Júrótrash
Þá eru slavneskar, varaskeggjaðar kerlingar og hommarnir systur þeirra búin að senda Tinna og Vælu Veinólínu úr landi með maskarann í bakinu. Þau áttu auðvitað aldrei séns. Það er eitthvað einstaklega ósexý við það að sjá pervisinn albinóa spígspora í kring um mömmu sína. Þótt Væla hafi með aðdáundarverðum hætti slegið taktinn í laginu með blakandi bingóvöðvunum dugði það ekki til.
Auðvitað er væntanleg á markað bók um útferðina. Hún ber hið frumlega nafn Tinni í Serbíu. Hér eru sýnishorn úr henni:
Ný plata væntanleg
Nú er að ljúka tökum á nýrri plötu minni. Það eru frumsamdir textar við gömul íslensk sálmalög. Á plötunni syngja nýuppgötvaðir talentar af munaðarleysingjahæli í Kambódíu. Upptökustjóri er Paul Francis Gadd.Til stóð að STEFán Hilmarsson syngi eitt lag en ég þurfti að kasta honum út úr stúdíóinu því hann horfði svo miklum girndaraugum á forsöngvara barnakórsins, heimtaði að ég breytti textunum og minnti meira á hálfvita en heilvita.
Eitt lagið á plötunni heitir Maddie. Textinn er hér að neðan. Munurinn á bröndurum um Maddie McCann og henni sjálfri er að brandararnir geta orðið gamlir en ekki hún:
Opið bréf til Jóa
Þegar ég var sex ára snáði ákvað ég að verða frægur kökugerðarmaður. Ég hafði séð Dýrin í Hálsaskógi og fallið kylliflatur fyrir sexappíl bakaradrengs, en hann hafði bjarta og einkennilega rödd sem minnti mig á Mikka mús. Sjálfur minnti ég meira á Fetmúla og gerði þá þegar mitt besta til að hylja sem mest af tröllslegri ásjónu minni með hárlubba, skyggðum augnglerjum, tómatsósubrúsum og öðru tilfallandi. En hvað ég gat bakað!
Ég ákvað strax í upphafi að ég skyldi ekki leggjast svo lágt að baka eftir uppskriftum. Svoleiðis eftiröpunareldamennska er ekki fyrir aðra en allra lágvöxnustu rótarhnýðingana í skrautblómagarði gúrmeisins. Til hvers að baka eitthvað sem í besta falli lítur út eins og holdsveik holdtekja myndarinnar í matreiðslubókinni. Sjálfur lærði ég með tímanum hve yndislegt er að sitja í einhverju skúmaskoti og strjúka ögn brundkremuðum sleikifingri eftir kódakrómuðum myndunum í Unga stúlkan og heimilisstörfin. Ó, sú sæla að vera landkönnuður í heimi holdsins lystisemda. Aldrei datt mér í hug að svíkja unnustur mínar, myndirnar í matreiðslubókunum, með því að baka bæklaðar eftirmyndir þeirra. Nei, í allri eldamennsku minni ræður hinn hreini, frumlegi tónn.
Ég fékk E-Z-BAKEofn í 7 ára afmælisgjöf, emúlerað pottasett og bleika svuntu með bláu kögri. Eftir dálítið umhverfisslys forbuðu mamma og pabbi mér að elda innanhús en slepptu mér í þess stað lausum (svo langt sem framlengingarsnúran náði) úti á palli. Fljótlega fóru krakkarnir í hverfinu að vofa yfir mér við eldamennskuna. Sumir hnussuðu bara og þóttust aldrei hafa séð svona hallærislega eldamennsku og sögðu að barasta væri víst allt í lagi að elda upp úr bókum. Til að þagga niður í svoleiðis leiðindabjánakrökkum fór ég oft úr buxunum, kúkaði í lófann á mér og henti svo skítnum í þá. Og talandi um að fara úr buxunum. Stundum leyfði ég litlum, einmana strákum sem langaði mikið að eiga vini að sitja í fanginu á mér á meðan við horfðum á góðgætið snúast í ofninum. Af og til, en ekki oft, leyfði ég litlum strákum að skoða með mér matreiðslubækurnar. En þeir fengu ekki að snerta myndirnar, bara horfa. Og ég horfði á þá horfa á myndirnar og hugsaði um bakarasnáðann.
