Fyrsti dagur fjórðu vik... öhh... mánaðar

Fyrsti apríl er alltaf jafn frumlegt fyrirbæri. Verðlaunin fyrir besta gabbið fær samt Ríkisskattstjóri rétt áðan fyrir að reyna að telja mér trú um að ég skuldi tæpan áttaþúsundkall í Framkvæmdasjóð aldraðra. Haha. Nokkuð sniðugt.

Þar fyrir utan tókst ekki neinum að láta mig hlaupa eitt né neitt í tilefni dagsins. Á laugardagskvöldið síðasta hljóp ég hins vegar — niður Bankastrætið til að reyna að ná leigubíl — þar til ég hrasaði og flaug á andlitið. Nú skarta ég litríkum mörðum puttum, svöðusári á hægra handarbaki (hvar glöggir lesendur átta sig á að var sár fyrir), fleiðri á nefbroddi, þrefaldri efri vör og skemmtilegri blóðugri rönd niður hökuna þar sem áður var skegg. Það skegg liggur nú á Bankastrætinu. Skemmtilegasti áverkinn er samt tvímælalaust samsvarandi rönd á efri vörinni, sem í fjarlægð (og ákveðinni nálægð líka) lítur út alveg eins og Hitlers-skegg. Enn skemmtilegra var að uppgötva það áðan eftir að ég kom úr stuttum göngutúr í sjoppuna að hárgreiðslan mín var líka í svipuðum anda — skipting hægra megin og lokkurinn greiddur til hliðar. Ég held að spássitúrinn minn um fjölmenningarlegt Breiðholt í gervi Foringjans hljóti að hafa verið góð hugmynd.

Annars var ég að hugsa um að láta berast út fréttir af ótímabæru andláti mínu í tilefni dagsins en féll svo frá (pun intended) þeirri áætlun. Það trúir hvort eð er enginn slíkum fréttum á fyrsta apríl svo ég bíð með þann hrekk til betri tíma.