Tilkynning

Netið hefur verið til almennra og þreytandi leiðinda í dag. Í fyrsta lagi virðist netfangið olisindri@internet.is þjást af einhverri tregðu — nú undir kvöld er ég að fá hálfsdagsgömul bréf í innhólfið mitt og sum bréf sem ég veit ég átti von á hafa ekki skilað sér yfir höfuð. Þurfi því einhver að ná sambandi við mig með tölvupósti mæli ég eindregið með öðru tveggja, Gmail netfanginu mínu eða olisindri.com útgáfunni.

Ég get þó kannski huggað mig við að ég er ekki einn um þessi tölvupóstvandræði. Fréttablaðið hefur, að því mér skilst, verið í sams konar vandræðum í dag. Og undir þeim kringumstæðum þurfti ég að skila af mér bakþanka. Þegar pósttregða á báða bóga og ansi berorður pistill sem ég lagði fram til birtingar fóru saman var útkoman auðvitað dæmd til ólukku. Að endingu neyddist ég til að henda saman neyðarpistli á mettíma og senda á allra síðustu stundu, þar sem óþjál tölvupóstsamskipti og misskilningur gengu af þeim fyrri dauðum. Sá síðari, sem mun líklega birtast í fyrramálið, hefði hins vegar einnig þurft örlítið meiri yfirlegu svo vel væri. En hvað um það.

Hver veit nema ég birti upprunalegu útgáfuna samt við gott tækifæri. Líkast til á Maurildunum.

This is My Life vann!

Vibbi. Var ég fyrstur til að blogga hin æsispennandi úrslit úr Laugardagslögunum? Ég held það. Klukkan er 22:06!

Annars er mér skítsama um úrslitin. Vildi bara halda þessari mynd af handarbakinu á mér til haga.

Svanavagn

Faðir bekkjarbróður míns úr grunnskóla missti hægri höndina í fiskvinnsluvél þegar hann var sjö ára. Ef frá er skilin gervilega bleika krumlan sem gægðist fram úr hægri erminni hefði maður samt tæpast trúað því því að hann væri einhentur. Hann keyrði t.a.m. bíl ótrauður, og þá helst ekkert nema beinskipta bíla. Og vílaði ekki fyrir sér að tala í gamaldags bílasíma á meðan svo gormsnúran lá þvert yfir hálsinn á honum og hann þurfti að stýra með hnéskelinni. Síðustu nokkra daga hefur virðing mín fyrir afrekum þess manns aukist. Ég á nóg með að reyna að keyra sjálfskipta krúttið mitt með annarri hendi — tilhugsunin um að þurfa aukinheldur að skipta um gír með vinstri hendi (sem í ofanálag er skreytt með myndarlegum æðalegg sem veldur ómældum sársauka rekist hann í eitthvað) er mér ofviða.

Tölvunotkun er einnig vandkvæðum háð. Ég hef aldrei verið sérstakur vélritari — í besta falli meðalmaður í þeirri list. Reyndar var ég yfirleitt meðal þeirra bestu í vélritunartímum í grunn- og menntaskóla, en það segir eflaust álíka mikið um vélritunarhæfni mína og viðurkenningarskjalið frá Víðavangshlaupinu 1991 segir um úthald mitt. Í öllu falli er stíll minn sá í vélritun að notast við tvo fingur hvorrar handar (auk þumals til að gera bil). Sú tækni fleytir manni takmarkað langt á endanum. Og þegar við bætist að betri helmingur þessara tveggja puttapara er fóðraður í gifs verður ánægjan af tölvunotkun lítil sem engin.

Þrátt fyrir ofangreind vandræði og vandann við að matast, klæðast, baðast og skeinast þykir mér allra verst að geta ekki með góðu móti lesið bækur (kiljur eru mér sérlega erfiðar). Og það akkúrat þegar ég var búinn að sanka að mér 5 eða 6 bókum sem mig langaði tiltölulega mikið að kynna mér. Svo missi ég eflaust allan áhuga á þeim um leið og hendurnar verða boðlegar til starfans. Það er nú yfirleitt þannig með mig — það sem er utan seilingar er alltaf langmest spennandi. Með það í huga er ég að spá í að gefa kost á mér sem næsti einræðisherra Kúbu. En samt ekki fyrr en ég er búinn að ljúka við og póstleggja ástarbréfið til Marilyn Monroe.

Dreyralaug

Ég hef á tilfinningunni að ég hafi skemmt mér dável í gær. Ég er með djúpan skurð á hægra handarbaki og höndin sjálf er líkust uppblásnum latexhanska, svo bólgin er hún. Að auki er ég með myndarlegan skurð fyrir ofan augabrúnina. Hins vegar man ég ekkert hvernig ég fór að því að slasa mig. Það er fjarlægur möguleiki að ég hafi lent í slagsmálum, en þó er öllu líklegra að ég hafi einfaldlega dottið inni á Bar 11. Það er óneitanlega ekki jafn svalt. Þessa skemmtilegu mynd hér til hliðar fann ég svo í símanum mínum áðan. Hún er frá því kl. 8 í morgun, eða þar um bil.

Trufflusvín

Beiðnirnar halda áfram að hlaðast inn á Facebook. Æsispennandi. Ég reyndar tók mig til og samþykkti slatta af vinabeiðnum. Hitt bíður betri tíma.

Af rælni kynnti ég mér um daginn brot af sögunni bakvið Valentínusardaginn. Af skemmtilegri tilviljun kom í ljós að fyrstu rituðu heimildirnar um daginn og fyrsta Valentínusarkortið tengdust óbeint, svo úr því varð einhvers konar bakþanki. Afskaplega rómantískur, auðvitað.

