Sogæðabólga
Ef þessi bloggfærsla fer út í vitleysu þegar á líður er það vegna þess að þá er svefntaflan sem ég gleypti fyrir stuttu síðan farin að virka. Og hvers vegna bryð ég svefntöflur? Jú, það er svo ég geti sofið. Fyrir kvölum. Sem stafa frá helvítis handarbakinu á mér.
Fyrir einni og hálfri viku var ég nýbúinn með sýklalyfjaskammtinn, glaður í sinni og ákvað að skella mér í reisu. Eftir viðkomu hjá elskulegum bróður mínum og fjölskyldu á Kirkjubæjarklaustri ákvað ég að halda áfram til Hafnar til að efna gamalt loforð um að hitta Dodda. Ekki spillti fyrir að á Höfn var blúshátíð í fullum gangi. Ágætis stöff. Þetta var reyndar hin fínasta helgi; einkennd af góðum félagsskap, góðri tónlist, bjór, sígarettum, sætri sænskri kartöflutínslustelpu og leiðinlegustu teiti sem ég hef á ævinni lent í. Svo leiðinlegri að minningin er dásamleg.
Á sunnudeginum, þegar ég lagði af stað aftur í siðmenninguna, fór hins vegar að halla undan hendi. Ég tók eftir því að bólgan virtist vera komin aftur í handarbakið á mér (þeir sem mögulega hafa ekki fylgst með hinni epísku sögu af drykkjumeiðslunum og afleiðingunum þeirra geta lesið nokkrar síðustu færslur til að komast á sporið). Sársaukinn stigmagnaðist þar til ég kom aftur á skólastjórasetrið á Klaustri, hvar ég þurfti að æja sökum ófærðar til borgarinnar.
Ég var varla búinn að bera töskurnar inn í setrið þegar ég tók eftir að til viðbótar við sársaukann var myndarleg, eldrauð rönd farin að teygja sig frá bólgunni á handarbakinu og upp framhandlegginn. Rekandi minni til gamalla kerlingarbóka spurði ég bróður minn hvernig blóðeitrun lýsti sér. „Rauð rönd frá sýkingarstaðnum” var svarið sem ég bæði bjóst við og fékk. Þetta var svokallaður öngull af minni hálfu — samræðuupphaf hannað til að fá hann til að spyrja nánar út í málið. Svo ég sýndi honum handlegginn. Rákin góða var strax búin að skríða nokkrum sentimetrum hærra en þegar ég hafði tekið eftir henni. Við tók símtal í vaktlækninn (sem var staddur á Vík í Mýrdal), símtal við hjúkrunarfræðing (sem var stödd ögn nær) og svo Google-session svo ég gæti ímyndað mér allt hið versta á meðan ég beið eftir að hjúkkan sem ég truflaði við matseldina kæmi sér í „bæinn” (staða Kirkjubæjarklausturs sem bæjar er umdeild. Af minni hálfu) til að gefa mér sýklalyf.
Þegar ég fékk fyrstu pillurnar í hendurnar (hvaðan þær fóru fljótlega í munninn) var rauða rákin búin að margskipta sér, hlekkjaðist skemmtilega í mörgum pörtum upp handlegginn á mér og alla leið uppí krika og eitla. Þar var tússað og ég sendur heim með tvo stauka af sömu pillum. Þegar ferðaveðrið (feðraveldið) var orðið ákjósanlegt daginn eftir lá leið mín beint á kunnuglegar slóðir — bráðamóttökuna í Fossvogi. Þar tóku vinir mínir og vinkonur vel á móti mér og leyfðu mér að dvelja af og til næstu 6 sólarhringa til að fá sýklalyf í æð. Einnig tók einhver upp á því að ómskoða á mér höndina (sem reyndist ekki þunguð), krukka síðan í hana, skafa örvef af sinum og sauma saman aftur með groddalegum bláum tvinna.
Mér reiknast til þegar allt er talið hafi ég eytt á að giska 50 klukkustundum á bráðavaktinni síðustu 3 vikur, innbyrt samtals um 100 grömm af sterkum sýklalyfjum (ögn meira eftir að ég lýk við sveppaskammtinn sem ég fékk sem heimaverkefni eftir að æðagjöfunum 36 lauk), verið stunginn 6 sinnum í heilbrigða handlegginn og lesið tvo heila árganga af Húsum og Híbýlum (það væri þjóðþrifaverk ef einhver góðviljuð samtök tækju sig saman og uppfærðu blaðakost slysa- og bráðadeildarinnar).
