Stofnað 2004

Towarzystwa

Ég sem hélt (vonaði) að tilfinningarúnksenan væri að baki í fjölmiðlum. En auðvitað var tvírangfeðraða stelpan í Kastljósinu bara upphitun fyrir næsta stóra skammt — ofursorglegan Kompásþátt. Sem ég horfði að sjálfsögðu ekki á. Meðan hann var sýndur átti ég hins vegar leið í gegnum sjónvarpsstofu þar sem fólk sat stjarft yfir dramanu.

Ég: (Glaðlega) Skemmtilegur þáttur?

Tárvot manneskja: Skemmtilegur!? (Á innsoginu) Þetta er ömurlegt!

Það er einmitt það. Þá er nú um að gera að horfa.

Athugasemdir:

Anonymous Þórður Ingvarsson:
Það sem fær mig til að kjökra einsog krakki er dauðadá Maurildis. Ógislega ósamgjaddnt.
12. mars 2008 12:14 
Blogger Oskar Petur:
Sorgarklámsenan deyr aldreigi, frekar en rokkið, útvarpið, výnillinn, kassettan, albúmið, o.s.frv., o.s.frv.

Tónninn var settur strax á nýársdag með Breiðavíkurmyndinni. Úff, hvað það var andstyggilegt þynnku-efni!
16. mars 2008 02:20