Það er allt að fara til fjandans

Það eru dapurlegar fréttir sem blöðin bera með sér þennan morguninn. Vart er annað hægt en leggjast í depurð og þunglyndi þegar maður skimar yfir blöðin og sér að menningu manns er ógnað svo um munar. Eyvindur Karlsson og Laddi yngri í sjónvarp? Heimurinn er á heljarþröm.

Samsæriskenningar eru strax farnar á skrið og innanbúðarmenn vilja meina að þetta sé plott hjá Kolfinnu Baldvins og kó til að virðast betri í samanburðinum á ÍNN. Hugsanlega hið eina sem gæti virkað, svo ég vil ekki útiloka að eitthvað gæti verið til í þessu.

Lausnin

Við þessu vandamáli hefði auðvitað verið að reka þau bæði og ráða transgender manneskju í staðinn. Það hefði verið hið eina rétta.

Afmæli

Almáttugur, ég steingleymdi að halda upp á daginn í gær. Spilaði ekki einu sinni Jenga eða neitt.

Þetta er annars mikil afmælisvika. Bæði móðir mín og mágkona eiga afmæli. Hvor sitt afmælið reyndar, sem gæti komið þeim sem þekkja til Ödipusarduldar Ragnars bróður á óvart. Þessi síða átti líka 4 ára afmæli á þriðjudaginn síðasta. Fyrstu tölur segja mér að á þessum 4 árum hafi ég bloggað 216 sinnum hérna. Áhugavert.

Ég held það sé viðeigandi að halda upp á öll þessi afmæli — svo ekki sé minnst á yfirstandandi fjöldamorð líkama míns á vondum inflúensuveiruinnflytjendum. Ég snýti út ferskri fjöldagröf á nokkurra mínútna fresti, sem hlýtur að teljast góðar fréttir.

Ég man ekkert hvað fleira ég ætlaði að blogga um. Það var samt ekki ljósmæður.

Frí heimsending

Merkilegt að CERN skuli fara létt með að útbúa 27 km hraðal sem etur saman tveim öreindum á ljóshraða — en er algjörlega fyrirmunað að leysa það tæknilega vandamál að sýna beint frá því á Netinu.

Þolinmæðin þrotin!

Þolinmæði Ármanns Jakobssonar gagnvart illu dagblaðamafíunni sem stelur af honum dýrmætu efni er loks þrotin. Ákall hans eftir lögfræðingi sem vill vinna að því pro bono að fella úr gildi ákvæði höfundarréttarlaga sem leyfa tilvitnanir er hjartnæmt. Ég er viss um að rest akademíusamfélagsins er honum sammála og sér ekkert því til fyrirstöðu að þurfa í framtíðinni að senda ávísanir öllum textahöfundum sem meðlimir dirfast að vitna í.

Ég ætla að nota tækifærið og vitna hér í Ármann að gamni áður en lagabreytingin tekur gildi, í þeirri von að nýju lögin verði ekki afturvirk og ég þurfi því að skrifa tékka:

Hvað á að gera í svona tilviki? Heimta greiðslu fyrir þjófstolna efnið eða skaðabætur eða afsökunarbeiðni? Mér dettur einna helst í hug að hætta netskrifum, ég er viss um að maður sem hefði keypt dvd-spilara þrisvar sinnum til þess eins að láta stela þeim gæfist hreinlega upp eftir það.

Af þessum kostum öllum væri auðvitað langverst að hætta netskrifum. Við höfum séð það í svipuðu dæmi Ágústar Borgþórs. Það fór allt á annan endann.

Í öðrum fréttum, ótengdum þessum, en tengdari síðustu færslu var Ólafur F. skemmtilegur í morgunútvarpi Rásar 1 í morgun. Ég var snortin af frásögn hans af því hvernig hann þurfti að húka einn inni á skrifstofu til að vinna í sínum málum sem borgarstjóri. Enginn vildi sitja við borðið hans í matartímum. Í lokin var hann spurður að því hvert framhaldið væri, nú þegar hann væri kominn í minnihlutann aftur. Hann sagði nú vera mál að líta til framtíðar og vinna að því sem skipti mestu máli.

Ég bjóst við að hann myndi bæta við einhverju á borð við „Og það er auðvitað framtíð og heill Reykjavíkurborgar!” En í staðinn fékk ég: „Og það er auðvitað að stuðla að verstu kosningu Sjálfstæðisflokks frá upphafi í næstu kosningum! Þeir eiga ekkert annað skilið!”