Þegar ég varð 10 ára fékk ég hugmynd að réttum sem má að öðrum ólöstuðum kalla sérrétti mína til þessa dags. Það voru allskyns dónaréttir. Hugmyndin var reyndar ekki bara mín. Mamma fékk oft heimsókn frá skrítnum körlum þegar pabbi var á sjónum. Þeir önguðu yfirleitt eins og hani í víni og höfði mikið gaman af að klæmast við mig og fara í eltingaleiki og kitla mig. Á tíu ára afmælisdaginn minn kom Siggi blauti í heimsókn til mömmu og spurði mig hvort ég væri kominn með hár á punginn. Ég fór brosandi í hlaupastellingarnar (kunnugur fyrri viðskipta við Sigga) en hann bærði ekkert á sér, starði bara alvarlegur og örlítið rangeygður á buxnaklaufina mína. Ég sagði því Oj, nei! enda var ég ekki kominn með hár á punginn. Þá sagði Siggi: Þá máttu fá eitt af mínum. Það er ammælisgjöfin þín. Og svo fór hann úr buxunum og sleit óvenju langt og liðað punghár af sér og rétti mér. Áttu ekki lím, strákur? sagði hann svo. En ég hafði fengið hugmynd. Þennan dag bakaði ég mitt fyrsta punghárarísottó. Þau hafa síðan orðið mörg og hvert öðru girnilegra.
Hugmyndaflug mitt var ótrúlegt á þessum tíma. Mig dreymdi um að eiga bakarí í kastala með frönskum veitingastað á toppnum. Þar myndi ég malla alla stórkostlegu réttina. Ég hafði meira að segja hugmynd um að fá fimmhundruð karla til að leggja fram hráefni í punghárarísottó sem teygði sig Vatnsleysuströndina endilanga. Meðal sköpunarverka minna voru brundbollur, spangarhnoð (deigklumpur með tveimur götum, annað fyllt af súkkulaði, hitt með glassúr), sérbakað safabrauð Sigga blauta, sveppasýking á teini, útferðarhyrna, lyppukássa og sáðvökvasaft. Og hér er aðeins fátt talið. Ég skapaði fleiri ódauðlega rétti fyrir fimmtán ára aldur en Siggi Hall, Úlfar og Jói Fel samanlagt um ævina.
Og talandi um það. Holdanautið Jói Fel hefur leynt því eins og mannsmorði að þar var ég sem kenndi honum bæði að baka og elda. Þetta litla viðrini var alltaf að hringsóla í kringum pallinn minn suðandi eitthvað um að hann langaði að læra að baka. Hann var óvenju ófrítt barn og allir vissu að hann vætti rúmið. Ég sá aumur á honum. Kippti honum upp í rúmið til mín og kenndi honum að hætta að pissa undir og ? það sem mest er um vert ? kenndi honum allt sem hann kann í eldhúsinu.
Hann hafði eitthvað reynt að malla í heimilisfræði í Öldutúnsskóla en það var hvorki mikið né merkilegt. Það var ég sem ruslaði honum fram fyrir E-Z-BAKE og gerði hann að stjörnu. Það byrjaði allt á því að hundur nágrannans, Þórður, dó. Mér þótti vænt um Þórð. Til dagsins í dag er hann eini vinur minn. Mig langaði því að gera hann ódauðlegan á þann eina hátt sem ég kann. Ég brytjaði hann í smábita og gerði úr honum ragú. Síðan gaf ég gestum og gangandi að smakka. Þórður lifir áfram í öllu því fólki sem smjattaði á sinunum á honum og nagaði úr honum lærleggina. Það var þá sem ég leyfði Jóa Fel að hjálpa mér. Hann fékk að halda í Þórð meðan ég skar hann á háls (ég sagði bara að Þórður hefði dáið, ekki hvernig það gerðist). Þessi væskill og veimiltíta sífraði og volaði þegar blóðið fór að fossa. En það var saman hvað Þórður iðaði og barðist um ég harðbannaði Jóa að sleppa. Síðan leyfði ég honum að rekja úr hundinum garnirnar.
Aldrei hefur Jói Fel svo mikið sem heilsað mér úti á götu síðan. Þegar hann mætir mér verður hann undirleitur og hefur sig á brott. Hann nefndi mig ekki einu sinni þegar ég sá smeðjulegt smettið á honum þar sem hann bjó til hvað haldiði annað en ragú í sjónvarpinu. Hann horfði bara eins og daufblindur downskrakki í sjónvarpsvélina með sólheimaglott á vör. Eins og hann vildi segja: Ég hef alltaf verið góður í að elda ragú! Ég neyðist auðvitað til að fara í mál við hann því ég sá að hann notaði gulrætur í réttinn alveg eins og ég þegar ég gerði Þórðarragúið. Bara einu sinni hefur þetta gallóveibakaraflykki nefnt mig sem innblástur og þá dirfðist hann að sleppa titlinum Bökunarmeistarisólkerfisinsogþóttvíðarværileitað þrátt fyrir það að ég hafi svoleiðis barið titilinn inn í hausinn á honum með blautu handklæði þegar ég króaði hann nakinn af á bryggjunni þegar ég var tólf (og hann fimm).
