Nokkur atriði

• Einhvern tímann óskaði ég hér eftir þýðingu Þorsteins frá Hamri á Hrafninum eftir Poe. Hana fékk ég ekki. Hins vegar rakst ég á heildarsafn Þorsteins í Máli og menningu fyrir nokkru síðan og ljósmyndaði ljóðið með símanum mínum. Ef til vill kaupi ég safnið við tækifæri, en það liggur ekkert á — Þorsteinn er ekki í neinu sérstöku uppáhaldi hjá mér og þetta var eina ljóðið sem mig langaði í.
• Ég sá líka í fyrsta og eina skipti brot úr gamanþættinum Comedy, Inc. á Stöð 2 Extra í síðustu viku. Ég veit ekkert um þennan þátt annað en hann kom mér skemmtilega á óvart. Þónokkur ferskleiki og ég skellti uppúr yfir CSI: Miami paródíunni.
• Það er stórgott að maka hamborgara út í Worchestershire-sósu (auk salts og pipars) áður en maður eldar hann.
• Worchestershire er borið fram „vústesjir.”
• Ég kann ekki hljóðritun.

Það er gott að vera Stebbi

Að lesa Stefán Friðrik er eins og að keyra framhjá bílslysi. Maður getur ekki hætt að fylgjast með. Það er líka varasamt á sama hátt — stoppi maður sjálfan sig ekki af á hann á hættu að lenda sjálfur í bílslysi.

Hér eru að gamni nokkrar byrjanir á efnisgreinum Stebba — allar teknar af forsíðu bloggsins:

Það er reyndar orðið sjaldgæft að ég spili í Lottóinu.

Það er áhugavert að lesa skýrslu Ríkisendurskoðunar...

Það er á nokkrum stöðum talað um að hitt og þetta hafi verið óheppilegt...

Það er líka merkilegt að töluð er niður sú saga...

Það er sérstakt að borgaryfirvöld skuli vera algjörlega sofandi...

Það er gott að heyra eitthvað annað en barlóm...

Það er gott að heyra að lögreglan hafi handtekið...

Það er sjálfsagt að bjóða innflytjendur velkomna...

Það eru jákvæðar og góðar fregnir...

Það er alveg ljóst...

Það er öllum ljóst...

Það er fjarri því að þessi slagur sé búinn.

Það er eitthvað í þessu máli sem er meira en lítið skrítið...

Það er gott að lögreglan sé komin á sporið...

Það er frekar dapurlegt að heyra...

Það er gott að lögreglan komst á sporið... [Já, aftur!]

Og þetta eru vissulega bara nokkrar af sams konar efnisgreinabyrjunum — bara af forsíðunni. Og téð forsíða spannar á að giska fjögurra daga blogg miðað við afköst Stebba.

Skemmtilegust er þó byrjunin á nýjustu færslunni (þegar þetta er skrifað):

Það er lögreglunni tókst að handsama hinu iðnu páskaþjófa, rúmenska og þýska að uppruna, sem tókst að ræna milljónum króna úr hraðbönkum um hátíðina.

Mér fannst þetta fyndið.

Uppvakning

Páskahátíðin hefur farið afskaplega hátíðlega fram (svo ég þjösnist tvisvar á orðinu „hátíð” í einni setningu). Á skírdag tók ég mín fyrstu skref í átt til samkynhneigðar (eða einhver síðari skref, það er allt saman skilgreiningaratriði) þegar ég klippti hárið á Ragnari bróður. Hafi einhver furðað sig á hversu fallegri klippingu hann skartaði í myndbroti Frétta Stöðvar 2 frá Vantrúarbingóinu á Austurvelli þá er skýringin ofangreind.

Og eins og efnisgreinin á undan ásamt síðustu bloggfærslu bera til samans vitni um fór föstudagurinn langi í ólöglegt bingó og annað guðlast. Páskadagur er síðan heilagastur allra þessara daga, enda var honum eytt í tilhlýðileg verkefni — áhorf tveggja leiðinlegra knattspyrnuleikja, bjórdrykkju, súkkulaðiát og dass af svefni til afréttingar eftir viku af næturvöktum.

Rétt áður en (helvítis) Liverpool leikurinn hófst stóð ég reykjandi fyrir utan English Pub. Lalli Johns vatt sér þá upp að mér til að óska mér gleðilegrar hátíðar, gefa mér sólgleraugun sín og segja mér sögu af því þegar hann handjárnaði lögreglumann inni á Óðali. Síðan kyssti hann mig bless. Kann ég honum bestu þakkir fyrir og varðveiti sólgleraugun eins og sjáöldur. Sjáöldrin varðveiti ég reyndar ekkert sérstaklega vel, enda fékk ég einu sinni svæsna augnsýkingu.

Og hér endar þessi bloggfærsla, sem er svo leiðinleg og tilgangslaus að ég nenni ekki einu sinni að lesa hana aftur yfir sjálfur til að leiðrétta stafsetningu eða málfar.

