Menningarnótt

Túbuleikarar, ljóð, Megasukk, efnafræðitilraunir, hausverkur, blóðug fórnarlömb á Hverfisgötu, lögregla um allt og unglingar á spítti að fá að hringja úr símanum manns. Takk fyrir menninguna, Reykjavík.

Skammist ykkar öll

Bloggið á Íslandi er Birni Bjarnasyni og Stefáni Friðriki til skammar. Það er Blogggáttinni og Eyjunni til skammar. Er bloggurum landsins til skammar, þar á meðal Katrínu Atladóttur. Er blogglesendum til skammar, sérstaklega íslenskum. Allir þessir aðilar styðja með aðild sinni reglur bloggsins. Þær felast í, að úr sér gengni blaðarefurinn sýnir skósveinum sínum, að hann sé stílmeistarinn eini og glæsti, sem allir skulu lúta. Bloggið á Íslandi slær reglugerðarlega við Mein Kampf Hitlers 1925-1926. Skammist ykkar öll.

Læstur úti á tröppum

Og tölvan að verða batteríslaus.

Borgin, já. Eina sem ég hef að segja er að ef á að skrifa fyrirsagnir með orðaleikjum ætti að gera það almennilega með yfir- og undirfyrirsögnum.

Hanna í ham - borg í vanda

Sjálfstæðisflokkur fær Óskar inn

Marsibil og Margrét halda á burt reiðar

Það eru bjöllur að éta burritoið mitt. Ég mæli ekki með að borða í kjallaratröppum.

Í dag ætla ég að lifa eftir stjörnuspá Mbl.is

Ég er aftur kominn í söfnunarskap. Ég er á höttunum eftir nýjum meðlimi í vinahópinn minn. Þetta er með betri hugmyndum sem ég hef fengið lengi.

Svo mæla stjörnurnar. Einhverjir sjálfboðaliðar?

Fréttablaðið

Enn eitt dæmið um slælega réttvísi. Auðvitað ætti þegar að vera búið að kæra þessar konur til lögreglu.

Fréttavaktin

Í nótt brann bíll við Fjólugötu. Ég var auðvitað með fréttaritara á staðnum og get því boðið upp á exclusive myndbrot frá þessum merka atburði, öfugt við Morgunblaðið.

Annars dauðlangar mig að eignast sófasettið hans ÁBS til að setja í bar- og setustofuna sem við erum að koma okkur upp hérna á Aragötunni. Verst að meðleigjendur mínir eru ekki heima, og ég vil ekki vera ömurlegi leigjandinn sem dregur risastórt sófasett í íbúðina að öllum forspurðum.

BREAKING NEWS!

Í dag bloggar Ágúst Borgþór svona:

Ég er að skrifa grein um Sylviu Marie Likens sem var myrt í fósturvist í Indianapolis árið 1965, þá 16 ára að aldri. Þó að mál hennar sé öfgafullt endurspeglar það furðuleg viðhorf til barna fyrir nokkrum áratugum, rétt eins og t.d. Breiðavíkurmálið hérlendis.

[...]

Að sumu leyti er þetta stórfínt.

Á hinn bóginn spyr maður sig hvort það hafi einhverjar afleiðingar að vaxa úr grasi án þess að nokkurn tíma hafi verið sussað hressilega á mann.

Verslunarmannahelgi að hætti Dr. Phil

Á sunnudegi verslunarmannahelgar er líklega fátt betra en að vakna útsofinn og eldhress um hádegisbil, fá góðan félaga í heimsókn, opna kaldan bjór og horfa á Dr. Phil.

Dr. Phil maraþon Skjás Eins þessa helgi er ofar meðallagi gott. Fyrsti þáttur fjallaði um „hvort framhjáhald hafi áhrif á hjónaband.”

Þetta kom sér vel, því ég hafði einmitt eytt ófáum vökustundum í að velta þessari áleitnu spurningu fyrir mér. Dæmin sem doktorinn tók voru tvö pör; annað var dæmi um einstakling sem njósnaði um tölvupóst félaga síns og komst að því að félaginn hafði stundum átt það til að tala við einstaklinga af gagnstæðu kyni meðan á bílferðum stæði. Hitt parið innihélt allt of þungan einstakling sem hélt 13 sinnum fram hjá félaga sínum og endaði á að stofna til nýs lífs í einu framhjáhaldinu. Með einstaklingi af öðrum kynþætti. Félagi þunga einstaklings hafi gefið honum tækifæri til fyrirgefningar 12 sinnum; það var 13. skiptið sem gerði útslagið. Eins og gengur.

Þetta var sem sagt fyrsti hluti maraþonsins. Og honum fylgir gáta: „Raðið réttum kynjum inn í frásögnina að ofan.” Sá sem svarar rétt og hefur að auki skotheldar fjarvistarsannanir fyrir að hafa ekki horft á þennan Dr. Phil þátt, vinnur íbúð í Skuggahverfinu.

Annar hluti maraþonsins var ekki síðri. „First Wives Club (Part 1).”

Það var reyndar samvinnuverkefni doktorins og konu hans til 35 ára, Robin. Þau fengu til sín fjórar konur sem höfðu nýlega skilið við fyrsta eiginmann sinn. Sú fyrsta var með alvarlega þráhyggju varðandi fyrrverandi mann sinn og skilnaðinn. Sem er reyndar léleg lýsing, því það gæti átt við um þær allar. Önnur var furðuleg, bitur og reið; sú þriðja leit út eins og þorskur með vatnshöfuð — og sú fjórða var yngst.

Hápunktur þessa hluta maraþonsins var þegar doktorinn fékk konurnar fjórar út á mitt gólf, lét þær setjast á stóla, deyfði ljósin og hóf furðulegt ritjúal. Konurnar voru látnar krjúpa við hvern stól, ímynda sér að þeir væri fyrrverandi mennirnir sínir og láta þá svo rækilega finna fyrir því. Útkoman var fjórar konur í hálfrökkri, leitandi að hálsslagæðum á stólunum sínum, berjandi og grátandi. Á meðan óð Dr. Phil um sviðið fyrir aftan, settist hjá hverri fyrir sig, hvatti þær til dáða og úðaði vígðu vatni yfir þær. Þetta læknaði þær.

Seinni hluti þessa þáttar kom reyndar aldrei. Skamm, Skjár Einn.

Þriðji hluti maraþonsins var svo um fegurðarsamkeppnir smábarna í Bandaríkjunum. Helsta niðurstaðan var sú að það væri ljótt að neyða 5 ára stelpur í fegurðarsamkeppnir, þar sem þær hafa ekki þroska til að ákveða það sjálfar. Fyrrverandi fröken Tennessee fyrir tugum ára, sem nú rekur umboðsstofu fyrir smámódel, tók þá til máls til að ítreka það og bætti klökk við: „ Af hverju geturðu ekki bara beðið? Þetta er ómannúðlegt! Ég tek aldrei við yngri stelpum en 12 ára til mín! Hún hefur allan tímann milli 12 og 55 til að taka þátt í svona samkeppnum!”

Salurinn klappaði meðan fv. frk. Tennesse þurrkaði tárin. Þetta var hjartnæmt.

Svo er nú að byrja fjórði þátturinn. Hann lofar góðu, ég ætla að opna annan tékkneskan Budweiser og fylgjast með.