Jahérna hér!
Rottumaðurinn skreið út úr tréverkinu í Fréttablaðinu í dag. Hann segist vera sár. Sár út í Ólaf F. og sár út í mig. Hann segir mig vera á móti öllu nema Dr. Gunna (og gengur þá út frá að samskonar daður mitt við Hörð Torfa hafi verið hálfvelgja) og spyr hvort honum færi betur að skrifa unglingabækur eða kvenlaumublogg en að hrópa af pöllum.
Ég held raunar að bóka- eða bloggskrif fari honum eins illa og framíköllin ef eitthvað er að marka þetta sýnishorn í Fréttablaðinu í dag. Það var kannski ekki við miklu að búast af manni sem hvorki skildi greinina sem hann er að kvarta yfir né réði við að orða hugsanir sínar þannig að þær myndi sæmilega rökrænan þráð.
Skrifin eru ótímabært sáðlát. Hann þolir ekki mótlætið sem fylgdi því að öskra á borgarstjórann og megnið af grein hans er varnarræða mótmælandans. Hann gefur ítrekað til kynna að ég uni honum ekki málfrelsisins eða að skrif mín séu knúin fram af blygðan minni fyrir hinu kjarnyrta sjómannamálfari sem múkkaðist upp úr honum í frygðarlostanum í Ráðhúsinu. Ekkert getur verið fjær sanni. Ég var ekki að saka hann um að vera of harður eða uppivöðslusamur — ég sakaði hann um að vera of linur og lélegur. Sem hann og er.
Hann er Rottumaðurinn. Hann kann að móðgast en kann ekki að greina ástæður þess að hann móðgast. Hann kann að reiðast en kann ekki að finna reiði sinni vitrænan farveg. Hann kann að skrifa en er varla læs.