Bingó, stigmata og forhúðir

Ég kom tómhentur frá Vantrúarbingóinu á Austurvelli. Tómhentur og tómhjartaður því Jesús yfirgaf auðvitað hjarta mitt (hafi hann einhvern tíma verið þar) í mótmælaskyni. Ég fékk ekki einu sinni eitt skitið páskaegg. Ragnar bróðir, hins vegar, vann í fyrstu umferð og valdi sér af kostgæfni bókina God is Not Great eftir Cristopher Hitchens í verðlaun. Bölvaður. Ég át bara kleinur í staðinn, enda á ég téða bók á hljóðbókarformi.

Því tengt er þessi litla saga nokkuð skondin.

Í dag er líklega eini dagur ársins sem þykir töff að hafa sár á handarbakinu (og eins og allir vita er mér mikið í mun að vera töff) svo ég nýt þess í botn. Reyndar væri ég alveg til í að geta hreyft höndina án þess að finna alltaf til stingandi sársauka, en þá verður mér bara hugsað til elsku Jesú sem hafði það miklu verra.

Einhverja síðustu nátta leiddist mér í vinnunni og endaði á að ramba inn á þennan umræðuvef sem fjallar um endurbyggingu forhúðar. Afskaplega áhugavert og ég skemmti mér í einhverjar sekúndur yfir myndum á borð við þessa (opnið þennan tengil með varúð).

Jesú sé lof fyrir forhúðina mína.

Vændisvænsvæntur

Bakþankinn minn í dag mun eflaust vekja einhver viðbrögð. Þess vegna langar mig að benda á ágætan pistil Lalla um vændi, sem ég kommentaði á. Reyndar finnst mér „hálfvitaskapur karlmanna” fullfyrirferðarmikið atriði í pistlinum, svo jaðri við fordóma í garð karlmanna, en þekkjandi Lalla veit ég að það er ekki útgangspunktur greinarinnar — frekar en að útgangspunktur bakþankans míns sé að vændi sé eðlilegasti hlutur í heimi. Mig langaði einfaldlega að benda á áhugaverða þversögn í máli margra femínista og hvetja til umræðu á öðrum forsendum.

Flæðirit

Ég gerði strangheiðarlega tilraun til að hafa gaman af bókamarkaðinum sem var að ljúka. Ég fór reyndar ekki fyrr en á lokadeginum og eyddi merkilega stuttum tíma þar. Raunar einungis sem svarar þeim tíma sem það tók mig að færast náttúrulega gegnum gangana með færibandinu sem fálmandi hrægammarnir sem voru þarna ásamt mér mynduðu. Ég nenni ekki að kaupa bækur þegar ég þarf að þrýsta mér gegnum hvika mannþvögu bara til að komast að borðunum og skella svo mannbroddum í flísafúgurnar til að ná að staldra nægilega lengi við til að kynna mér úrvalið fyrir ágangi fólks. Svo ég yfirgaf vettvanginn bókalaus, færði mig upp um tvær hæðir og fékk mér bjór.

Kallið mig bókahatandi kapítalista og auðvaldssvín, en ég kýs fremur að borga ögn hærra verð fyrir bækur en fá í staðinn að skoða þær í góðu tómi, rölta um í rólegheitum og gramsa. Nú eða einfaldlega kaupa þær á Netinu. Sem ég hafði einmitt gert viku eða tveimur áður en ég asnaðist á þennan helvítis markað, svo það kom ekki að sök þó ég kæmi tómhentur og hífaður úr Perlunni. Mín beið nefnilega Amazon pakki.

Téður bókapakki er reyndar líklega sá nördalegasti sem ég fengið. Tvær bækur um týpógrafíu, ein um CSS og The Visual Display of Quantitative Information eftir Edward Tufte. Sú síðastnefnda er bók sem ég hef lengi ætlað að eignast. Og nú á ég hana. Það þarf lítið til að gleðja mig.

Stærsti gallinn er auðvitað sá að þessi eina skitna bókahilla sem ég á er löngu sprungin. Ég skil ekki hvað ég er að vilja með að halda áfram að sanka að mér áprentuðum, dauðum trjám. Bókastaflar spretta upp á öllum flötum sem nálgast að vera nokkurn veginn láréttir, kiljur flæða út úr náttborðinu og enn á ég slatta af bókum sem eru í pappakössum í geymslum hér og þar.

Djöfulli væri sniðugt að gerast strangtrúaður og halda góða bókabrennu á öllum ókristilegu bókunum. Það myndi leysa ótal vandamál.

Towarzystwa

Ég sem hélt (vonaði) að tilfinningarúnksenan væri að baki í fjölmiðlum. En auðvitað var tvírangfeðraða stelpan í Kastljósinu bara upphitun fyrir næsta stóra skammt — ofursorglegan Kompásþátt. Sem ég horfði að sjálfsögðu ekki á. Meðan hann var sýndur átti ég hins vegar leið í gegnum sjónvarpsstofu þar sem fólk sat stjarft yfir dramanu.

Ég: (Glaðlega) Skemmtilegur þáttur?