Það versta af öllu er að Jói Fel er orðinn sami matreiðslupervertinn og allir hinir. Endalaust daður hans við ítalska matargerð hefur orðið til þess að enginn les orðið ítalskar matreiðslubækur. Eina sem er í boði eru einhverjar ælupokaútgáfur og kópíkötur Jóa fokkíng Fel.
Jói, drullaðu í augntóttirnar á börnunum þínum, vanþakkláta himpigimpið þitt!
Þinn S
Enn af hermibloggi
Þá hefst næsta umferð af ósjálfráðri leiðsluskrift. Í þetta skiptið er það tjörupenni af bestu sort sem nýtur miðilsgáfu minnar. Hver það er ætti smám saman að verða ljóst af samhenginu.Minning
Í dag er mikill sorgardagur. Ég vil tileinka 23. maí Túrkmenbasa, yndislega einbúakrabbanum mínum sem lést sviplega í morgun. Bara í gær lék hann á als oddi, fór í bað, rölti um stofugólfið og kúrði á maganum á mér. En, hann er sem sagt fallinn frá núna, langt fyrir aldur fram.
Túrkmenbasi kom inn í líf mitt á Þorláksmessu 2006, svo við deildum saman gleði og sorgum í 17 mánuði slétta. Ég vil trúa því að hann sé núna á betri stað, töltandi um á skýjabreiðu og klípandi í kuðunga sætra einbúakrabbafrúa.
Þú lifðir í skel
og gerðir það svo vel
en áður en þú drapst
þú kleipst mig aldrei fast
Minning Túrkmenbasa mun samt sem áður lifa um ókomna tíð í hjörtum allra sem kynntust honum. Hann var gull af krabba. Við gott tækifæri mun ég skipuleggja minningarvöku honum til heiðurs, þar sem skálað verður í skotum sem drukkin verða úr skel Túrkmenbasa. Hann hefði viljað það.
Að ímynda sér það versta
Þórdísi Gísladóttur eru að sjálfsögðu skildar allar þakkir fyrir að slóra svo við frílansverkefnin sín að hún nennir að grafa upp áhugaverðar smáauglýsingar frá gullaldarárum Morgunblaðsins. Fyrrir stuttu beinti hún einmitt á skemmtilega tilkynningu:
ROSKIN KONA
helst mentuð, með veikan fjárhag, og á stúlkubarn á aldrinum 2-6 ára og langar til að fá stuðning peningalega til að láta barninu sínu líða vel í góðu uppeldi, getur fengið stuðning með það fyrir augum að veita manni fæði og þjónustu og kynningu af honum í framtíðinni. Sendið mynd og heimilisfang til Morgunblaðsins fyrir 8. febrúar merkt „Framtíð barns”.
Mér finnst illa að krípildislegum, pervertískum forfeðrum okkar vegið með þeim skilningi sem Þórdís og lesendur hennar leggja í þessa sakleysislegu auglýsingu.
Auðvitað er hér bara um að ræða saklausan iðnjöfur sem vantar matselju í verksmiðjuna sína (til að veita fæði og þjónustu). Eina ástæðan fyrir því að hann auglýsir svona sérstaklega eftir þessari rosknu konu, með þetta ákveðna barn sem gæti verið einhvers staðar á bilinu frá hvítvoðungi upp í grunnskólabarn, er auðvitað sú að hann hafði hitt þessa konu á Hallærisplaninu fyrr um daginn, roskna, skítuga, fátæklega og með litla stelpu (en sökum daufblindu gat hann ekki áttað sig fullkomlega á aldrinum), þar sem hún gluggaði í Baudelaire og reykti pípu, menntakonan sú.
Að fólk skuli svo bara gefa sér sisona að hér séu að baki einhverjar vafasamar hvatir? Hnuss, segi ég. Þetta er auðútskýranlegt.
Þessi maður er fífl!
Hver? Ég veit það ekki. Vildi bara gá hvort þessi fyrirsögn nægir til að koma mér aftur í verðlaunasæti á BloggGáttinni áður en vikan er úti. Hégómlegur? Moi?
Elliþreyta
Ég er búinn að sofa í næstum sólarhring eftir óhóflega skemmtun á föstudaginn og fram á laugardag. Ég er orðinn of gamall fyrir þetta.
