Á ríkisstjórnarfundi (örleikrit)

Hún: „Þvílík ósvífni! Þarna undir Svörtuloftum situr maður sem telur sig einræðisherra yfir bankamálum landsins! Veruleikafirrtur og valdasjúkur! Mig auma! Okkur öll aum!”

Hann: „Satt og rétt. Ástandið er óviðunandi. Hvað leggur þú til, mín kæra? Hvernig bindum við enda á slíka óafsakanlega einræðistilburði?”

Hún: „Ég er með hugmynd. Í staðinn fyrir að púkka upp á dreifða stjórn, öldungaráð nokkurra siðblindra manna — sannkallaða gróðrastíu fyrir þessa spillingu — þá leggjum við hana niður og sameinum í eitt embætti sem hefur völd sem jafnast á við alla heilu stjórn núverandi spillingarfyrirkomulags! Einn í stað margra! Niður með einveldið!”

Hann: „Þjóðráð! Hmm. Það er samt eitthvað sem er að plaga mig við stórgóða tillögu þína. Eins og einhver örlítill galli — sem ég kem bara ekki fingri á...”

Hún: „Ég veit hvað þú ert að hugsa; við förum auðvitað fram á annars konar menntun en Hinn illi herra hefur, til öryggis. Hagfræðimenntun til dæmis. Hagfræði sem fræðigrein hefur einmitt verið öll að koma til og sanna sig undanfarið sem sannkölluð guðsgjöf fyrir heiminn.”

Hann: „Þarna kom það! Þetta er skothelt. Djöfull erum við góð í þessu. Við ættum að leggja þennan ríkisstjórnarbisniss fyrir okkur, mín kæra.”

Hún: „Mæltu manna heilastur! Ekki búin að vera í bransanum lengi saman og við erum strax búin að uppræta þennan helvítis ósið sem Flokkur hins illa hefur tamið sér varðandi pólitísk afskipti af mannabreytingum, ráðningum og brottrekstrum. Það var sannarlega kominn tími á okkar fersku sýn.”

Tjaldið fellur.

Joaquin Phoenix

Þetta er í fyrsta skipti sem ég sé hann sýna leikræna tilburði.* Yfirleitt er hann óþolandi og myndskemmandi. Reyndar er Letterman ekki í neinu uppáhaldi hjá mér heldur. Né sjónvarpsþættir yfir höfuð. Hvað þá YouTube. Eða blogg.

Í öðrum fréttum: Ég er plagaður af kúkaflensu sem má fara norður og niður sem fyrir mér. Hún hefur ef til vill áhrif á skap mitt.

* Á þeim 3 mínútum sem tók mig að skrifa þessa færslu var myndbandinu eytt af YouTube af höfundarréttarástæðum. Ég sagði ykkur að YouTube væri ömurlegt. Þetta var sem sagt Joaquin Phoenix í þætti David Letterman, 12. febrúar 2009. Þeir sem hafa áhuga á að sjá þetta geta fundið annað eintak sjálfir, ég er farinn að snýta mér.

Davíð á Google

Niðurstöður 1 - 10 af um það bil 647.000 fyrir davíð oddson

Niðurstöður 1 - 10 af um það bil 552.000 fyrir davíð oddsson

Vald fólksins

„Vanhæf stjórn! Allir eiga að víkja, við lýðurinn ráðum og viljum fá að nota lýðræðið okkar til að kjósa! Kosningar strax! Kjósum um allt! Valdið til fólksins!”

(Kannanir benda til yfir 30% fylgis Sjálfstæðisflokks.)

„Vanhæfur lýður! Fólki er ekki viðbjargandi! Það er ekki hægt að treysta þessum heimska lýð til að kjósa það sem ég vill að hann kjósi! Lýðræðið er bilað! Hörð Torfa sem einræðisherra!”

Kringlubíó

Ég hata verslanamiðstöðvar. Óþolandi krakkar, uppáþrengjandi tryggingasölumenn sem stökkva á saklaust fólk og föst súr lykt af svita og tám þúsunda viðskiptavina. En stundum neyðist ég til að gera mér ferð í slíka forarpytti. Aðallega vegna þess að viðskiptabankinn minn — eitt sinn Búnaðarbanki, því næst KB banki, um tíma Kaupþing og nú Nýja Kaupþing — er staðsettur í Kringlunni. Það var sniðug hugmynd þegar ég var í Háskólanum í Reykjavík, hinu megin við götuna. Það var líka sniðugt þegar ég átti hlut í bankanum (sem ég keypti n.b. á innan við 10 þúsund kall og seldi á um það bil sextánföldu því verði í miðju bullandi góðæri).

Hvað um það. Ég fór sem sagt í Kringluna í gær til að ná í glansandi nýtt debetkort. 30 manna röðin í bankanum var skemmtileg eins og alltaf og Big Mac borgarinn á Stjörnutorgi gómsætur að vanda. Það er erfitt að toppa góða bankaferð og McDonalds máltíð, en ég ákvað að reyna. Klukkan var að verða 6 og gráupplagt að kíkja í bíó.

Ég virti fyrir mér hvað ég hafði um að velja. Tvær barnamyndir og svo einhver mynd sem heitir Doubt. Ég greindi ekki neitt á skjánum bak við afgreiðslustelpuna nema nafnið á myndinni með gotnesku letri á svörtum bakgrunni. Fínt, ábyggilega hryllingsmynd, hugsaði ég og skellti mér á miða.

Það var ekki fyrr en ég var búinn að láta rífa af miðanum mínum að ég rak augun í veggspjald myndarinnar. Meryl Streep. Stórkostlegt. Kaþólskt nunnudrama. Magnað.

Það varð ekki aftur snúið úr þessu. Bíómiðaverð á Íslandi býður ekki upp á lúxus á borð við að labba út eftir geðþótta áður en myndin byrjar. Hversu slæmt gæti þetta líka orðið? Fólkið sem tíndist inn í salinn voru miðaldra hjón, nokkrar saumaklúbbslegar kellingar og tvær hálfblindar og hrumar beyglur í minkapelsum sem tróðu sér fram fyrir krakkana í sjoppunni. Krakkana sem voru búnir að bíða óralengi eftir afgreiðslu svo þeir hefðu smá popp yfir þrívíddarhundinum í næsta sal.

Ó, hvað ég óskaði þess að ég væri að fara að horfa á þrívíddarhundinn.

En mér til mikillar ánægju sá ég annan bíógest. Annan karlmann, einan á ferð. Nokkuð kúl náunga með húfu, sem settist í röðina fyrir framan mig. Glæsilegt. Ég var ekki eini karlmaðurinn sem skrapp einn í bíó á Meryl Streep. Kvöldinu var bjargað.

Eftir klukkutíma af Streep marsérandi um í nunnuklæðum var komið hlé. Við húfunáunginn, stríðsfélagi minn, fögnuðum með því að skreppa í sjoppuna og verðlauna okkur fyrir úthaldið. Ég sendi honum upplífgandi bros. Svona til að segja „Ha, hvað komum við okkur út í hérna, kumpáni? Helvíti erum við flippaðir.&rdquo Hann svaraði með örlitlum sleftaumi og sneri sér að afgreiðsludömunni.

„Éhhhttla fá poooohhhpppphh.”