Elín Hirst hefur sjónvarpsþokka á við völsku með varalit og trúverðugleiki hennar og þáttarins alls er á svipuðu plani og búðarleiks í fúnum kofa á ísfirskum gæsluvelli.
Það væri akkur að því að sú nasasjón af nefskattinum sem fer í þetta sorglega sjónarspil væri færð yfir í nokkurn veginn hvað sem er annað. Jafnvel búningadeild söngvakeppninnar eða handritsdeild Spaugstofunnar. Og þá er mikið sagt.
Ég átti ólöglegt erindi í Þjóðskrá um daginn. Ólöglegt vegna þess að ég var að tilkynna breytingu á lögheimili 222 dögum seinna en lög gera ráð fyrir. Ég ákvað að nota líka tækifærið til að uppfæra aðrar opinberar upplýsingar um mig sem orðnar eru úreltar. Á skrifpúltum í húsakynnum Þjóðskrár liggja frammi bunkar af eyðublöðum margs konar. Eyðublöð til að skrá mig í og úr sambúð t.a.m. En mig vantaði eyðublað vegna trúfélagaskráningar. Það þurfti ég að biðja sérstaklega um. Það er víst algengara að fólk skipti um sálufélaga en guði. Skiljanlegt.
Ég lenti hins vegar í meira basli með trúfélagaskráninguna en ég hafði gert ráð fyrir. Það er ekkert fútt í að vera skráður utan trúfélaga. Hvert ætti ég, af örlæti mínu, að láta sóknargjöldin renna? Hugmyndafræðilega skiptir það mig engu máli. Ég hef verið skráður í þjóðkirkjuna í rúm 25 ár og hefði fyrir löngu verið búinn að breyta því ef sú tilhugsun pirraði mig eitthvað sérstaklega. Það er hvort eð er ekki eins og ég losni við að fjármagna kirkjubyggingar eða prestalaun. Þeir peningar verða dregnir af mér, hvort sem þessi tiltekni 9000 kall fer til kirkjunnar eða ekki.
Það var nefnilega pragmatíkin sem flækti hlutina fyrir mér. Ég vil að þessir dýrmætu þúsundkallar fari í að borga fyrir einhverja þá þjónustu sem mér hugnast. Þjóðkirkjan er í sjálfu sér ekki slæmur kostur. Ég hef stórkostlegt gaman af að rölta um rökkvaða kirkjugarða, til að mynda. Einhvers virði hlýtur það að vera í stóru samhengi hlutanna. Einbúakrabbinn minn (blessuð sé minning hans) er aukinheldur grafinn í heilagri jörð Reykjavíkurprófastsdæmis. Það er eitthvað.
Samfélag trúaðra, tvíburasystir sjónvarpsstöðvarinnar Omega, kom einnig sterklega til greina. Enda Omega ein skemmtilegasta sjónvarpsstöð sem kostur er á að stilla inn á hér á landi (sérstaklega eftir að Discovery og aðrar stöðvar fóru að snúast um lítið annað en krabbaveiðimenn og freðna flutningabílstjóra). Á því er þó einn stór galli — þó ég vildi glaður þakka Omega fyrir skemmtunina með peningum er staðreynd að langskemmtilegasta efni stöðvarinnar er einmitt íslenska efnið sem framleitt er í söfnunartilgangi. Með það í huga er nauðsynlegt að stöðin sé hæfilega fjársvelt svo þessu mikla og ódýra skemmtiefni sé ekki skipt út fyrir hundleiðinlega bandaríska predikara í kristalsmusterum.
Loks greip mig einhver óstjórnleg löngun til að melda mig inn í Kirkju Jesú Krists hinna síðari daga heilögu. Það get ég ekki útskýrt með rökum.
Á endanum sá ég þó að röð nýskilinna og nýinnfluttra á svæðinu var orðin skuggalega löng, svo ég merkti í flýti við „Utan trúfélaga” reitinn og skilaði blaðinu af mér. Eftir rétt ár verð ég því hluti af tölfræðinni sem Vantrú smjattar á eftir hver áramót til að lýsa yfir hægum sigri sínum á hindurvitnum heimsins.
Nema ég eigi annað erindi í skrána einhvern tíma fyrir 1. desember og breyti þessu aftur. Það gæti vel gerst.