Annars lýsi ég frati á pöbbinn á Flúðum. Hvers konar drykkjuból lokar rétt eftir miðnætti á föstudagskvöldi? Hneisa.
Lúni maðurinn
Þá er þessari þemaviku lokið. Glöggir lesendur hafa auðvitað fyrir löngu áttað sig á að bloggarinn hvers gervi ég brá mér í síðustu 7 daga er enginn annar en Sverrir Jakobsson.
Doddi benti reyndar réttilega á þá meginskyssu mína að halda athugasemdakerfinu opnu, en ég vona að mér fyrirgefist það í ljósi þess að ég svaraði engum athugasemdum í staðinn.
Þessa viku setti ég inn 27 færslur, fékk 3048 heimsóknir og er í augnablikinu í 3. sæti á BloggGáttinni yfir vinsælustu bloggin. Þó er ekki nema tæplega helmingur heimsóknanna þaðan, svo það er ljóst að það þarf ekkert sérlega mikið til að vera meðal þeirra efstu á lista. Ég býst fastlega við að leka aftur niður listann fyrir sunnudagskvöldið.
Annars vil ég nota tækifærið áður en ég fer að sofa úr mér næturvaktina og óska föður mínum til hamingju með 46 árin sem hann fyllir í dag.
Ný félagsrit
Ég hef tekið þá ákvörðun að safna saman öllum bloggfærslum mínum síðustu viku, prenta út, hefta saman og selja þeim sem áhuga hafa fyrir sanngjarnt verð.
Nú gætu sumir hugsað sem svo að þeir sem mögulega gætu haft áhuga á að eiga útprentuð eintök af bloggfærslum mínum gætu vel prentað þau sjálfir, án milliliða og aukakostnaðar. En þeir væru þá að líta framhjá eftirfarandi staðreynd:
Allt efni á þessari síðu er verndað af ákvæðum höfundalaga. Sérhver eintakagerð eða dreifing þess (t.d. í prentmiðlum) er óheimil nema til komi samningur við höfund eða rétthafa höfundarréttar. Notkun sem brýtur í bága við lög eða samninga getur haft bóta- og refsiábyrgð í för með sér.
Ég hef reyndar ákveðið að útvaldir velunnarar geti fengið útprentið gefins (jafnvel áritað). Ég veit um nokkra þeirra, en það væri ekki úr vegi að þeir minntu samt á sig, t.a.m. með tölvupósti.
Áfram Sturla!
Það er dæmigert fyrir þessa háu burgeisa á Alþingi að týna sér í því að hugsa um útlendinga sem fastir eru undir húsarústum þegar hér heima eru Íslendingar sem sjá ekki einu sinni fram á að hafa efni á betri bjór en Slots um næstu helgi. Nema auðvitað að þeir sætti sig við að labba í Vínbúðina í staðinn fyrir að fara á bílnum.
Lagafrumvarp
Skyldi vera mögulegt að byggja sálgreiningu á því hvaða lög viðkomandi fær á heilann? Síðasta sólarhring hafa til skiptis ómað í hausnum á mér Toxicity með System of a Down, Here Comes Your Man með Pixies og Blackadder þemalagið. Ekkert þessara laga hef ég heyrt nýlega. Hvað læsi maður út úr því?
Fyndni maðurinn
Fyndni maðurinn bað manninn bakvið kjötborðið um sex lambalærisveina og hló svo dátt og dillandi alla leið að kassanum.
Lok, lok og læs
Þeir, sem sannfærast af formsatriðum frekar en hugsjónum, eru sannarlega á heimavelli hjá Frjálslyndum. Þó aðeins að því gefnu að engin formsatriði bíti á hugsjóninni um fisk.
Snert hörpu mína
Mér þykir sérkennileg árátta að eyða út öllum færslum sínum þegar maður í móki eða lyfjaniðursveiflu ákveður að hætta að blogga. Sérstaklega í ljósi þess að þetta er allt varðveitt, m.a. af Google. Ætli það sé lenska meðal rithöfunda að brenna bókasafnið sitt þegar þeir setjast í helgan stein? Reyndar er þetta stórgölluð samlíking. Að líkja bloggurum við rithöfunda er eins og að líkja Gettu betur við QI.
Anti-rasistafélagið
Það færi betur á því að Anti-rasistafélagið kastaði eggjum í Íslenska málstöð heldur en íbúðarhúsnæði.
Maja býfluga
Hver segir svo að það borgi sig ekki að horfa á Rachael Ray á morgnana? Ef ekki væri fyrir það hefði ég t.d. aldrei vitað að dóttir Seal og Heidi Klum klæddi sig upp sem Maja býfluga á síðustu hrekkjavöku.
