Að ímynda sér það versta

Þórdísi Gísladóttur eru að sjálfsögðu skildar allar þakkir fyrir að slóra svo við frílansverkefnin sín að hún nennir að grafa upp áhugaverðar smáauglýsingar frá gullaldarárum Morgunblaðsins. Fyrrir stuttu beinti hún einmitt á skemmtilega tilkynningu:

ROSKIN KONA

helst mentuð, með veikan fjárhag, og á stúlkubarn á aldrinum 2-6 ára og langar til að fá stuðning peningalega til að láta barninu sínu líða vel í góðu uppeldi, getur fengið stuðning með það fyrir augum að veita manni fæði og þjónustu og kynningu af honum í framtíðinni. Sendið mynd og heimilisfang til Morgunblaðsins fyrir 8. febrúar merkt „Framtíð barns”.

Mér finnst illa að krípildislegum, pervertískum forfeðrum okkar vegið með þeim skilningi sem Þórdís og lesendur hennar leggja í þessa sakleysislegu auglýsingu.

Auðvitað er hér bara um að ræða saklausan iðnjöfur sem vantar matselju í verksmiðjuna sína (til að veita fæði og þjónustu). Eina ástæðan fyrir því að hann auglýsir svona sérstaklega eftir þessari rosknu konu, með þetta ákveðna barn sem gæti verið einhvers staðar á bilinu frá hvítvoðungi upp í grunnskólabarn, er auðvitað sú að hann hafði hitt þessa konu á Hallærisplaninu fyrr um daginn, roskna, skítuga, fátæklega og með litla stelpu (en sökum daufblindu gat hann ekki áttað sig fullkomlega á aldrinum), þar sem hún gluggaði í Baudelaire og reykti pípu, menntakonan sú.

Að fólk skuli svo bara gefa sér sisona að hér séu að baki einhverjar vafasamar hvatir? Hnuss, segi ég. Þetta er auðútskýranlegt.