Uppvakning

Páskahátíðin hefur farið afskaplega hátíðlega fram (svo ég þjösnist tvisvar á orðinu „hátíð” í einni setningu). Á skírdag tók ég mín fyrstu skref í átt til samkynhneigðar (eða einhver síðari skref, það er allt saman skilgreiningaratriði) þegar ég klippti hárið á Ragnari bróður. Hafi einhver furðað sig á hversu fallegri klippingu hann skartaði í myndbroti Frétta Stöðvar 2 frá Vantrúarbingóinu á Austurvelli þá er skýringin ofangreind.

Og eins og efnisgreinin á undan ásamt síðustu bloggfærslu bera til samans vitni um fór föstudagurinn langi í ólöglegt bingó og annað guðlast. Páskadagur er síðan heilagastur allra þessara daga, enda var honum eytt í tilhlýðileg verkefni — áhorf tveggja leiðinlegra knattspyrnuleikja, bjórdrykkju, súkkulaðiát og dass af svefni til afréttingar eftir viku af næturvöktum.

Rétt áður en (helvítis) Liverpool leikurinn hófst stóð ég reykjandi fyrir utan English Pub. Lalli Johns vatt sér þá upp að mér til að óska mér gleðilegrar hátíðar, gefa mér sólgleraugun sín og segja mér sögu af því þegar hann handjárnaði lögreglumann inni á Óðali. Síðan kyssti hann mig bless. Kann ég honum bestu þakkir fyrir og varðveiti sólgleraugun eins og sjáöldur. Sjáöldrin varðveiti ég reyndar ekkert sérstaklega vel, enda fékk ég einu sinni svæsna augnsýkingu.

Og hér endar þessi bloggfærsla, sem er svo leiðinleg og tilgangslaus að ég nenni ekki einu sinni að lesa hana aftur yfir sjálfur til að leiðrétta stafsetningu eða málfar.