Íróníski maðurinn
Íróníski maðurinn vildi líta á alla sem jafna og stofnaði þess vegna félag sem með nafni og verkum gerði lítið úr þeim sem voru ósammála honum.
Skjót viðbrögð
Það tók Vörutörgið bara tæpt ár að breyta firmamerkinu sínu svo það minnti ekki á blóðsúthellingarnar í Virginia Tech háskólanum. Ætli þjónustan þeirra sé jafn fljótvirk?
Í skólaárbókum er minnst minnst á mynstur
Ég man að hinum strákunum í sjöunda bekknum mínum í Langholtsskóla fannst mikið til þess koma þegar stelpunum fóru að vaxa brjóst og störðu langtímum saman á bekkjarsystur sínar í tímum. Ég var hins vegar of upptekinn af peysumynstrunum þeirra til að spá í hvað væri undir þeim. Hin gamalkunna lopapeysa með tvíbönduðu mynstri á hringlaga herðastykki var alltaf í sérstöku uppáhaldi.
Sjálfsgagnrýni maðurinn
Sjálfsgagnrýni maðurinn eyddi miskunnarlaust út eigin bloggfærslum ef þær stóðust ekki væntingar.
Morrinn er kvenkyns
Ég er hættur við að hætta og ætla að gefa listforminu bloggi annað tækifæri.
Elías var sigurvegari í gátukeppninni. Hér var að sjálfsögðu um að ræða stórvirkið Vetrarundur í Múmíndal, sem er einhver besta bók sem gefin hefur verið út. A.m.k. á finnsku. Hann fær því að tróna efst á tenglalistanum hér til vinstri.
Hættur
Ég hef ákveðið að leggja þessari síðu. Blogg er ekki lengur sniðugt í nútímasamfélagi og það eina viturlega í stöðunni er að ég gefi gott fordæmi og hætti netskrifum. Kannski byrja ég aftur einhvern tíma, en ekki búast við því.
Gáta
Í tilefni dagsins er hér gáta. Hvaða skáldsaga hefst svo:
Himinninn var nánast svartur, en snjórinn virtist blátindrandi í tunglskininu.
Hafið lá sofandi undir ísnum, og djúpt ofan í jörðinni dreymdi smádýrin öll um vorið. En það var langt þangað til, því að þetta var rétt eftir nýár.
Einmitt þar sem dalurinn byrjaði að rísa í mjúkum boga upp til fjallanna stóð hús á kafi í snjónum. Það leit út eins og skringilegur skafl og var ósköp einmana að sjá. Skammt frá hlykkjaðist kolsvört áin milli frosinna bakka; straumurinn var svo þungur, að hana hafði ekki lagt allan veturinn. En nú lágu engar slóðir yfir brúna, og ekki sáust heldur nein spor í snjónum umhverfis húsið.
Verðlaunin eru fyrsta sætið á tenglalistanum mínum. Hver getur staðist slík dýrindi?
Þess þá heldur
Sum orðasambönd þýða ekki neitt í raun en hafa samt áunnið sér magnþrunginn sess í íslensku máli. Ég ætlaði að láta mynd fylgja þessari færslu, en ég kann ekki að setja inn myndir. Enda myndu þær bara stangast á við framtíðaráform mín með þessa síðu — að safna saman færslunum og semja útfrá þeim tónverk.
Smámont
Fyrir 8 árum gaf ég út bók sem heitir Svartiskóli, prentuð í 1000 eintökum. Ég hef aldrei fengið uppgjör en mig grunar að um 600 eintök hafi verið urðuð.
Honum Jósef aldrei reikningslistin brást
Skyldi það vera óeðlilegt að raula með sjálfum sér textann við lagið „Í kjallaranum” í hvert skipti sem maður heyrir fréttir af hinum austurríska Fritzl?
Stöðvið prentvélarnar
Alltaf er jafn spaugilegt þegar einhver les of mikið út úr einföldustu athöfnum. Þá er orðið stutt í gamlan og góðan vin, Andrés Önd.
Páll Óskar og Árni Johnsen
„Aftur saman á þjóðhátíð.” Svona fyrirsagnir koma mér alltaf í gott skap. Ég er að spá í að ráða þá kumpána í hlutverk elskenda í bók sem ég ætla að gefa út á næsta ári.
Rætni maðurinn
Rætni maðurinn segir afgreiðslustúlkunni í bakaríinu að hún sé með horköggul í nefinu og fílapensil á hægri kinninni.
