnar og trúir því enn, því blogg hans er ekkert annað en orðabókarlegur afréttari, þar sem vitringurinn SB ljær öllum sköpuðum hlutum sinn rétta stað, raðar í rétta hillu og mun aldrei stíga niður af hásæti sína nema til að sjá örlítið betur það sem hann er hér á jarðríki til að dæma.

Hringir þetta einhverjum bjöllum?

Jú, SB er tvíburabróðir Mengellu. Það var þetta sem setti koffínið í kaffið hennar líka. Að grípa kverkataki alla viðburði sem sveifluðust fram fyrir sjónir hennar og neyða sína túlkun á þeim upp á umheiminn. Svona er þetta en hinsegin ekki, tertium non datur!

Munurinn á SB og Mengellu er þó grundvallarmunur, sem sýnir hví Mengella var að virka en SB ekki. Til að byrja með er Mengella gáfaðri en SB og því var glóra í hennar dómum. Hinn munurinn (og ég leyfi mér að segja sá afgerandi); Mengella var ekki í alvöru — en SB er ekkert djók.

Samkvæmt eðlisfræðinni geta oggulitlir hlutir, nái þeir að skreppa saman í nógu litla einingu, valdið bjögun í tímarúminu. Heimurinn verpist til, beygist og bognar. Til verða litlar, myrkar holur. Það er í mjög bjöguðum heimi sem skítpenninn og hlanddýrkandinn SB þykist þess umkominn að gagnrýna fjölmiðla fyrir að ala á heimsku — sá hinn sami SB og byggði sér alabastursstólpann sem hann hampar sér á fyrir aura þess viðurstyggilegasta og heimskasta múgs sem landið hefur alið. Sá hinn sami SB og barðist gegn allri viðleitni til að varpa oki heimskunnar af andlegu smáfuglum þessa lands, með því að henda stöðugt í þá forheimskandi æsifregnum, lygum og rógi.

Ég veit ekki hvort SB hefur áttað sig á því, en skora á hann að stunda dálitla innhverfu (lesendur hans geta gert sér að leik að gera þetta líka): lestu færslurnar á bloggsíðunni þinni, SB, dragðu svo að þér andann og leyfðu sannleikanum að fljóta upp úr grugguðu hafinu umhverfis þig. Sjáðu hina sönnu mynd sköpunarverks þíns. Og sjá, þér mun opinberast að þú ert ekkert annað en Stefán Friðrik með mokkabragði.

Sörur, sörur, lakkrís, lakkrís!

Jæja, það kom uppúr krafsinu að Stebbi hafði rétt fyrir sér varðandi kyn farþegans á myndinni. Það getur einungis þýtt annað tveggja &mdash hann þekkir ökuníðinginn (var sjálfur í farþegasætinu) eða gerir sér grein fyrir þeirri sjálfsögðu staðreynd að alvöru pabbar leyfa ekki stelpuskjátum að sitja í framsætinu.

Hin epíska saga af harðdiskvandamálum mínum heldur áfram. Ég var ekki fyrr búinn að ná síðustu skránum af deyjandi draslinu en ég ákvað að tengja flakkarann minn til að taka öryggisafrit. Þá neitar flakkarinn að virka. Æðisgengið. Ef ég væri ekki að eðlisfari kátur maður með jafnaðargeð hefði ég eflaust hefnt mín á óréttlæti heimsins með einhvers konar listgjörningi. Það hefði verið freistandi að breyta sandkassa leikskólans hérna í næstu götu í kviksyndi t.a.m.

Már Örlygsson á ágætan pistil. Það er auðvelt að finna fleiri (öfga)samtök sem enda á að skemma málstaðinn frekar en hitt, þrátt fyrir góðar meiningar. Tekur t.d. einhver mark á Saving Iceland lengur?

Og aldrei hef ég verið stoltari af tengslum mínum við Suðurnes en síðustu daga. Það er samt eitthvað absúrd við að sama fólkið og nærst hefur á skvapandi spena Bandaríkjanna í 50 ár og smyglað sér undir girðingar 4. júlí og 31. október ár hvert til að sníkja M&M og velta sér um í úrkynjaðri „fjölmenningu” skuli núna keyra um með ÍFÍ límmiða klastraðan á afturrúðu kittaða bílalánsins síns, leitandi að útlendingum til að dangla í. Fábjánar. Nikkelmengaður jarðvegurinn virðist ekki duga til að leysa vandamálið fyllilega, það fer að koma tími á að hjálpa aðeins til. Radíum í ljósabekki, klór í Smirnoff Ice.

Stebbi leysir málið

Stefán Friðrik er auðvitað löngu landsþekktur fyrir krassandi fréttaskýringar sínar og eitilharðar skoðanir á málefnum líðandi stundar. Úttekt hans á þessari mynd er engin undantekning. Hann virðist samt vita meira um málið en hann lætur uppi — a.m.k. er hann þess fullviss að farþeginn sé strákur (þrátt fyrir að einungis sé talað um „farþega á barnsaldri” í fréttatilkynningu lögreglunnar og þrátt fyrir að ekkert sjáist farþegamegin utan hvíts ferhyrnings). Svo viss að hann tvítekur þá fullvissu sína í umfjölluninni.

Aukinheldur:

Annars er nær vonlaust að greina hver ökumaðurinn er og auðvitað hefur verið máð út andlit mannsins og stráksins auk bílnúmersins.

Áhugavert. Auðvitað hefur andlit mannsins verið máð út með því að photoshoppa sólskyggni inn á myndina eftirá. Það sér hver maður að það er besta leiðin til að lýsa eftir upplýsingum um mann. Bílnúmerið hefur sömuleiðis verið hulið eftirá. Þetta er allt saman tilraun af hálfu lögreglunnar til að sjá hversu glöggur almenningur er í að bera kennsl á fólk út frá sem allra minnstum upplýsingum.

Annars sýnist mér dagljóst á klæðnaði mannsins að þetta er pólskur farandverkamaður. Hann hefur þá að öllum líkindum rænt barninu (fyrirgefðu, Stebbi — stráknum). Enda myndi Íslendingi aldrei koma til hugar að keyra á algengum umferðarhraða framhjá þessari myndavél á Sæbrautinni. Ekki mér, í það minnsta. Ef einhver héldi því fram að líklega séu til allavega tvær myndir af mér úr sömu myndavél væri sá hinn sami klárlega lygari.