Annað sem ég kynnti mér er hið nýja, margrómaða vefsetur Bubba. Ég læt orð kóngsins sjálfs á eigin spjallborði um að segja það sem segja þarf (ég ætlaði að velja brot úr þessu innleggi til að setja hérna, en það er bara svo dásamlegt að ég verð að endurprenta það í heild sinni):

fyrstu árin fyrstu 20 Árin móta þig síðan ertu að soga inn 10 í viðbót þar á eftir vinnur þú úr því sem komið er
hvað er Nýtt hvað hefur þú ekki heirt áður

hvað er nýr hljómur hvað er ný laglína. hvað með nýja Rödd hvað með
Nýt tungmmál BULLBAMÁL.það er sálin í verkinu nýir vinklar á sama hlut
sem skiftir öllu máli að singa um Ástina hlítur að vera það eina sem skiftir MÁLI

Ástin er drifkrafturinn allt annað er skuggar sem verða til útaf Ljósinu

er hægt að biðja endalaust um nýt er hægt endalaust að biðja
um nýja Fullnæginu nýja upplifun á henni.

Túlkun er ný hverju sinni hvert sinn sem sungið er, sá sem söng í gær
er ekki sá sem singur í dag þar liggur galdurinn falinn
singa aldrei sama lagið eins

Hvað er Nýt Hvaðan kemur sú krafa að láta koma sér á óvart aftur og aftur
eins og Áinn sem endalaust rennur ný aldrei sama vatnið sem fellur til sjávar

verður eithvað Nýt á plötuni Fjórir Naglar
hef ekki hugmynd það en eitt veit ég
þar er sannleikurin eins og hann kom fyrir þá stundina
sem spilað var

sálar tónlist er hún ný pönk er það nýt
skítugt Rokk er það nýt
Rokkabillí er það nýt
þjóðlagartónlist er hún ný
kassagítar tónlist er hún ný
veit það ekki í raun alveg sama
en þú finnur þetta alt á henni

Gleðin í tóninum er driifkrafturinn
sannleikurinn í núinu
orðin endurspeigla það altt

þar til annað kemur í ljós þá er núið
minn tími kv Bubbin

Ég get lítið gert annað en vitnað í eitt svarið við innlegginu:

Snillingur að koma hlutunum í orð

Dásemd!

Serótónínstormur

Facebook hefur eflaust sína kosti. Myndaalbúmið sem leyfir manni að merkja fólk er sniðugt. Og það er frábært að hafa möguleikann á því að senda fjöldapóst — með myndum af vannærðum börnum og hundsrassgötum sem líta út eins og Jesús — á alla vini sína. Vinir í þessu samhengi er í flestum tilfellum fólk sem maður sér sjaldan eða aldrei og man óljóst eftir síðan einhvern tímann í fyrndinni. En fjandinn hafi það að ég nenni að fara í gegnum yfir 40 boð í hin og þessi mistilgangslausu persónuleikapróf og illa forritaða leiki sem krefjast þess að maður bjóði 20 öðrum „vinum” bara til þess að komast að því að af öllum persónum Life Goes On er maður líkastur Corky.

Ekki það, ég á ábyggilega eftir að gera það. Einhvern tímann. Það er ekkert persónulegt ef ég er ekki búinn að bæta þér á listann yfir bestu, svölustu, kynþokkafyllstu, gáfuðustu eða drykkfelldustu vini mína ellegar hef ekki sett inn ofboðslega sniðuga fídusinn sem þú sendir mér. Ég bara nenni því ekki. Eina sem ég nenni hins vegar að gera á Facebook yfirleitt er að spila Scrabble, sjóorrustu eða Risk. Og ég hef einhvern veginn á tilfinningunni að það sé ekki beint aðalmarkmiðið með síðunni.

Það hljóta að vera til betri leiðir til að drepa tímann á Netinu þegar maður er veikur heima. Ég bind t.a.m. miklar vonir við skemmtanagildi þessa samfélags flassara. Best að tékka á því.

Jahérna hér!

Rottumaðurinn skreið út úr tréverkinu í Fréttablaðinu í dag. Hann segist vera sár. Sár út í Ólaf F. og sár út í mig. Hann segir mig vera á móti öllu nema Dr. Gunna (og gengur þá út frá að samskonar daður mitt við Hörð Torfa hafi verið hálfvelgja) og spyr hvort honum færi betur að skrifa unglingabækur eða kvenlaumublogg en að hrópa af pöllum.

Ég held raunar að bóka- eða bloggskrif fari honum eins illa og framíköllin ef eitthvað er að marka þetta sýnishorn í Fréttablaðinu í dag. Það var kannski ekki við miklu að búast af manni sem hvorki skildi greinina sem hann er að kvarta yfir né réði við að orða hugsanir sínar þannig að þær myndi sæmilega rökrænan þráð.

Skrifin eru ótímabært sáðlát. Hann þolir ekki mótlætið sem fylgdi því að öskra á borgarstjórann og megnið af grein hans er varnarræða mótmælandans. Hann gefur ítrekað til kynna að ég uni honum ekki málfrelsisins eða að skrif mín séu knúin fram af blygðan minni fyrir hinu kjarnyrta sjómannamálfari sem múkkaðist upp úr honum í frygðarlostanum í Ráðhúsinu. Ekkert getur verið fjær sanni. Ég var ekki að saka hann um að vera of harður eða uppivöðslusamur — ég sakaði hann um að vera of linur og lélegur. Sem hann og er.

Hann er Rottumaðurinn. Hann kann að móðgast en kann ekki að greina ástæður þess að hann móðgast. Hann kann að reiðast en kann ekki að finna reiði sinni vitrænan farveg. Hann kann að skrifa en er varla læs.