Ég umorðaði Ólaf þarna aðeins. Ekki til að breyta merkingunni, eða vegna þess að ég man ekki orðrétt hvað ég heyrði fyrir tveim tímum, heldur vegna þess að verði Ármannslögin afturvirk eftir allt hef ég barasta ekki efni á öðru.

Morgunútvarp

Ég veit ekki hverjum flaug fyrst í hug sú fásinna að morgunútvarp ætti að vera hresst. Ég kann þeim engar þakkir fyrir.

Morgunútvarp Rásar 2 er einna verst. Þeir sem héldu því fram eftir að „skemmtiþátturinn” Þeytingur (eða Hræringur eða hvað sem hann hét) fór í loftið sælla minninga, að Gestur Einar ætti að halda sig í útvarpi, höfðu rangt fyrir sér. Í raun á hann að halda sig heima hjá sér. Ég legg til að hann fái að sofa út á morgnana.

Rás 1 er einna skást. Stundum eru þar áhugaverð viðtöl. Yfirleitt ekki. En stundum. Til dæmis fyrir viku eða tveimur þegar Sveinfríður Olga Veturliðadóttir, grunnskólastjóri á Ísafirði sat fyrir svörum. Hún var spurð að því hvort skólastarf væri ekki breytt frá því sem áður var, og þá sérstaklega kennsluaðferðir. Hún svaraði því játandi og bætti við að „sem betur fer höfum við ekki fundið hina fullkomnu kennsluaðferð ennþá. Ef við myndum slysast til að fullkomna kennsluaðferðir gætum við alveg eins hætt þessu.”

Það þótti mér skemmtileg innsýn í menntakerfið.

En aðallega er Rás 1 skást vegna þess að tónlistin sem er spiluð þar er þægileg. Þó enn þægilegra sé, miðað við stöðu morgunþátta í íslensku útvarpi, að slökkva bara á útvarpinu og njóta umferðarniðsins og sírenuvælsins meðan maður mjakast á 5 kílómetra hraða eftir Miklubrautinni eftir næturvakt. Umferðarniðurinn reynir þó ekki að vera fyndinn eða talar um skemmtilegheit Mamma Mia kvikmyndarinnar sjö morgna í röð.

Talandi um Mamma Mia; ég vaknaði upp við martröð á dögunum þar sem mér fannst ég vera staddur á söngsýningu myndarinnar. Ef það gerist aftur fer ég og redda mér svefntöflum og draumlausum lyfjasvefni.

Hvaða húmoristi skráði mig á póstlista SÁÁ?

Fyrirsögnin segir allt.

Bókmenntafræðistíll

Ég var ekki búinn að vera í margar mínútur í bókmenntafræðitíma í morgun þegar ég fann þennan viðurstyggilega höfuðverk byrja að þrýsta sér fram úr skriðdýrsheilanum og banka aftan á augun í mér. Ég er þess fullviss að ég er með bráðaofnæmi fyrir bókmenntafræði. Við illan leik reyndi ég að blokka út það sem var að gerast í stofunni kringum mig og einbeita mér að Facebook eða einhverju álíka merkilegu í tölvunni. Í það minnsta heyrði ég ekki lengur hinar djúpu umræður um mynstur texta og guðmávitahvað. Hins vegar dugði það samt ekki til — enn var eitthvað sem knúði áframhaldandi verkjarris.

Ég held það hafi verið lyktin. Bókmenntafræðilyktin sem lá í þykkum slæðum yfir höfðum nemenda, rotnunarkeimurinn af fólki áhugasömu um þetta viðurstyggilega fag, kæfandi ódaunninn af metnaði og pseudo-intellektjúalisma.

Mér þykir annars ofsagaman í skólanum.

Áður en ég mætti á næturvakt fyrr í kvöld fékk ég mér annars vegar kríu og hins vegar naut. Krían var í sveittu mígreniskasti, nautið í ostrusósu. Ég hugsaði mér svo gott til glóðarinnar á leiðinni í vinnuna. Þar skyldi ég sko fá mér gómsætar verkjatöflur. Enda, hvers konar sambýli hefur ekki til að dreifa fínum töflukosti? Parasetamóli, kódeini, koffíni, voltaren, serótóníni og microlax? Í ljós kom að það er þess konar sambýli. Svona sem ég vinn á.

Reyndar ýki ég. Parasetamólið var til. Í sama formi og Microlaxið. Ég var sem sagt að enda við að bakfæra tvo stíla upp í óæðri endann á mér. Bókmenntafræðistíla.

Það er eitthvað rangt við að lækna höfuðverk með rassinnsetningum. Ég kem bara ekki fingri á það.