Tárvot manneskja: Skemmtilegur!? (Á innsoginu) Þetta er ömurlegt!

Það er einmitt það. Þá er nú um að gera að horfa.

Sogæðabólga

Ef þessi bloggfærsla fer út í vitleysu þegar á líður er það vegna þess að þá er svefntaflan sem ég gleypti fyrir stuttu síðan farin að virka. Og hvers vegna bryð ég svefntöflur? Jú, það er svo ég geti sofið. Fyrir kvölum. Sem stafa frá helvítis handarbakinu á mér.

Fyrir einni og hálfri viku var ég nýbúinn með sýklalyfjaskammtinn, glaður í sinni og ákvað að skella mér í reisu. Eftir viðkomu hjá elskulegum bróður mínum og fjölskyldu á Kirkjubæjarklaustri ákvað ég að halda áfram til Hafnar til að efna gamalt loforð um að hitta Dodda. Ekki spillti fyrir að á Höfn var blúshátíð í fullum gangi. Ágætis stöff. Þetta var reyndar hin fínasta helgi; einkennd af góðum félagsskap, góðri tónlist, bjór, sígarettum, sætri sænskri kartöflutínslustelpu og leiðinlegustu teiti sem ég hef á ævinni lent í. Svo leiðinlegri að minningin er dásamleg.

Á sunnudeginum, þegar ég lagði af stað aftur í siðmenninguna, fór hins vegar að halla undan hendi. Ég tók eftir því að bólgan virtist vera komin aftur í handarbakið á mér (þeir sem mögulega hafa ekki fylgst með hinni epísku sögu af drykkjumeiðslunum og afleiðingunum þeirra geta lesið nokkrar síðustu færslur til að komast á sporið). Sársaukinn stigmagnaðist þar til ég kom aftur á skólastjórasetrið á Klaustri, hvar ég þurfti að æja sökum ófærðar til borgarinnar.

Ég var varla búinn að bera töskurnar inn í setrið þegar ég tók eftir að til viðbótar við sársaukann var myndarleg, eldrauð rönd farin að teygja sig frá bólgunni á handarbakinu og upp framhandlegginn. Rekandi minni til gamalla kerlingarbóka spurði ég bróður minn hvernig blóðeitrun lýsti sér. „Rauð rönd frá sýkingarstaðnum” var svarið sem ég bæði bjóst við og fékk. Þetta var svokallaður öngull af minni hálfu — samræðuupphaf hannað til að fá hann til að spyrja nánar út í málið. Svo ég sýndi honum handlegginn. Rákin góða var strax búin að skríða nokkrum sentimetrum hærra en þegar ég hafði tekið eftir henni. Við tók símtal í vaktlækninn (sem var staddur á Vík í Mýrdal), símtal við hjúkrunarfræðing (sem var stödd ögn nær) og svo Google-session svo ég gæti ímyndað mér allt hið versta á meðan ég beið eftir að hjúkkan sem ég truflaði við matseldina kæmi sér í „bæinn” (staða Kirkjubæjarklausturs sem bæjar er umdeild. Af minni hálfu) til að gefa mér sýklalyf.

Þegar ég fékk fyrstu pillurnar í hendurnar (hvaðan þær fóru fljótlega í munninn) var rauða rákin búin að margskipta sér, hlekkjaðist skemmtilega í mörgum pörtum upp handlegginn á mér og alla leið uppí krika og eitla. Þar var tússað og ég sendur heim með tvo stauka af sömu pillum. Þegar ferðaveðrið (feðraveldið) var orðið ákjósanlegt daginn eftir lá leið mín beint á kunnuglegar slóðir — bráðamóttökuna í Fossvogi. Þar tóku vinir mínir og vinkonur vel á móti mér og leyfðu mér að dvelja af og til næstu 6 sólarhringa til að fá sýklalyf í æð. Einnig tók einhver upp á því að ómskoða á mér höndina (sem reyndist ekki þunguð), krukka síðan í hana, skafa örvef af sinum og sauma saman aftur með groddalegum bláum tvinna.

Mér reiknast til þegar allt er talið hafi ég eytt á að giska 50 klukkustundum á bráðavaktinni síðustu 3 vikur, innbyrt samtals um 100 grömm af sterkum sýklalyfjum (ögn meira eftir að ég lýk við sveppaskammtinn sem ég fékk sem heimaverkefni eftir að æðagjöfunum 36 lauk), verið stunginn 6 sinnum í heilbrigða handlegginn og lesið tvo heila árganga af Húsum og Híbýlum (það væri þjóðþrifaverk ef einhver góðviljuð samtök tækju sig saman og uppfærðu blaðakost slysa- og bráðadeildarinnar).

Heyrt á bráðamóttökunni

Hjúkrunarfræðingur: Já, eigum við ekki að segja svo að þú komir aftur í skoðun á afmælisdegi Hitlers?

Eldri kona: Í apríl þá?

Hjúkrunarfræðingur: Já, 20. apríl.

Eldri kona: Flott er, sjáumst þá.