Gáta

Í tilefni dagsins er hér gáta. Hvaða skáldsaga hefst svo:

Himinninn var nánast svartur, en snjórinn virtist blátindrandi í tunglskininu.

Hafið lá sofandi undir ísnum, og djúpt ofan í jörðinni dreymdi smádýrin öll um vorið. En það var langt þangað til, því að þetta var rétt eftir nýár.

Einmitt þar sem dalurinn byrjaði að rísa í mjúkum boga upp til fjallanna stóð hús á kafi í snjónum. Það leit út eins og skringilegur skafl og var ósköp einmana að sjá. Skammt frá hlykkjaðist kolsvört áin milli frosinna bakka; straumurinn var svo þungur, að hana hafði ekki lagt allan veturinn. En nú lágu engar slóðir yfir brúna, og ekki sáust heldur nein spor í snjónum umhverfis húsið.

Verðlaunin eru fyrsta sætið á tenglalistanum mínum. Hver getur staðist slík dýrindi?