Slímkenndur hugur

Ég hef verið veikur í vel á aðra viku. Fyrir utan að drekka rommblandað kakó og hósta upp ókennilegu slími hef ég lítið gert. Jú, ég hef horft á sjónvarp. Það er jafnnýtt fyrir mér og slímið, þar sem ég nenni yfirleitt aldrei að horfa á sjónvarp núorðið. Eitt af því sem ég horfði á um helgina var myndin A Beautiful Mind. Eina ferðina enn.

Tilfinningarúnk. Vann til fjölda Óskarsverðlauna, grætir húsmæður og fær fólk til jesúsa sig og tala á innsoginu um geðsjúkdóma. Verst að hún er uppspuni. Aðalatriði myndarinnar er að John Nash á erfitt með að gera greinarmun á raunverulegu fólki og ímynduðu. John Nash í myndinni er hins vegar ímyndaður. Sá raunverulegi sá aldrei ofsjónir, heyrði ekki ofheyrnir fyrr en seint á ævinni. Hann var bara ósköp venjulegur paranojaður skitsófreni sem hélt að heimurinn væri á eftir sér. Flúði til Evrópu en var sendur heim. Hélt framhjá kærustunni sinni með öðrum karlmanni. Giftist henni í kjölfarið af neyð frekar en ást, til að sanna fyrir umheiminum að hann væri gagnkynhneigður. Hún skildi svo við hann og kom ekki aftur fyrr en eftir að hann varð hrumur öldungur með fulla vasa af Nóbelsverðlaunafé.

Ekki einu sinni dramatíska atriðið, þegar fólk leggur pennana sína á borðið hjá honum, á stoð í raunveruleikanum. Slíkur siður hefur aldrei verið til innan Princeton.

En hann er samt helvíti góður í heimasíðugerð. Hérna er heimasíðan hans. Og hérna er afrit af ritgerðinni sem hann skrifaði um leikjakenninguna í Princeton. Ekki einu sinni hún er neitt lík þeirri sem var í myndinni.

Helvítis Hollywood.