Kringlubíó

Ég hata verslanamiðstöðvar. Óþolandi krakkar, uppáþrengjandi tryggingasölumenn sem stökkva á saklaust fólk og föst súr lykt af svita og tám þúsunda viðskiptavina. En stundum neyðist ég til að gera mér ferð í slíka forarpytti. Aðallega vegna þess að viðskiptabankinn minn — eitt sinn Búnaðarbanki, því næst KB banki, um tíma Kaupþing og nú Nýja Kaupþing — er staðsettur í Kringlunni. Það var sniðug hugmynd þegar ég var í Háskólanum í Reykjavík, hinu megin við götuna. Það var líka sniðugt þegar ég átti hlut í bankanum (sem ég keypti n.b. á innan við 10 þúsund kall og seldi á um það bil sextánföldu því verði í miðju bullandi góðæri).

Hvað um það. Ég fór sem sagt í Kringluna í gær til að ná í glansandi nýtt debetkort. 30 manna röðin í bankanum var skemmtileg eins og alltaf og Big Mac borgarinn á Stjörnutorgi gómsætur að vanda. Það er erfitt að toppa góða bankaferð og McDonalds máltíð, en ég ákvað að reyna. Klukkan var að verða 6 og gráupplagt að kíkja í bíó.

Ég virti fyrir mér hvað ég hafði um að velja. Tvær barnamyndir og svo einhver mynd sem heitir Doubt. Ég greindi ekki neitt á skjánum bak við afgreiðslustelpuna nema nafnið á myndinni með gotnesku letri á svörtum bakgrunni. Fínt, ábyggilega hryllingsmynd, hugsaði ég og skellti mér á miða.

Það var ekki fyrr en ég var búinn að láta rífa af miðanum mínum að ég rak augun í veggspjald myndarinnar. Meryl Streep. Stórkostlegt. Kaþólskt nunnudrama. Magnað.

Það varð ekki aftur snúið úr þessu. Bíómiðaverð á Íslandi býður ekki upp á lúxus á borð við að labba út eftir geðþótta áður en myndin byrjar. Hversu slæmt gæti þetta líka orðið? Fólkið sem tíndist inn í salinn voru miðaldra hjón, nokkrar saumaklúbbslegar kellingar og tvær hálfblindar og hrumar beyglur í minkapelsum sem tróðu sér fram fyrir krakkana í sjoppunni. Krakkana sem voru búnir að bíða óralengi eftir afgreiðslu svo þeir hefðu smá popp yfir þrívíddarhundinum í næsta sal.

Ó, hvað ég óskaði þess að ég væri að fara að horfa á þrívíddarhundinn.

En mér til mikillar ánægju sá ég annan bíógest. Annan karlmann, einan á ferð. Nokkuð kúl náunga með húfu, sem settist í röðina fyrir framan mig. Glæsilegt. Ég var ekki eini karlmaðurinn sem skrapp einn í bíó á Meryl Streep. Kvöldinu var bjargað.

Eftir klukkutíma af Streep marsérandi um í nunnuklæðum var komið hlé. Við húfunáunginn, stríðsfélagi minn, fögnuðum með því að skreppa í sjoppuna og verðlauna okkur fyrir úthaldið. Ég sendi honum upplífgandi bros. Svona til að segja „Ha, hvað komum við okkur út í hérna, kumpáni? Helvíti erum við flippaðir.&rdquo Hann svaraði með örlitlum sleftaumi og sneri sér að afgreiðsludömunni.

„Éhhhttla fá poooohhhpppphh.”